Appleseed Alpha

อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด

สมแล้วที่เป็นเธอ

มองโลกในแง่ดี

เอาเถอะ ยังไงเราก็ได้วัคซีนมาแล้ว เราเกือบจะทำงานนี้เสร็จอยู่แล้ว

'เกือบเสร็จ' กับ 'เสร็จ' มันไม่เหมือนกัน

ใช่ แต่จะทำยังไงได้ล่ะ..?

มันก็ไม่มีงานอะไรให้ทำมาก ในเมืองของพวกอาชญากรนี้

ฉันหมายถึงถ้าทุกอย่างเดินไปตามแผน

ถ้ามันเป็นตามแผน เราจะคุยเรื่องนี้กันทีหลัง

เรายังไม่หลุดไปจากที่นี่เลย

ฉันจะไปดูรอบๆ หน่อย

มีอะไร?

ไม่มี

มันต้องไม่มีอะไรสิ

- ดิวแนน! - อืม ฉันสบายดี

- แล้ววัคซีน? - ปลอดภัย

รถไฟใต้ดินเป็นความคิดที่ไม่ฉลาดนะ

รู้อยู่ ก็มันไม่ใช่ชั่วโมงเร่งด่วนไง

- 2? - 3 พวกไซบอร์ก

เอาไงดี?

ไม่รู้ เธอล่ะ?

ไม่ แล้วทำไมนายถึงพลาด สามตัวข้างนอกนั้นไปได้?

- บริ ถ้านายมีปัญหาเรื่องพลังงานขึ้นมา... - อย่าเพิ่ง พวกมันมาแล้ว

แกคงไม่ยิงสาวน้อยมือเปล่าใช่มั๊ย?

อ่อนหัด

ใช้กระสุนพอรึยัง?

ฉันรู้น่า

แล้วรู้มั๊ยว่าใครไม่ได้ใช้เลย?

- พวกมันไง - ไปทำให้รถมันวิ่งอีกทีกันได้แล้ว

เรียบร้อย ไปกันเถอะ

ตามนั้น

- นายทำบ้าอะไรแบบนั้นกับคนขับ? - มันไม่ใช่คนขับ มันจัดฉากไว้.

- มันรู้? - คิดว่าไง?

- บ้าเอ๊ย! - อะไรอีก?

ทางมันขาด

หมอบ!

- นายหมายความว่าไง ที่ว่ามันจัดฉาก? - มีแค่คนเดียวเท่านั้นที่รู้ว่าเรามาที่นี่

มันเป็นไง?

เหมือนไม่ดี?

ไม่เลย

เหมือนว่าเราคงต้องลงตรงนี้

ขอบใจ

- นายเจ็บนิ - ฉันไม่เป็นไร

ถึงนายจะเป็นไซบอร์กที่เจ๋งเป้ง

แต่นายก็ไม่ใช่หุ่นยนต์นะ

ไม่เป็นตามแผนเลย บริ

ไม่เป็น โครตจะไม่เป็นต่างหาก

จุดเริ่มต้นของโลกใหม่ กำลังจะเริ่มจากที่นี่

ชัยชระเป็นของพวกเรา เราชนะ เราชนะ

งี่เง่าอะไรกัน ยังมีโฆษณานี้อยู่อีก?

และไอ้งี่เง่าคนนั้นมันยังจ่ายไฟฟ้า มาขับเคลื่อนทั้งเมืองนี้ได้

ขับเคลื่อนเมืองนี้? จริงเหรอ?

ก็ได้ ขับเคลื่อนอาจจะเกินไปหน่อย

แต่เท่าที่มีตอนนี้ก็ยังดีกว่าไม่มี

พอฟังได้หน่อย

ได้เวลาไปเจอทูฮอร์นแล้ว

จริงดิ? คิดดู เราเพิ่งจะ ล้มเหลวกับภารกิจที่เขาให้มานะ

นายแน่ใจได้ไง ว่านั่นเป็นความคิดที่ดี?

ถ้าเราไม่ไป เขาก็จะคิด ว่าเราที่ขโมยวัคซีนห่านั่น

บางทีเราน่าจะลืมๆเรื่องที่เราเป็นหนี้เขานะ

หรือบางทีเราแค่เอาของที่เราได้มา แล้วรีบออกไปจากที่นี่ซะ

แล้วจะไปไหน?

ยังไม่รู้

โอลิมปัส?

ไม่เอาน่า คิดถึงที่ข้างนอกนั่นอยู่เรื่อย หรือไม่ใช่?

ก็นะ ใครจะไปรู้

ทุกอย่างที่นี่มันดูไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

ดิวแนน เราเคยสู้ด้วยกันมาในสงครางโลก แล้วในตอนจบ ใครกันล่ะที่ชนะ?

ใครชนะ?

ไม่เลย ไม่มีใคร นั่นแหล่ะคือไม่เหลืออะไร

ฉันรู้

รู้ว่านายเสียสละมากแค่ไหน

เราจะใช้หนี้ของเรากับทูฮอร์น ไปเถอะ

นายดูเหมือนชอบใช้หนี้นะ

- นั่นใคร? - เปิดประตู

อ่า เรารู้ล่ะน่า

ไม่ต้องห่วง ฉันเก็บของเล่นไว้ที่บ้านแล้ว

- เธอผ่านได้ - ก็บอกแล้ว

บอสกำลังรออยู่ ไปได้แล้ว

ทำไมเราถึงยอมให้มันมาที่นี่? ไซบอร์กแบบนั้นมันก็อาวุธเดินได้ชัดๆ

ก็ใช่ แต่แกดูมันสิ

ไม่ได้ยาดี มันม่องเร็วๆนี้แน่

แน่ใจนะ ว่ายังไหวอยู่?

ฉันไม่เป็นไร

ยังอยู่ดีนี่ แต่พวกแกมาสาย

- แต่นั่นก็ทำให้ฉันมีเวลาคิดเยอะเลย - ปวดหัวเลยเหรอ?

แกอยากรู้ใช่มั๊ยว่าฉันคิดอะไร? ฉันคิดว่าพวกแกน่ะมันตัวซวย

แล้วก็รีบๆ ส่งวัคซีนมาได้แล้ว เดี๋ยวนี้

แกน่าควรถามลูกกระจ๊อกของแกมากกว่านะ

เธอก็รู้นี่ ข้างนอกนั่นมีแต่พวกหมาบ้า

เราไม่มีวัคซีน

หือ?

เกิดบ้าอะไรขึ้น?

เราเจอเรื่องยุ่งยากบางอย่าง

แล้วพวกแกก็ไม่ได้รู้อะไรเลย ใช่มั๊ย?

นึกว่าพวกแกจะทำได้ดีกว่านี้

ฉันจ่ายให้พวกแก เพื่อให้ไปจัดการ กับเรื่องยุ่งยากรึไง?

ถ้าแกไม่อยากใช้พวกเรา ก็เรียกทีมเทพของแกไปทำสิ

เราจะไปหางานอื่น

เรายังมีเรื่องหนี้ที่เราค้างกันอยู่

ฉันทำงานใช้ให้แกมามากพอแล้ว

แกเล่นมุขรีไง?

ฉันดูเหมือนป๋าเทพรึเปล่าล่ะ?

ใจเย็น ใจเย็น พวกแกนี่ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลยนะ

แล้วแกยังจำ วันที่พวกแกมาหาฉันได้มั๊ย?

ถึงฉันไม่มีพวกแก ฉันก็จัดการได้สบาย

ฉันคือคนที่ทำให้เมืองนี้ยังอยู่ได้ จำได้รึเปล่า ว่าพวกแกต้องการฉัน?

ฉันยังจำได้ แต่ตอนนี้พวกเราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว

ไม่ค้าง?

ฉันรู้ว่าแกเล่นมุขอีกแล้ว แต่ถ้าไม่มีฉัน

ผู้หญิงของแกมันก็แค่อีตัวข้างถนน ส่วนแกมันก็เครื่องปิ้งขนมปัง

ฉะนั้นแล้วที่ฉันเห็น ฉันกับแก ไม่ใกล้เลยที่มาบอกว่าไม่ค้าง

แกกับฉัน เราจบกันที่นี่

บริ

ใช่ เราจบกัน

งั้นก็ โชคดี

ก็หวังว่าแกจะเจอหมอเก่งๆ แบบแมทธิวนะ

แต่ก็แย่จัง ที่แกไม่มีทางเจอ ในรัศมี 500 กิโลเมตรจากที่นี่ได้

เอาล่ะ บ๊ายบาย ลาก่อน มีวันที่ดีนะ

- แกจะเอาอะไรอีก? - อย่ายุ่ง ดิวแนน

ก็..

ฉันอยากได้หุ่นโดรนก่อกวน จากทางฝั่งตะวันออก ซักหน่อย

ก็หวังว่าจะมีใครซักคนไปทำให้อยู่พอดี

แต่เห็นทุกคนดูยุ่งๆ ไปทำงานกันหมดเลยน่ะ

เราจะทำให้

เราจะทำ แต่บริจะต้องถูกซ่อมให้เรียบร้อยก่อน

สบาย

เอาหุ่นกระป๋องสุดเท่ห์นั่นไปซ่อมซะ

แล้วเอากระสุนกับของทั้งหมด ที่แกเจอมาให้ฉัน

แล้วอย่าเล่นตุกติก

เอานี่ไปให้แมทธิว มันน่าจะพอกับค่าซ่อมแพงๆ

แต่ถ้าเขาไม่อยากได้ แกก็เก็บเอาไว้ซะ ดิวแนน

คิดซะว่าเป็นของขวัญวาเลนไทน์ ให้เธอเอาไว้สะสม

เธอนี่ก็ไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะ

นึกว่าอยากจะหนีจากทูฮอร์นนั่นซะอีก

ก็ทำอยู่ แต่งานคราวนี้ดูง่ายกว่า ไปลักพาตัวแมทธิวตั้งเยอะ

ฉันไม่สนหรอกว่าแมทธิวมันมาไม้ไหน

ที่รถไฟนั่น ฉันรู้ว่ามันก็แอบซุ่มอยู่

ฉันก็ว่างั้น แต่เราก็ยังพิสูจน์อะไรไม่ได้

แถมวัคซีนเราก็เอามาไม่ได้อีก

บางทีเราคงต้องทำงานใช้หนี้มันเพิ่มอีก

รู้ไหมเธอพูดเหมือนใคร?

ขอทาน

แมทธิว

แมทธิว อยู่ตรงนั้นรึเปล่า?

- ไม่ - ใช่

อ่อ ก็ได้

รับ

วิธีจ่ายของทูฮอร์นซินะ

เขาไม่ยอมเข้าใจเลย

ว่าไอ้ของแบบนี้ มันไม่ได้มีค่าแบบที่เขาคิดหรอก

อ่อ แต่ฉันว่ามันคงเข้าใจดีเลย

เอ้า เอาคืนไป ฉันมีมากพอจะเผาตัวเองได้แล้ว

เข้ามาเถอะ

รับนี่ไป

ฉันไม่เคยเห็นของแบบนี้เลย

ชักไม่แน่ใจว่าเคยเห็นมาที่คล้ายๆกัน

- เค-12 ใช่มั๊ย? - ใช่ รุ่นคลาสสิค

สร้างขึ้นช่วงสงคราม เป็นส่วนของอาวุธที่โจมตีด้วยความเร็วสูง

แต่ติดที่ระยะทำการ เลยทำให้หายไปอย่างรวดเร็ว

ใช่ ฉันก็เคยได้ยินจากพวกวิศวกรเหมือนกัน

ชิ้นส่วนถูกพัฒนาขึ้นมา แล้วก็ไม่ได้เอาไปใช้งานจริงจัง

เฮ้ ฉันไปดีกว่า พวกคุณก็คุยไปตามสบายเลย

- ได้ ตกลง - เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันไป

- เรียบง่าย แล้วก็เดิมๆ - รู้แล้ว! ใช่ไหมนะ?

นายบาดเจ็บ?

เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง

ทั้งหมดที่ฉันอยากได้คือ รี-ชาร์จ

ไม่ต้องห่วงน่า ฉันเป็นถึงแพทย์สนามช่วงสงครามเลยนะ

- คุณอ่ะนะ? - นายแพทย์ๆ

มา ขอดูหน่อยสิ

อยู่ไหนหว่า?

ฆ่าเชื้อก่อน

พลังในเซลล์ของฉันมันลดลงเรื่อยๆ

ฉันจะชาร์จให้ได้มากที่สุดเลย

ฉันอยากจะรีบูท ตัวกำเนิดพลังงานให้นะ

แต่ตอนนี้ไม่มีอะไหล่เลย โทษจริงๆ อะไรอีกล่ะ?

จอแสดงผล, การเคลื่อนไหว แทบทุกอย่างเลย

ที่ฉันรู้เกี่ยวกับระบบโครงสร้างของนายก็คือ

ทุกอย่างมันเชื่อมต่อถึงกันหมด

รู้มั๊ย นายจะต้องได้เห็นอะไรบางอย่าง

- ตอนที่นายถูกชาร์จจนเต็มแล้วแน่ๆ - อืม อืม ซ้ำเติมกันจัง

อะไรๆก็เปลี่ยนไปหมด

- เป็นไซบอร์กมันไม่ง่ายเลย - เป็นใครก็ไม่ง่ายทั้งนั้นแหล่ะ

เอาล่ะ อาจจะเจ็บนิดหน่อยนะ

สาบานได้เลยนายต้องชอบแน่ๆ

กระปรี้กระเป่าหน่อย

เฮ้ มันเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า?

ก็ฉันกำลังพยายามซ่อมมัน ตั้งแต่นายเอามันมาให้ฉัน

เรื่องอะไหล่น่ะไม่เท่าไหร่ แต่วงจรข้างในนี่ไม่ง่ายเลย

แล้ว เค-12 ล่ะ?

ก็อาจจะนะ ชิ้นส่วนนั่นเกือบจะ ซับซ้อนที่สุดของนายแล้ว

จริงๆ ก็ตั้งใจจะเอาไว้ทำหลังเสร็จงานสุดท้าย

ก็นึกว่างานรถไฟนั่นจะใช่ซะอีก

ไม่ใช่ว่านายเคยบอกว่า นายอยากออกไปจากเมืองนี้นี่นา?

จริงๆฉันเองก็คิดเหมือนกัน แต่ทูฮอร์น มันเป็นขาใหญ่ของเมืองนี้ไปแล้ว

ยังไงเราก็ต้องพึ่งพามันต่อไป

บางทีฉันอาจทำไปเรื่อยๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ

เธออยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ แบบที่เธอต้องการ

ดิวแนน? ไม่มีทาง เธอไม่ไปโดยที่ไม่มีนายแน่