Avengement

ช่วยเปิดประตูหลังให้ที, คาร์เตอร์

รับทราบ

คุณสุภาพบุรุษ, อรุณสวัสดิ์

ฉันต้องขอโทษ, แต่ฉันเกรงว่า คุณจะมาเสียเที่ยวเปล่าๆ

คุณนายเบอร์เกส เธอจากไปเมื่อตอนรุ่งสาง

เข้าใจแล้วครับ

ขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง กับนายด้วยเบอร์เกส

ฉันเกรงว่าต้องพานายกลับเข้าห้องขังแล้ว

ผมอยากเจอหน้าแม่, ถ้าข้อแม้ทุกอย่างยังเหมือนเดิม

ทำไปเพื่ออะไรล่ะ? เธอตายแล้ว

ยังไงผมก็อยากเห็นหน้าแม่อยู่ดี

แค้นจนคลั่ง

บทบรรยายไทยโดย Komkean ทำแจกให้ดูกันฟรีๆใน Dedbit

ช้าก่อน, สหาย เฉพาะสมาชิก

- เออ, กูก็เป็นสมาชิก - เราปิดแล้วโว้ย, ไสหัวมึงไป

เอ้า, ดื่ม

สภาพนายดูเหมือนคนที่มี ปัญญาดื่มอะไรก็ได้ตามใจชอบเหรอ

ให้ฉันช่วยอะไรมั้ย, ที่รัก?

อ๋อ, ฉันก็ไม่รู้ว่ะ

ว่านายได้ส่วนแบ่งมาตามสมควรมั้ย?

มันคือคลับที่บริการเฉพาะสมาชิก, อย่ามามั่วซั่ว, ที่รัก

- ลองแหกตาดูสิ - งั้นผมก็พอมีอะไรๆให้กับหัวทึบๆนี่บ้าง

เออ, ฉันคิดว่าพอทำได้, ฉันจมปลักอยู่ หลังบาร์นี่มาตั้งแต่นายยังนุ่งกางเกงขาสั้น

- ไม่เคยเห็นนายแถวๆนี้มาก่อน - ผมไม่ค่อยได้ออกมาข้างนอกมากนัก

ฉันพนันได้เลยว่านายคือชีวิต และจิตวิญญาณของปาร์ตี้, ใช่ไหม?

รู้อะไรมั้ย? นั่นแหละช่วงชีวิตนึงของผมเลย

ไม่ต้องทอน

ดื่ม

ทุกคนต่างขวัญผวา ทุกคนเลย

แม้แต่ไฮด์ก็ย้ายสำนักงานขึ้นไปชั้นบน

แถมลินคอล์นประกาศว่าเขาไม่อยากให้ใครออก ไปอยู่บนถนนจนกว่าจะมีการเคลียร์กันซะก่อน

เราอยู่ในช่วงเคอร์ฟิวเพราะรู้ค ไม่มีปัญญาจัดการเรื่องของเขา

กับไอ้งั่งบางคนด้วยมีดซักเล่มเหรอ?

มันใช้ขวานต่างหาก และก็เปล่าเลย

เราอยู่ในช่วงเคอร์ฟิวเพราะ, หนึ่ง, สโต๊คหายไป

และข้อสอง, ไอ้งั่งนั่นฆ่ารู้ค

เราทุกคนก็เสียใจกับเขานะเพื่อน แต่ฉันมีธุรกิจที่ต้องเดินหน้าต่อ

รู้คจะเป็นคนแรกที่เห็นด้วยกับฉัน

เพราะว่าเขามีอาการซาดิสต์นิดหน่อย

เขาคือมือหนึ่งและเป็นมืออาชีพชั้นยอด

นายได้ยินมาบ้างมั้ยว่า เกิดอะไรขึ้นกับเขา?

นายคงรู้เรื่องมือแล้วใช่ไหม?

- มืออะไร? - ให้ตายสิวะ

เฮ้ย, จูน

มาตรงนี้แล้วช่วยสาธยายว่า เกิดอะไรขึ้นกับแกแล้วก็รู้ค

- ทำไม? อยากรู้อะไรเหรอ? - แค่เล่าให้เขาฟังว่าเกิดอะไรขึ้น

คือว่า, ฉันกับรู้ค, รู้นะ, เรากำลังยืนตามมุมตึก

และเราก็ชนของกันนิดหน่อยตามประสา

นายก็รู้นี่, เรื่องปกติในคืนวันอังคาร

อย่างปุบปับมันก็เกิดขึ้น, เราสังเกตุเห็นไอ้งั่งคนนึง

มันอยู่อีกฝั่งถนนตรงข้ามเรา

และส่งสายตาเหี้ยๆจ้องมองเรา

รู้คก็เลยหันไปจ้องตอบ, เขาบอกว่า เขาจะไปคุยกับมันซักคำ

ตอนนั้น, ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะฉันกำลังมีลูกค้าอยู่ในมือ

ถัดมาก็คือ, รู้คตกอยู่ในกำมือของมัน กำลังคุกเข่า, กุมแขนของเขาเอาไว้

ฉันรู้ได้ในทันทีว่าแขนของเขา ถูกตัดขาดออกมาโดยไอ้บัดซบนั่น

พอตั้งสติได้ฉันก็วิ่งปรี่เข้าไปกระชาก, และเตรียมพร้อมที่จะกระทืบหน้ามัน

ไอ้หมอนี่มันสะบัดตัวได้แล้วรีบวิ่งหนี

ก็แหงล่ะ, ฉันวิ่งไล่กวดมัน,

แต่ไอ้หมอนี่แม่งวิ่งโคตรเร็ว

แบบว่า, เร็วอย่างหัวควย

ครั้นพอนึกขึ้นได้ว่าฉันทิ้งรู้ค จมกองเลือดไว้ที่กลางถนน

แต่พอฉันย้อนกลับไปถึง, เขาก็ตายโหงไปซะแล้ว

เลือดงี้เจิ่งนองเต็มไปหมด ฉันหาแขนของเขาไม่เจอ

คล้ายกับว่ามันหายสาปสูญไปเฉยๆ

มีเรื่องอะไรน่าขำรึไงวะ, เพื่อน?

ไม่ต้องสนใจฉัน, สหาย อย่ามาสนใจฉันเลยนะ

ไอ้หัวดอนี่มันใครกัน?

นายต้องเป็นคนที่แกร่งมาก, ว่ามั้ย?

ที่ไล่ไอ้หมอนั่นจนต้องรีบเผ่น ด้วยตัวเองตามลำพัง

ก็ตลกดีนะ, ที่นายดูไม่เหมือน คนที่แกร่งซักนิดในสายตาฉัน

แล้วคนที่แกร่งต้องดูเป็นยังไงวะ?!

เขาดูเหมือนฉัน รึว่าไม่เหมือน?

นายก็รู้, รูปหล่อ, ดูสมวัย

เบซ! ไอ้เหี้ยนี่โผล่มาจากไหนน่ะ?

ฉันก็ไม่รู้, เขาไม่ได้บอกชื่อแซ่ คลิฟปล่อยเขาเข้ามา

ฉันนึกว่าเขาเป็นส่วนนึงของสมาชิก

ฉันเป็นเพื่อนเก่าของลินคอล์น

- อ้อ, งั้นเหรอ? - ช่าย, ถูกต้องเลย, สหาย

หน้ามึงไปโดนส้นตีนอะไรมาวะ? โดนหำเทียมของตัวเองไถหน้ามารึไง?

เออว่ะ, กูยืมของพ่อมึงมาใช้

แม่งเรื่อยเปื่อยฉิบหาย, เนอะ?

ไม่มากเท่ามึงหรอก, ว่ากันตามนั้นนะ ดีแต่เห่าหอนเพ้อฝันลมๆแล้งๆ

ไอ้หมอนี่แหละที่เล่นงานนาย, จูน

นายก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้น, ถูกมั้ย?!

- เงียบเหอะ! - เฮ้ย! นั่งลงซะ?

อย่าทำให้ฉันต้องปิดร้านก่อนกำหนด

แล้วก็นาย, เลิกกวนตีนเขาซะที

หรือไม่นายก็ไสหัวออกไปจากที่นี่!

เอาล่ะ, เอาล่ะ ต้องขออภัยเป็นอย่างสูง

พ่อหนุ่ม, พ่อหนุ่ม, ฉันขอโทษ, จบมั้ย?

ฉันแค่หัวเราะใส่นาย, แค่หัวเราะคิกคัก, ใช่ป่าว

ฉันจะดื่มเบียร์ให้หมด แล้วก็ไปตามทางของฉัน

- เออ, ตามนั้น... - ไอ้หัวควย

- พอได้แล้ว - เหี้ยอะไรวะ?!

นายรู้อะไรเกี่ยวกับไอ้ตัวประหลาดตรงนั้นบ้าง?

ไม่เคยเห็นหน้าแบบนั้นมาก่อนในชีวิต

และถ้าเห็นก็ต้องจำได้

ไม่ได้มีใบหน้าใบไหนที่นายลืมไปเลย, ใช่มั้ย?

- เหมือนว่าเขาเคยเจอตัวนายมาก่อน - นายมีปัญหาห่าอะไรวะ?

ไม่, ไม่, ไม่, เขาพูดถูก ถ้าลินคอล์นเชิญเขามา,

เราต้องรักษามรรยาทให้ดีที่สุด

- งั้น, ว่าต่อ - ว่าต่อเรื่องอะไร?

- เล่าเรื่องห่าๆนี่ให้จบ - ใช่เลย, ถูกต้อง

แล้วฉันก็... ฉันก็ยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น งานเข้าแล้ว, งานอย่างใหญ่ด้วย

รู้คทอดซากลงไปกับถนน, เด้ดสะมอเร่ ต่อจากนั้นฉันก็ได้ยิน

เสียงไซเรนดังลั่น, พวกตำรวจ ใกล้จะมาถึงแล้ว, ฉันก็เลยเผ่น

แม่งตอแหล!

นายหายหัวไปก่อนตั้งนาน ก่อนที่พวกตำรวจจะมาถึง

- ไงนะ?! - วิ่งหนีแบบหางจุกตูด, ที่เอ็งทำ

- นี่มึงอยากให้กูถลกหนังหน้ามึงเปิดอีกครั้งรึไง? - อ้อ, เอาล่ะสิ!

ในที่สุดก็จี้ใจดำของเอ็ง, ใช่ไหมเพื่อน?

นี่มึงไม่คิดรึไงว่ามันถึงเวลาแล้ว ที่มึงต้องเล่าความจริงให้เพื่อนฟัง?

จูน, หมอนี่มันกำลังพูดเรื่องอะไร?

ใช่เลย, จูน, กูกำลังพล่ามเรื่องอะไรวะ?

ไม่รู้, หัวของแม่งมีแต่เรื่องระยำ!, โม! ฉันไม่รู้จริงๆ, มันป่วนเรื่องเหี้ยอะไร

อยากจะได้ยินเรื่องราวที่ บิดเบี้ยวของกูในเรื่องนี้มั้ยล่ะ?

- ไม่ใช่เรื่องจริง, แชส - เออ, แม่งมุขตลกของกู!

อย่างน้อยก็ให้ดื่มเบียร์แก้วนี้หมดก่อน

เพราะว่ามีไอ้ขี้เมาคนนึงยืนจ้องมาที่นาย นั่นน่ะเรื่องจริงอย่างมาก

เออว่ะ, รู้ค ไปดูหน่อยก็ดี

มันเอาแต่ยืนจ้องพวกเรา ผ่านมาสักสิบนาทีได้แล้ว

โย่ว, สหาย! ให้เราช่วยอะไรมั้ย?

เฮ้ยพวก, มึงหูหนวกเหรอ?!

นี่กูกำลังพูดกับมึงอยู่นะ มึงต้องการอะไร?

- ขอโทษนะเพื่อน, แต่... - นี่กูต้องกลัวมึงใช่มั้ย?

- เอาไปเลย - หา?

รีบไปซะ

ไอ้สัตว์นรก!

ไม่เลย, นั่นแม่งไร้สาระ พวกนายก็รู้ว่าฉันไม่เคยหนีจากการต่อสู้

- ยกเว้นแค่ครั้งนั้น, เหรอ, จูนนี่? - หุบปากไปเลย, ไอ้เศษขยะ!

- งั้นมึงก็เป็นคนที่ฆ่ารู้ค? - ใช่, พูดถูกแล้ว, สหาย

แล้วมึงจะมีปัญญาทำยังไงกับมันล่ะ?

เห็นได้ชัดว่ามึงสนใจแค่อย่างเดียว

นี่, ได้เวลาที่นายต้องไปแล้ว

ผมยังเหลือเบียร์อีกตั้งครึ่ง, ทูนหัว

เออ, ผับของฉัน, เบียร์ของฉัน ออกไปได้แล้ว!

เจอกูหน่อย, ไอ้แม่เย็ด!

ถอยไปนะพวกมึง! เฮ้ย, ไปรวมกันอยู่ตรงนั้น! ให้ไว!

ใครก็ตามที่ทำท่ายึกยักกับกู, กูจะยิงแม่งทิ้ง!

สาบานกับพระเจ้าเลย! อยู่ให้ห่างๆจากประตูนั่น!

เขาอยู่ไหน?

- ไอ้เหี้ยนั่นแม่งอยู่ไหน?! - ใครวะ!

- ลินคอล์น! - พูดกันไม่รู้เรื่องรึไง,

ไอ้พวกงี่เง่า, ส่งเสียง...

มาตรงนี้! หันหน้าเข้าข้างฝา

ไปรวมอยู่ตรงนั้น

ยังมีคนอื่นอีกรึเปล่า?!

แกทำให้ฉันนึกถึงใครบางคน

- ว่ามา - แต่แกเป็นเขาไม่ได้แน่

เพราะว่าเขาต้องติดคุกยาว, และเขาค่อยๆเลือนหายไป

ฉิบหายเอ้ย..

เจ้าน้องชายที่ฟุ่มเฟือยกลับมาแล้ว

คลานออกจากหลังเขามาหรือไง?

เรือนจำเบลมาร์ช, ทำอย่างกับแกไม่รู้

- ไอ้ตัวตลกนี่แม่งเป็นใครวะ? - สาวๆ, นี่คือเคน เบอร์เกส

น้องชายคนเล็กของลินคอล์น

ล้อกันเล่นรึไง? ไงนะ, ไอ้งั่งนี่เหรอ?!

ทำงานให้เราเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา แล้วก็พลาด

- โดนเข้าไปห้าปี - เจ็ดปีเข้าให้แล้ว ถึงตอนนี้

เป็นที่ที่พวกเขาตกแต่งใบหน้าให้นายใหม่รึ?

เชี่ยเอ้ย, ดูเหมือนใครซักคน เอาไฟเผาหัวของมึงเลยว่ะ

แล้วแซะมันออกด้วยพลั่ว ก็ยังไม่เลวร้ายซะทีเดียวนะ?

ถ้าให้ดีต้องทำแม่งทั้งหัว ให้มองดูเหมือนหัวควย

เอาล่ะ! ดูเหมือนว่าเรา ได้เวลาปิดร้านแล้ว, เบซ!

งั้นช่วยอะไรผมหน่อยสิ

ช่วยให้ผมกระปรี้กระเปร่าขึ้นอีกนิด ด้วยเบียร์แท้ๆของคุณซักไพน์

- ได้โปรด - นั่นดีกว่าเยอะเลย, แสดงความสุภาพสักนิด

ไอ้หน้าหี

- ระวังคำพูดหน่อย, เบอริล - เบอริล?

ฉันดูเหมือนคนที่เกิดในยุค20รึไง, หา, ไอ้หน้าหนา?

- นี่เบ็ซโว้ย. - เออน่า, ก็ได้..เบ็ซแล้วไง

อาจเป็นคำย่อของเบอริล, ไม่ได้เหรอ?

ฉันเคยหน้าแดงตอนเป็นเด็ก แดงแบบสตรอเบอร์รี่

แล้วก็ถูกตัดให้สั้นลงเหลือเบอร์รี่. ก่อนลงเอยมาเป็นเบซ

- ตอนนี้ฉันเลิกอายแล้ว, ที่รัก - ใช่, พนันได้เลยว่าคุณไม่

ถอยไปนะ!

ถอยไปนะ! กูบอกพวกมึงแล้วไง ว่าจะเกิดอะไรขึ้น, ไม่ใช่รึ?

ไอ้เหี้ย!

มึงทำขากูเดี้ยงแล้ว!

โทรศัพท์มือถือ! ของพวกมึงแต่ละตัว

โยนแม่งลงไปในนั้น, หรือใครอยากเป็นรายต่อไป

ที่โดนยิงหัวเข่ากระจุย ทำสิวะ! เร็วเข้า!

อย่าแม้แต่จะคิดลองของกู! หุบปาก!

ว่ากันแฟร์ๆนะ, มึงเพิ่งจะระเบิดตีนหมอนี่ มันก็ต้องมีเจ็บๆแสบๆกันบ้าง

อย่างงั้นแหละ เงียบได้สนิท

ไฮด์, ไอ้เหี้ยตัวนี้แม่งเป็นคนฆ่ารู้ค

จริงดิ? จูน, นายเป็นคนที่ไล่กวดหมอนี่

- นายจำเขาได้ไหม? - ไม่ใช่, ไอ้นี่แม่งมั่วอย่างห่า, ไฮด์

- มึงพูดอะไรของมึงวะเรื่องนั้น, เคน? - มึงคิดว่ากูเลอะเทอะ, ใช่มั้ย?

เหรอ?

มึงมันเลอะเทอะสมบูรณ์แบบ, เห็นได้ชัด

ไอ้รู้คเพื่อนมึง, มีรอยสักรูปตัวหมากรุก ตัวเป้ง, ด้วยหมึก..บนแขนของมันใช่รึเปล่า?

- เปิดดูสิ - ช่างแม่ง

- กูบอกให้เปิดมันไงล่ะ! - กูเปิดเอง

ไม่นะ! ไม่ได้ ไอ้น้องนี่ต้องเปิดเอง

เปิดมันซะ, ไอ้หน้าตัวเมียขวัญอ่อน! เปิดสิ..

- เปิดดู - ก็ได้

อย่างงั้น

พระเจ้า, ให้ตายสิวะ! มึงมันบ้าไปแล้ว, ไอ้เหี้ย!