Girl Most Likely

Tiada tempat seperti rumah.

Tiada tempat seperti rumah.

Tiada tempat seperti rumah.

Maafkan saya, saya cuma...

Ini tak kena dengan saya.

Apa dia, Imogene?

Okay.

Saya tak tahu tentang awak, Ms. Rossi,

tapi saya takkan sesekali pulang ke rumah ladang yang teruk di Kansas.

Selepas melihat apa yang ada di Oz.

Maksud saya, ia tidak masuk akal.

- Kamu semua setuju dengan saya, kan? - Mmm-mmm.

Ia cara cerita itu tamat.

Ia klasik!

Ia agak dangkal, kalau awak tanya saya.

Saya tak tanya.

Boleh tak sekurang-kurangnya saya cadangkan dialog yang sesuai?

Tidak! Awak akan ikut dialog yang diberi

atau saya akan beri watak awak kepada Stacy!

Tiada tempat seperti rumah.

Rumah adalah sangat hebat!

Rumah adalah di mana hati berada!

Blah... Blah... Blah.

Joe, saya perlukan teksi.

Tiada masalah.

- Ini Peter. Tinggalkan pesanan. -

Hi, ini saya lagi.

Awak tak pulang ke rumah, jadi saya rasa kita jumpa di sana?

Uh, saya harap awak okay.

Hubungi saya.

Ini Peter. Tinggalkan pesanan.

Hey, ini saya.

Sekiranya awak sampai dulu, boleh tunggu saya di luar?

Saya nak kita masuk bersama.

Oh, saya baru melepasi tempat di mana awak pegang tangan saya untuk pertama kali.

Tolong hubungi saya.

Hubungi saya.

Tak guna.

Ini Peter. Tinggalkan pesanan.

Okay, saya baru sampai,

dan saya berjalan masuk. Awak dah sampai?

Saya di sini. Saya tetapkan telefon saya kepada gegaran.

Teks saya supaya saya boleh cari awak. Saya di sini. Bye.

- Hi. Imogene Duncan. - Mmm-hmm.

Dua tahun lalu, pemuda daripada Newark

Memecah masuk ke Muzium Whitney dengan memecahkan tingkap dengan bata.

Dia mahu melihat gambar.

Jenayah yang dia lakukan malam itu tiada kaitan dengan memecahkan tingkap,

Atau tinggal di New Jersey.

Ia mengenai menidakkan seseorang.

Hey, di mana awak?

Saya sibuk menjawab panggilan.

Dan sebab itu Where The Art ls Foundation ditubuhkan,

supaya tiada sesiapa perlu memecahkan tingkap lagi.

Idea itu terus datang kepada saya,

Apabila saya dan James sedang berbulan madu.

Dan saya sedar yang saya mahu jadi lebih daripada seorang isteri,

dan penulis, dan pereka dalaman.

Saya tahu, saya pun fikirkan perkara yang sama.

Tapi awak dah berkahwin ke?

Oh. Lebih kurang.

Kami tinggal bersama, dan bercakap mengenainya.

Keluarga Peter adalah orang Belanda.

Yeah, dan mereka adalah orang yang maju.

Mereka percaya akan penyatuan semangat, di mana jiwa bersatu.

Itu yang dia katakan kepada saya. Ia sangat romantik.

Macam orang homoseksual berkahwin dulu.

Oh, Saya dan Austen akan tubuhkan pertubuhan amal untuk itu.

Untuk orang homoseksual?

Adik dia adalah lesbian,

dan kami mahu terlibat.

- Hebat! Wow!

Saya tak sedar dia lesbian.

Saya tahu dia lesbian.

Maksud saya, saya pergi ke Spence.

Oh, saya dengar Andover ada banyak orang seperti mereka juga.

Yeah, saya tahu.

Bukan ke awak belajar di situ, Imogene?

Andover? Tak, itu Peter.

Jadi, di mana awak...

Dia daripada New Jersey.

Oh.

Saya suka arca Abe Lincoln itu.

Ia menakjubkan...

Dia tersengih.

Apa yang dia fikirkan?

Saya dah kenyang.

Mereka belanja habis-habisan malam ini. Ia menyeronokkan.

Malam ini buat saya sedar betapa bertuahnya kita.

Dan segala perkara indah yang kita tidak hargai.

Muzium, taman.

Bangunan berusia 100 tahun.

- Pokok-pokok... - Imogene,

Saya perlu pindah keluar.

Apa?

Saya dah pun mula mencari apartmen.

Apa yang awak cakapkan?

Saya boleh bantu sewa awak untuk beberapa bulan sehingga awak tahu apa perlu dibuat.

Awak serius? Peter!

Awak cakap jiwa kita bersatu. Awak cakap macam tu.

Saya beritahu orang awak cakap macam tu.

Ini bukan mengenai jiwa.

Ini mengenai sama ada dua orang benar-benar serasi.

Imogene? Libby mahu jumpa di pejabatnya.

Sekarang.

Itu keluarga awak?

Oh! Yeah. Keluarga saya.

- The Vineyard? - Setiap kali musim panas sejak saya dilahirkan.

Bagaimana dengan keluarga awak?

Um... saya membesar di kawasan Atlantic City, berdekatan pantai, jadi...

Setiap hari seperti musim panas, kan?

Tak, setiap hari tidak seperti musim panas.

Setiap hari seperti dipukul dengan objek kayu yang tumpul berulang-kali.

Apapun, saya panggil awak kerana saya membaca tulisan awak.

Dan, um, yeah, saya tak boleh serahkan kepada Dan.

Kenapa tidak?

Pertama sekali, kerana awak gelarkan Dames At Sea,

"Tidak penting, sekiranya tidak menyakitkan hati,

“ditambah dengan kekurangan persembahan dan sitkom murah."

Awak dah tontonnya? Kerana ia gambaran yang tepat.

Ia memenangi Tony.

Dan, awak tahu, sejujurnya, kami tak kisah mengenai pendapat awak.

Awak bukan pengulas.

Tugas awak adalah menggambarkan teater ini dalam lima ayat atau kurang dan buatkan ia kedengaran menarik.

Mungkin awak tak sedar yang saya memenangi Hollingsworth fellowship untuk penulisan skrip

atau New York Magazine letakkan saya dalam senarai penulis skrip untuk diperhatikan?

Saya tak sedar. Terima kasih kerana beritahu saya.

Sama-sama.

Okay.

Tentu sekali kami tak mahu menghalang kareer menulis awak yang cerah.

Jadi, uh...

Yeah.

Apa maksud "yeah"?

Yeah.

Awak boleh pergi.

Ini Peter.

Saya tahu saya tak patut hubungi awak sewaktu masa bekerja, tapi saya kehilangan kerja saya di majalah itu.

Dan saya...

melalui saat yang sukar sekarang.

Dan saya tahu ia bukan masalah awak, tapi...

Saya fikir mungkin awak boleh datang dan temani saya sebentar?

Imogene, saya...

- Saya bekerja. - Saya tahu, cuma...

Saya tak percayakan diri saya untuk bersendirian sekarang.

Apa? Apa maksud awak?

Saya takut sekiranya awak tak datang saya akan lakukan sesuatu terhadap diri saya.

Imogene.

Atau mungkin saya dah lakukannya.

Apa yang awak dah lakukan?

Peter...

Sekiranya awak sayang saya cakaplah awak akan datang. Tolonglah.

Baiklah.

Selamat tinggal, dunia.

Hidup saya hanyalah kelipan cahaya sementara di dalam kegelapan.

Terlalu samar untuk menerangi bilik.

Dan lambat-laun ia akan terpadam.

Apabila angin penderitaan memadam cahaya saya,

syurga menyambut saya dalam dakapannya.

Imogene?

Hello?

Awak di sini ke?

Imogene, awak biarkan pintu awak terbuka.

Ada notis di pintu juga. Rasanya tuan rumah awak marahkan awak.

Imogene, saya singgah untuk ambil subang Cartier yang saya pinjamkan awak.

Imogene.

Oh tuhanku.

Hello? Imogene?

Imogene, boleh awak dengar?

Oh tuhanku. Oh tuhanku.

Oh tuhanku!

Oh tuhanku!

Oh tuhanku, Imogene.

Hello. Ayah?

Ayah, Dara ni.

Oh tuhanku, Ayah.

Imogene dah mati!

Tak. Dia baru mati.

Saya tak tahu macam mana nak periksa.

Imogene.

Imogene.

Oh tuhanku!

Dan Anugerah Tony untuk Layar Terbaik dimenangi oleh...

Imogene Duncan!

Saya meminati awak!

Tak. Saya meminati awak.

Terima kasih.

Terima kasih banyak. Oh tuhan!

Terlalu banyak orang yang saya mahu ucapkan terima kasih.

Tetapi yang paling penting adalah suami Belanda saya yang terbaik, Peter.

Saya akan mencintai awak selamanya. Atau patut saya cakap...

Untuk kesejuta kalinya, saya bukan betul-betul mahu bunuh diri.

Jadi, awak cakap awak tak mahu bersama semula dengan mendiang ayah awak untuk selamanya?

Saya tak mahu mati, okay?

Masalahnya, awak menulis surat bunuh diri yang meyakinkan.

Betul ke?

Awak rasa ia bagus?

Di surat awak, awak bercakap mengenai mendiang bapa awak.

Berapa umur awak sewaktu dia meninggal dunia?

Saya serius, ini sia-sia.

Boleh awak ceritakan mengenai dia?