Steve Jobs: The Man in the Machine

Nadat we uren bezig zijn geweest...

Kijk nou, ik ben op tv.

Geweldig, he? -Nou en of.

Je bent ook in New York te zien. -Wat zei je?

Nee, nee. -Jawel.

Meen je dat? -Ja, ze zien je in New York ook.

Deze moet je in je oor doen. Het is een oortje.

Ze gaan tegen je praten. -Dit is toch nog niet echt?

Is dit een proefopname? -Ze zetten je hier even neer.

Waar is het toilet? Ik ben kotsmisselijk en kan zo gaan overgeven.

Aan het eind van de gang. -Mooi.

Ik meen het echt

Hij kan, heren. New York is er klaar voor.

5 oktober 2011

Als je me in de ogen kijkt, zie je dat ik heb gehuild.

Het lijkt idioot, want ik kende hem niet.

Ik weet dat het leven vergankelijk is...

maar ik had verwacht dat hij nog wel wat langer zou leven.

Iedereen, denk ik, maar ja...

De iMac die ik nu gebruik, heeft hij gemaakt.

Hij heeft de iMac gemaakt. En de MacBook.

En de MacBook Pro en de MacBookAir.

Hij heeft de iPhone gemaakt. En de iPod.

Ja, hij heeft de iPod Touch gemaakt. Hij heeft alles gemaakt.

rust in vrede

blijf anders denken

De hele wereld lijkt in rouw te zijn na het overlijden van Steve Jobs...

medeoprichter van Apple en visionair.

Er leek een wereldwijde wake gaande te zijn.

Facebookers veranderden hun.p.rofiel in het Ap.ple-logo.

Een soort zwarte arm band, een gebaar van dan k.

We hebben de hashtag 'thankyousteve' in de gaten gehouden.

Mijn lievelingstweet van gisteravond telde vier eenvoudige letters:. iSad.

Dag.

Toen Steve Jobs overleed, was ik verbijsterd.

Waarom rouwden al die mensen die hem niet kenden om hem?

Ik kende het van John Lennon en Martin Luther King.

Maar Jobs was geen zanger of burgerrechtenleider.

Veel commentatoren waren verbaasd...

over de intensiteit en kracht van deze golf van emoties.

Wat was het? Ik denk echt dat het liefde was.

Jobs heeft bewezen dat hij de enige mens is...

die technologische producten kan creeren waarvan mensen houden.

Wall-E.

Ik hou van 'Wall-E' van Jobs bedrijf Pixar en ik hou van m'n iPhone...

maar het verdriet leek niet alleen om producten te gaan.

We treurden om de man zelf, maar waarom?

Achter de schermen kon hij ongemeen hard en wreed zijn.

Toch wist hij ons ervan te overtuigen dat Apple voor een hoger ideaal stond.

Het was anders dan andere bedrijven.

Goedemorgen en welkom bij Apple's aandeelhoudersvergadering van 1984.

Ik wil graag beginnen met een deel van een oud gedicht van Dylan, Bob Dylan.

kom, schrijvers en critici, profeten op papier

Iet goed op, de kans komt niet weer

zeg nog maar niets, want het rad draait nog

je weet niet bij wie het stopt

wie nu verliest, zal later winnen, want er komen andere tijden

Hield Jobs van Dylan omdat hij niet eenduidig was?

Hij was een verhalenverteller die kon zijn wat wij wilden dat hij was.

Ik weet niet wat 'All Along The Watchtower' betekent.

Maar ik vind het een prachtig en obsederend stuk poezie.

En ik herken Steve erin.

'Er moet een uitweg zijn, zei de...' Hoe gaat het?

'Zei de grapjas tegen de dief.' -Hij is beiden.

Het leven kan meer bieden...

dan alleen een baan, een gezin en een carriere.

De medaille heeft een keerzijde.

Het zorgt ervoor dat mensen dichter willen worden in plaats van bankier.

En ik denk dat die energie ook in producten kan worden overgebracht.

En als je die producten levert, kunnen mensen die energie voelen.

Een computer is maar een eenvoudig apparaat.

Dat wordt duidelijk als we beseffen dat een computer geheel dood is.

Hij kan niets doen als hij geen instructies krijgt.

Toen ik opgroeide, hield je niet van computers, maar was je er bang voor.

Ze waren groot en onpersoonlijk en kwamen van anonieme makers.

Maar voor Jobs was dat anders.

Ik heb m'n eerste computer op m'n twaalfde gezien bij de NASA.

Het was een terminal die met een grote computer was verbonden.

Dit kan een toekomstige console zijn. -Net een gewone typemachine.

Anders dan voorheen proberen we apparatuur aan te passen aan de mens.

M'n tweede computer zag ik een paar jaar later, de Hewlett-Packard 9100.

De 9100 computercalculator.

Hij was erg groot en had een kleine kathodestraalbuis als monitor.

Ik mocht met zo eentje spelen in 1968, geloof ik.

Ik ging elke dinsdagavond naar hun onderzoekslab in Palo Alto...

en was altijd bezig om er programma's voor te schrijven. Ik was er weg van.

Onze aanwijzer noemen we de muis. Ik weet niet waarom.

Rond 1968 stelde Doug Engelbart, de uitvinder van de muis, nieuwe vragen...

over de aard van onze veranderende relatie met computers.

Als je als witteboordenwerker een beeldscherm zou krijgen...

verbonden met een computer die de hele dag aan staat...

en die direct redeneert...

die direct reageert op wat je doet, wat zou je dat wel niet opleveren?

We hadden een gids nodig voor deze nieuwe relatie.

M'n hele volwassen leven is gewijd aan het bouwen van personal computers.

Dus de geschiedenis van m'n werk en m'n hobby's...

en m'n jeugd vallen samen. Het is lastig om het een van het ander te scheiden.

Ik kom uit Silicon Valley. Daar slingeren veel elektronicabouwdozen rond.

M'n leraar elektronica besefte dat ik meer van computers wist dan hij.

En dat ik alleen maar geintjes zou uithalen met andere leerlingen.

Zo wikkelde ik draadjes om bepaalde circuits, waarna hun radio ontplofte.

Steve Wozniak medeoprichter, Apple

Al m'n vrienden waren geinteresseerd in techniek.

Ik leerde Woz kennen toen ik een jaar of 12, 13 was.

Hij wist meer van elektronica dan ik.

Woz en ik maakten samen ondere andere 'blue boxes'.

geheimen van de blue box

Op een dag las ik in een blad een artikel...

over telefoonfreaks en blue boxes.

de telefoonfreaks regelen het

Als telefoonfreaks bijeenkomen, zoals onlangs in 'n louche hotel in New York...

worden er maskers uitgedeeld. Niemand noemt z'n echte naam.

De blue box was een kastje dat speciale tonen naar je telefoon zond...

waarna je de hele wereld kon rondbellen.

Toen ik halverwege het artikel was, belde ik Steve Jobs en las het hem voor.

Je kunt het hele netwerk laten denken dat jij een belcomputer bent.

Dan kun je gratis met iedereen bellen.

Je kon vanuit een telefooncel via White Plains een satelliet naar Europa nemen.

Via de hele wereld belde je naar de telefoon naast je...

en even later hoorde je jezelf.

Hij zegt 'hallo', en even later hoor je:. 'Hallo, hoe is het?' 'Best.

En waarom zou iemand dat willen doen? Om het telefoonbedrijf te bestelen.

Ze waren dus wel illegaal.

Als student had ik zelf een blue box. Interlokaal bellen was toen erg duur.

En je kon de gevestigde orde ermee tarten.

Dit werd een belangrijk verkoopargument voor Jobs.

De techniek liet hij aan anderen over.

Ik had een blue box ontworpen. Zoiets slims heb ik later nooit meer bedacht.

En Steve Jobs zei: Waarom gaan we ze niet verkopen?

Het bellen verveelde al snel. Maar het ging om de magie...

dat twee tieners voor 100 dollar iets konden maken...

en voor honderden miljarden dollars aan infrastructuur konden beheersen...

in het wereldwijde telefoonnetwerk.

We konden de wereld beinvloeden. Beheersen, met de blue boxes...

maar met Apple konden we de wereld zelfs echt veranderen.

En ze zijn nauw met elkaar verbonden.

Zonder onze ervaringen met de blue boxes...

was er nooit een Apple computer geweest.

Jobs was een verhalenverteller. Hij schiep z'n eigen persoonlijkheid.

Al de eerste keer dat ik hem sprak voor een artikel, vroeg hij...

of ik 'De structuur van wetenschappelijke revoluties' van Kuhn had gelezen.

Hij nam in deze persoonlijkheid een idee van Kuhn op.

Het willekeurige resultaat dat een nieuw paradigma schept...

waarbij iedereen op een dag op de nieuwe manier denkt.

En ik denk dat hij vond dat hij paradigma's kon veranderen.

Dat hoorde bij z'n verhaal. Het was tweeledig.

Hij wilde de rebel zijn en serieus worden genomen.

Dit is de gefilmde verklaring onder ede van Steven P. Jobs.

Het is nu 9:22 's ochtends.

Kunnen we even kort uw loopbaan na 1973 doornemen?

Ik heb bij Atari gewerkt, een producent van videogames.

Van wanneer tot wanneer? -Weet ik niet. Begin jaren '70.

Anarchie is belangrijk voor creativiteit.

Nolan Bushnell medeoprichter, Atari

Ik maakte al twee jaar videogames.

En onze bedrijfscultuur was: werk hard, speel het hard.

De ware erfzonde van Apple vindt al voor de oprichting ervan plaats.

Jobs studeerde niet meer en zat weer in Silicon Valley. Woz werkte bij HP.

Ik was echt een nerd.

Overdag werkte ik bij Hewlett-Packard en daarna aan m'n eigen projectjes.

Ik zag 'Pong' in een bowling en zei : lk kan ontwerpen en weet hoe tv's werken.

Ik druk een draad in m'n tv en maak m'n eigen 'Pong'.

Steve kwam terug van Reed College en zag mijn 'Pong'.

Dat bracht hem op het idee om naar Atari te gaan.

Hij liet ze de printplaat zien en kreeg een baan.

Steve kwam binnen en zei: lk ga pas weer weg als je me hebt aangenomen.

Ik waardeerde z'n intensiteit erg. Hij had maar een versnelling: de hoogste.

Ik had een project waar niemand aan wilde werken, 'Breakout.'

Tenslotte zei ik: Steve, doe dit nou voor me.

Ik wist dat Woz altijd langskwam na z'n werkdag bij HP...

en ik dacht: Oke, ik zet Steve in de late dienst.

Dan krijg ik twee Steves voor de prijs van een.

Steve zei : Nolan Bushnell wil een nieuw spel, maar we hebben maar vier dagen.

Als een game uit chips bestaat...

is vier dagen onmogelijk. Dat kost maanden.

Ik maakte het ontwerp en Steve testte het.

We werkten vier dagen en nachten door. We kregen beiden pfeiffer.

Maar het kwam af en we kregen ervoor betaald.

Later zaten Woz en ik eens samen te eten.

Hij had het over 'Breakout'. En ik zei : Daar hebben jullie leuk aan verdiend.

Hij keek me verbaasd aan en ik zei: Jullie hebben goed werk afgeleverd.

Jullie hebben toen minstens een bonus van 5000 dollar gekregen.

Hij had 7000 dollar gekregen. Tegen mij zei hij 700, en ik kreeg 350 dollar.

Dat deed pijn. We waren vrienden. Doe je dat een vriend aan?

Als hij had gezegd dat hij het geld nodig had, had ik het hem gewoon gegeven.

Ik denk dat Steve...

erg gedreven was...

en vaak een kortere weg nam om z'n doel te bereiken.

Apple was een sitcom die 30 jaar heeft gelopen en Steve had de hoofdrol.

Dit is geschreven in december 1976.

Het begint met 'Wie is Apple,' dus dat was al heel vroeg.

Hij en Woz kwamen langs. Steve had lang haar.

Hij had een Ho Chi Minh-baardje en droeg een korte broek en sandalen.

En Wozniak zag er iets verzorgder uit, maar niet veel.

De reclame van lntel beviel me, dus belde ik ze wie hun reclame deed.

Regis McKenna, zeiden ze. Wat is dat, vroeg ik. Maar het was iemand.

Wozniak had een artikel over de Apple ll.

En of wij de publicatie konden regelen.

Niemand kon het lezen. Het was allemaal technisch jargon.

Ik zei dat ik het moest herschrijven, maar dat zag hij niet zitten.