The Cider House Rules

“ผิดหรือถูก ใครคือคนกําหนด”

ณ ที่แห่งหนึ่งในโลก

หนุ่ม ๆ จะทิ้งถิ่นฐานเดินทางไกล

เพื่อไปค้นหาอนาคตอันสดใส

พวกเขาได้กําลังใจจากความฝัน

ว่าจะมีชัยเหนือสิ่งชั่วร้าย

ได้ค้นพบรักแท้อันยิ่งใหญ่

หรือหวังว่าจะรํ่ารวยได้โดยง่าย

ที่เซ็นต์คลาวด์ส

ไม่เพียงแต่ยากที่จะก้าวลงจากรถไฟ

แต่ยังอาศัยการตัดสินใจก่อนหน้าที่ยากกว่า

จะเพิ่มเด็กเข้ามาในชีวิตหรือสลัดทิ้ง

เหตุผลเดียวที่ผู้คนมาที่นี่

คือมาบ้านเด็กกําพร้า

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

- เรานัดเอาไว้ - ยินดีต้อนรับค่ะ

เชิญพบคุณหมอลาร์ชข้างบนค่ะ

ผมเป็นหมอรักษาเด็กที่ถูกทอดทิ้ง

และผู้หญิงมีครรภ์เป็นทุกข์

ผมหวังว่าตัวเองจะเป็นวีรบุรุษ

แต่ในเซ็นต์คลาวด์สไม่มีตําแหน่งนี้

ในโลกโดดเดี่ยวของเด็กที่ถูกทิ้ง

ไม่มีวีรบุรุษอยู่ในโลกนั้น

ผมเลยกลายเป็นผู้ดูแลคนมากมาย

แต่ไม่ได้เป็นพ่อของใคร

จะว่าไป ผมก็เป็นพ่อของเด็กคนนึง

คือคนนี้

เขาชื่อว่าโฮเมอร์เวลส์

ผมตั้งชื่อเขาตามนักประพันธ์กรีก

คุณคงรู้จักโฮเมอร์นะ

ผมตั้งนามสกุลเวลส์

เพราะผมบอกได้เลยว่าเขาเป็น...

คนที่ลึกซึ้ง

ที่จริงพยาบาลแองเจล่าตั้งชื่อเขา

พ่อเธอขุดบ่อนํ้า

และเธอเคยมีแมวชื่อโฮเมอร์

ลาก่อนโฮเมอร์

ราตรีสวัสดิ์เจ้าชายแห่งเมน

ขอพบคุณหมอครับ

ราชาแห่งนิวอิงแลนด์

หมอคะ

หมอคะ

เขาเป็นอะไรไม่รู้

เขาไม่ร้องสักแอะ

เขาไม่ร้องไห้

เด็กกําพร้าเรียนรู้ว่าร้องไปก็เท่านั้น

เราขอเปลี่ยนเด็กคนใหม่ได้มั้ย

เราจึงได้โฮเมอร์เวลส์คืนมา

เขาเป็นเด็กอารมณ์ดีเกินไป

ลาก่อนโฮเมอร์

ครอบครัวที่สองที่รับเขาไปเลี้ยง

มีพรสวรรค์ในการทําให้เขาส่งเสียง

พวกเขาทุบตีโฮเมอร์

เขาเลยร้องไม่หยุด

ไม่เป็นไรนะ

ไม่มีใครตีเธอแล้ว

ผมใคร่ครวญถึงกฎที่ผมตั้งขึ้นและฝ่าฝืน

ผมห่วงที่สุดคืออนาคตของเด็ก

มีคนขอไป 2 ครั้ง ถูกส่งคืน 2 ครั้ง

มันเป็นลางร้าย

แต่ผมรู้เสมอว่าเขาเป็นเด็กพิเศษ

ใกล้กับมุมของซี่โครง

- เพราะคิดถึงอนาคตของโฮเมอร์ - โฮเมอร์

ผมจึงเริ่มสอนความรู้ให้เขา

ถ้าเธอจะอยู่ที่เซ็นต์คลาวด์ส

เธอก็ควรทําตัวให้เป็นประโยชน์

ผมยอมรับว่าการสอนของเรา

- บางส่วนคือความรักที่พ่อมีต่อลูก - โฮเมอร์

แต่การที่ผมทุ่มเทความรัก

และให้บ้านเด็กกําพร้าเป็นบ้านเขา

จะทําให้เขาเป็นเด็กกําพร้าถาวรมั้ย

- ไม่ - หายใจต่อไปไม่เป็นไร

ลูกศิษย์คนนี้ของผม จึงฝึกดูแลเด็กที่ถูกทอดทิ้ง

และทําคลอดเด็กที่แม่ไม่ต้องการ

ใจเย็น

ผมเคยคิดว่าผู้หญิงควรคลอดเองบ้าง

ผมเลือกเส้นทางชีวิตตัวเอง

ไม่มีใครเลือกให้โฮเมอร์เวลส์

“เซ็นต์คลาวด์ส รัฐเมน มีนาคม 1943”

คุณหมอลาวร์ช

คุณหมอลาวร์ช

คุณหมอลาวร์ซ

มีคนไข้ใหม่ 2 คน คนนึงมาคลอด

ไปเดี๋ยวนี้

ท้องครั้งแรกเหรอ

ครับ ทั้งสองคน

เธอคงอยากทําคลอดมากกว่าสินะ

ผมแค่เคยพูดไว้ว่า ผมแค่ไม่อยากทําแท้ง

ผมไม่ได้ว่าที่คุณทําแท้ง

เธอช่วยพวกหล่อนได้ทําไมถึงไม่ช่วย

ในเมื่อไม่มีที่อื่นช่วย

ข้อแรก มันผิดกฎหมาย

สอง ผมไม่เคยถามวิธี ผมดูจากคุณ

ฉันจะทําอะไรให้เธอดูได้ล่ะ

ฉันสอนเธอได้แต่สิ่งที่ฉันรู้

เกิดมาแล้วต้องทําตัวให้มีประโยชน์

มีประโยชน์เหรอ

ดีมาก คาร์ล่า ทุกอย่างต้องเรียบร้อย

ฉันไม่อยากจะดูเด็ก

คุณก็ไม่ต้องดู

ฉันไม่อยากรู้ด้วยว่าชายหรือหญิง

- อย่าบอกฉัน - เราไม่บอก คุณจะได้โอเค

ลูกของคุณก็จะโอเค

ฉันไม่อยากรู้

เด็กชายตัวโตนี่

ขอดูหน่อย

ฉันอยากเห็นหน้าลูก

- ไปหาฉันที่ห้องเด็กอ่อนนะ - ได้ครับ

คู่ผัวเมียรออยู่ที่ออฟฟิศค่ะ

เด็ก ๆ ก็รออยู่ บอกให้พวกเขารอ

ป้ายชื่ออยู่ที่ไหน

ยังไม่มีใครตั้งชื่อให้เขา

ถึงคราวฉันตั้งชื่อ

งั้นให้ชื่อ ลิตเติ้ล ดอร์ริท

หนูไม่ชอบใช่มั้ย

เพราะเขาเป็นเด็กผู้ชาย

ผู้ชายชื่อดอร์ริทไม่ได้เหรอ

มันแต๋วไปมั้ง

- เธอตั้งสิ - โอเค

ฉันให้หนูชื่อ

ลิตเติ้ลวิลเบอร์

ฉันไม่คลั่งคําว่า “ลิตเติ้ล” นักหรอก

งั้นก็ วิลเบอร์เฉย ๆ

เราไม่มีชื่อวิลเบอร์มาเป็นปีแล้ว

เราเคยมีเป็นสิบ ๆ คน

เขาดมยาสลบด้วยนะ ผมเคยเห็น

เพราะเขาเหนี่อยจนนอนไม่หลับ

ดมตัวเขา เราก็หลับได้แล้ว

เขาเป็นหมอ กลิ่นยาจะติดตัวหมอ

- พี่ก็เป็นหมอ แต่ตัวไม่มีกลิ่น - ฉันไม่ใช่หมอไม่เคยเรียนหมอ

ไม่ได้เรียนมัธยมด้วยซํ้า

แต่พี่เรียนกับเขาตั้งหลายปี

ฉันไม่ใช่หมอ

ขอโทษนะโฮเมอร์

ฟัสซี่ไม่ได้ผิดปกติ

มันเป็นลักษณะของเด็กที่แม่ติดเหล้า

เด็กจะมีภูมิคุ้มกันตํ่า

ผมไม่เคยอ่านเจอ

ฉันก็ไม่เคย

แต่เธอได้เจอแน่

ไอ้โง่ที่เขียนหนังสือควรมาทําวิจัยที่นี่

ฟัสซี่ เป็นเด็กพัฒนาการช้าใช่มั้ย

เขาเป็นโรคหลอดลมอักเสบ

ฉันไม่เรียกโรคนี้ว่าเด็กพัฒนาการช้า

มานี่ ฟัส

เอาล่ะนะ ยกเท้าขึ้น

อย่างนั้นแหละ

นั่นตรง ๆ

วิลเบอร์มานี่หน่อย

เสร็จแล้วล่ะ

สวัสดีโฮเมอร์

มีอะไรเหรอ แมรี่ แอ็กเนส

เอาละ ใจเย็น ๆ

เป็นอะไร

ดูสิ

เธอกัดลิ้นเหรอ

เธอกัดลิ้นตัวเองเหรอ

ฉันจําไม่ได้

เธอคงกัดน่ะไม่เป็นไรหรอก

ฉันอาจไปจูบกับใครแล้วโดนกัด

เธอกัดเอง ตอนหลับไง

ฟังนิทานได้แล้ว

พระเจ้าผู้ช่วยเหลือเราตลอดวัน

กระทั่งเงาเริ่มทอดยาวในยามเย็น

และโลกอันยุ่งเหยิงสงบเงียบ

ความวุ่นวายในชีวิตสิ้นสุดลง

และงานของเราเสร็จสิ้น

พระองค์ทรงเมตตาประทานที่อยู่อาศัย

และการพักผ่อนอันศักดิ์สิทธิ์

และสงบในที่สุด อาเมน

อาเมน

เจ้าหมาน้อยแอบซ่อนตัวอยู่

วิ่งไปมาอยู่ในรั้วลูกกรง

หอนโหยหวน

รวบรวมพลังเพื่อกระโจน

กระโดดไปที่ไหล่ของคนตาย

มันพลาด ตกลงไปในท้องร่อง

หมุนคว้างไปทั้งตัว

และหัวพุ่งไปกระแทกก้อนหิน

สมองไหลออกมา

นั่นคือ...

ตอนจบของบทนี้

พอแล้วไว้ต่อพรุ่งนี้

ราตรีสวัสดิ์เจ้าชายแห่งเมน

ราชาแห่งนิวอิงแลนด์

จอห์น เธอเป็นไรรึ

ทําไมหมอลาร์ชพูดแบบนี้ทุกคืน

ขู่ให้เรากลัวมั้ง

ไม่ใช่ซะหน่อย

หมอลาร์ชรักพวกเรา

แต่ทําไมเขาทําแบบนั้น

เพราะพวกเราชอบ

แล้วนายชอบมั้ย เคอร์ลี่

ชอบ

ฉันก็ชอบ

ดูประตูไว้

เธอปาคอปเปอร์ฟิลด์กับเคอร์ลี่นะ

ฉันปาบัสเตอร์เอง

จําไว้ห้ามแกล้งฟัสซี่

จู่โจม