Millennium Actress (千年女優)

คุณต้องไปจริงๆ หรอ ?

ฉันสัญญาไว้แล้ว.

ฉันบอกเขาว่าฉันจะไปหาเขา.

แต่คุณจะไม่มีทางกลับมาได้นะ !

ขอบคุณค่ะ.

อย่าไปเลย ! ได้โปรด !

ผมน่ะ...

แผ่นดินไหวหรอ !

โอเคหรือเปล่าครับ, หัวหน้า ?

- โอเค. - เราพร้อมแล้วครับ. ขนของขึ้นรถตู้หมดแล้ว.

เดี๋ยวตามไป.

จิเนอิ สตูดิโอ

น่าเศร้าสำหรับ จิเนอิ สตูดิโอ ...

ประกาศว่า เครืองไม้เครื่องมือของสตูดิโอ พ้นสมัยไปแล้วและจะต้องถูกปิดลง.

โปรเจ็คท์นี้เพื่อเป็นการยกย่อง ดาราที่ยิ่งใหญ่ที่สุด, คุณ ฟูจิวาระ ชิโยโกะ...

ผู้ที่ได้ผ่าน 70 ปีแห่งประวัติศาสตร์ ของที่นี่มา...

นี่เป็นเสียงบรรยาย ! ฉันจะอยู่ในจอไม่ได้ !

ถ้าเราได้รับอนุญาต ให้สัมภาษณ์เธอเร็วกว่านี้...

เราก็คงไม่ต้องมาจัดฉากหรอก !

เธอไม่แสดงอีกแล้วนี่ !

งั้นก็น่าจะถ่ายทำซะตั้งแต่ เมื่อ 30 ปีมาแล้ว !

ยายประสาทคนนั้น... ซ่อนตัวเองไว้อย่างกับฤาษีแหน่ะ !

ครั้งต่อไปฉันฆ่านายแน่ !

แต่ไม่ว่าเธอจะเคยเป็นดาราใหญ่ แค่ไหนมาก่อน, ตอนนี้เธอก็อายุมากกว่า 70 แล้ว.

ผมหมายถึง... เธอแก่หง่อมแล้ว !

ดูนั่นสิ !

อยู่นั่นเอง !

อย่าคาดหวังมากเกินไปดีป่ะ ? เรายังไม่รู้แม้กระทั่ง...

ว่าตอนนี้หน้าตาเธอเป็นไงแล้ว.

เธอไม่มีทางแก่ลงหรอกเว้ย !

เอ่อ...

คุณนายคะ !

คุณ ฟุจิวาระ อยู่ที่นี่คนเดียวหรอครับ ?

อยู่มาหลายปีแล้วค่ะ... เพื่อนของเธอ ก็คือพวกหนังสือ และสวนของเธอ.

นี่คือชาสมุนไพรที่เธอทำด้วยตนเองล่ะ.

คุณโชคดีมากเลย...

เธอตกลงให้คุณเข้าพบ และสัมภาษณ์เธอได้.

เราต้องเผชิญปัญหามากมาย กว่าจะตามตัวเธอพบ.

นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ.

คุณบอกว่าคุณมีอะไรบางอย่าง จะมอบให้เธอหรอ ?

เอ่อ, ครับ...

ธรรมดาก่อนที่เธอจะพบคนแปลกหน้า, ปฐพีก็จะเคลื่อนไหว.

อะไรเคลื่อนไหวหรอจ้ะ คุณ มิโน ?

"ปฐพีเคลื่อนไหว,"ค่ะ คุณนาย.

แผ่นดินไหว... เมื่อตอนเมื่อเช้านี้ไงคะ.

ไม่ใช่อะไรนั่นหรอกจ้ะ !

ฉันคิดว่าเวลาของฉันมาถึงแล้ว !

สบายดีมั้ยคะ ? ฉัน ฟูจิวาระ ชิโยโกะ.

วันนี้เป็นวันที่ดีเยี่ยมจริงๆ ครับ. เรารู้สึกเป็นเกียรติอย่างที่สุดเลย.

โอ้, อย่าพิธีรีตองไปเลยค่ะ.

คุณมาจาก สตูดิโอ...

"โรทาสุ"ครับ.

หมายถึง "ดอกบัว" น่ะครับ.

โอ้ว, ฉันชอบดอกบัว !

ผมทราบดีครับ. ดังนั้นเลยเอามาใช้เป็นชื่อสตูดิโอของเรา...

พวกนั้นคงจะออกดอกในไม่ช้านี้หล่ะ.

ในบทกวีใช้มันเป็นสัญลักษณ์...

ใช่ครับ ! "บริสุทธิ์อย่างสิ้นเชิง."

แล้ว, คุณ ทาชิบานะ... คุณพูดว่า คุณมี 'บางอย่าง' มาให้ฉัน.

อ่อ, ใช่ครับ ! โทษที...

ผมได้เก็บรักษาสิ่งนี้...

ผมได้เก็บรักษาสิ่งนี้เพื่อคุณ จนกระทั่งผมสามารถหาตัวคุณพบ.

ฉันไม่ได้นึกถึงมันมานานหลายปีแล้ว.

กุญแจนั่นมี บางอย่างที่สำคัญหรอครับ ?

นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุดเลยล่ะ.

ขอบคุณค่ะ, คุณ ทาชิบานะ. แต่คุณได้มันมาจากที่ไหนหรอคะ ?

เอ่อ... คือ, หลายปีมาแล้ว ใครบางคนที่ จิเนอิ สตูดิโอ เจอมันเข้าครับ.

ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า มันจะมาอยู่ในมือของฉันอีกครั้งหนึ่ง.

งั้น, ฉันว่าปฐพีกำลังบอกให้เรา เริ่มต้นได้แล้วมั้งคะ.

เอ่อ, แน่นอนที่สุดครับ.

โชคชะตาของฉันดูเหมือนจะ ผูกพันกับแผ่นดินไหว.

ฉันเกิดในปี คศ.1923.

ตอนแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ในคันโต...

พ่อของฉันอยากมีลูกเสมอมา ! พ่อตาย, และมันดูเหมือนกับว่า...

ต้องเอาชีวิตของพ่อ แลกกับชีวิตของฉัน.

ร้านค้าที่พ่อทิ้งไว้เบื้องหลัง...

ทำให้แม่กับฉัน ยังมีชีวิตที่ดีได้อยู่.

ฉันโตขึ้นในโลกที่อันตราย ในยุคแห่งการเริ่มต้นความยุ่งเหยิงทั้งหมด...

การเมืองในตอนนั้น เปลี่ยนทิศทางไปทางขวาจัด.

แต่พวกนิตยสารผู้หญิง สำคัญกับฉันมากกว่า, ฉันว่างั้นนะ.

ฉันจ้องมองไปที่รูปภาพ และก็ฝันถึง วันที่ฉันจะได้พบกับเจ้าชาย.

เมื่อไหร่ที่...

สตูดิโอค้นพบคุณเข้าครับ ?

ฉันก็ไม่รู้ว่า...

อะไรที่ทำให้ผู้บริหาร แห่งสตูดิโอ จิเนอิ...

เห็นในตัวเด็กสาวจมูกบี้ตัวเล็กๆ ที่กำลังเดินไปโรงเรียน.

ไม่มีทางที่ผมจะพูดให้เปลี่ยนใจได้เลยหรอ ?

ไม่มี.

แม่ของหนูที่นั่งอยู่นี้...

คิดว่าการไปเป็นนักแสดง เป็นอาชีพที่ไม่แน่นอนค่ะ.

"ไม่แน่นอน," เธอบอกว่างั้นหรอ ?

คุณนาย !

หนังเรื่องใหม่ของเราจะถ่ายทำที่ แมนจูเรีย. มันจะเป็นกำลังใจให้ทหารของเราที่โน่น...

และจะหนุนใจประชาชนทุกคน ในชาติของเราได้ !

แน่นอน...

ชิโยโกะ ต้องการจะรับใช้ประเทศชาติของเธอแน่ !

เอ่อ...

บางทีนะ, แต่เด็กคนนี้ ขี้อายเกินไปที่จะไปเป็นนักแสดงได้ !

เธอจะต้องหาสามี และร้านค้าก็จะตกเป็นของเธอต่อไป.

ใช่มั้ยจ้ะ ?

ร้านขนมจะสำคัญกว่าประเทศชาติไปได้ไง ?!

แล้วการที่ผู้หญิงอยู่ที่บ้านและเลี้ยงดูลูกๆ ของเธอ ไม่เป็นการรับใช้ประเทศชาติหรอ ?

สัปดาห์สุขภาพแห่งชาติ ชาติของท่านต้องการท่าน !!

เอ่อ...

เรากำลังถ่ายอะไรกันอยู่เนี่ย ?

คุณ ชิโยโกะ !

ผมรู้สึกเหมือนเป็นพวก ชอบแอบตามสาวเลยอ่ะ !

โทษทีนะ!

พอดีฉันกำลังรีบ.

มีบางอย่างกำลังเกิดขึ้น...

อย่าบังกล้องสิครับ !

- เขาไม่อยู่ที่นี่ ! - ไปทางโน้นสิ !

มีผู้ชายที่ถืออะไรบางอย่างอยู่ ผ่านมาทางนี้บ้างมั้ย ?

เขาวิ่งไปทางนั้นค่ะ.

ไปเร็ว !

นี่...

ต้องใช้ความกล้ามากเลย ที่ให้ที่พักพิงแก่ใครสักคนแบบนั้นได้ !

หมอนั่นเป็นใครกันนะ ?!

ขอฉันดูได้มั้ยคะ ?

มันเพิ่งร่างไว้น่ะ.

ฉันจะวาดให้เสร็จเมื่อกลับถึงบ้านแล้ว.

หน้าหนาวที่นั่นหิมะขาวโพลน สุดลูกหูลูกตา.

ฉันอยากจะตั้งขาตั้งภาพ บนหิมะนั่น...

และวาดมันให้เสร็จ ตอนที่ฉันเริ่มหนาวจนเจ็บมือ.

ในผืนดินที่ขาวบริสุทธิ์นั้น...

เธอจะรู้สึกเหมือนกับว่า อยู่ในโลกที่แสนประหลาด, ห่างไกลออกไป.

ฉันอยากไปที่นั่นจัง.

ได้สิ...

เพื่อเป็นการขอบคุณ, ฉันขอเชิญเธอไปที่นั่น เมื่อสันติภาพมาถึงแล้ว.

ดวงจันทร์เต็มดวง...

ยังจนกว่าจะพรุ่งนี้น่ะ.

แต่ฉันชอบช่วงนี้มากที่สุด.

ก่อนที่ดวงจันทร์จะเต็มดวง มันจะเริ่มสว่างน้อยลง.

แต่คืนวันที่ 14, มันยังคงมีวันพรุ่งนี้... และความหวัง.

ฉันต้องไปแล้วล่ะ.

แต่คุณเจ็บอยู่นะ !

เพื่อนของฉัน กำลังต่อสู้อยู่ใน แมนจูเรีย.

ถึงแม้พู่กันจะช่วยอะไร ไม่ได้มากก็ตามที.

นี่น่ะหรอ ? มันคือกุญแจสำหรับ สิ่งที่สำคัญที่สุด.

สิ่งที่สำคัญที่สุดหรอ ?

เดาสิ.

ไม่รู้สิคะ. แต่อย่าบอกฉันเลย. วันพรุ่งนี้ค่อยบอกก็แล้วกัน.

สัญญานะคะ ?

บอกเรามาน่า !

เธอกำลังอินเลิฟกับใครบางคนหรอจ้ะ !

รักครั้งแรกอ่ะ !

ฉัน...

น่ารักดีเนอะ !

แม้แต่คนแก่ครั้งนึงก็เคยเป็นหนุ่มสาว.

นั่นกุญแจดอกที่คุณมอบให้เธอนี่ ?

เขาคงไปไม่ได้ไกล ! ค้นหาไปเรื่อยๆ !

คุณหนู !

ขอบคุณสวรรค์ที่คุณหนูปลอดภัย ! มีโจรอยู่ในห้องเก็บของแน่ะครับ !

เขาไม่เป็นไร. เขาไปที่สถานีรถไฟแล้ว.

ผมดีใจจริงๆ ที่คุณหนูไม่เจ็บตรงไหน !

หัวหน้าเสมียน ! อย่างง้าน !

งานนี้เหนื่อยจริงๆ !

เดี๋ยว !

รอเดี๋ยว!

เดี๋ยว ! รอก่อน !

ฉันจะไป !

ฉันจะไปหาคุณ !

ซึ้งจังเลยอ่า !

ฉันร้องไห้ 53 ครั้ง ในฉากนี้ !

มันกลายเป็นหนังตั้งแต่เมื่อไหร่อ่า ?!

นั่นเป็นตอนที่ฉันเริ่มสร้างหนัง.

ทราบแล้วครับ.

มันเริ่มยังไงครับ ?

ก็, คุณจำที่ ผู้บริหารสตูดิโอพูดว่า...

หนังเรื่องต่อไปของเขาจะถ่ายทำใน แมนจูเรีย ใช่มั้ย...

แมนจูเรีย ! ใช่แล้ว !

ขอบใจนะ, ชิโยโกะ.

ฉันรู้ว่าเธอต้องตอบตกลงแน่ !

คือ, หนูควรจะรับใช้ประเทศชาติ...

ไม่ใช่หรอคะ ?

รู้แล้ว...

คุณกำลังจะตามเขาไปนี่เอง !

ใช่ค่ะ !

ฉันไม่สนใจเกี่ยวกับหนังหรอก !

ชิโยโกะ

ชิโยโกะ จะเล่นเป็นตัวนำ.

สบายดีมั้ยคะ ?

ฉันมั่นใจว่าเธอต้องรู้จัก...

ชิโม เอโกะ, ดาราใหญ่ของเรา...

สวัสดี, ชิเอโกะ.

อย่าคิดมากไปเลยน่า !

นี่ !

ฉันรู้จักเขานี่...

เอาคืนมานะ !

ดูเหมือนว่าพ่อ หานักแสดงหญิงให้ฉันได้แล้วนะเนี่ย !

อ้าว ! ทำงานเร็วจังนะ, "ซันนี่".

"ชิซึโกะ," ใช่มั้ยเนี่ย ?

"ชิโยโกะ."ค่ะ

นี่คือ"คุณ โอทาคิ", ลูกชายของท่านผู้บริหาร.

ผู้กำกับหนุ่มอนาคตไกล.

เขาชอบทดสอบนักแสดงสาวๆ.

โทษทีนะ. ฉันไม่ควรมาแหย่เธอเล่นเลย.

ใครบางคนทิ้งมันไว้ให้ฉัน.

ถ้าฉันพบเขาใน แมนจูเรีย, ฉันอยากจะมอบมันคืนให้เขาไป.

เราไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อสนุกกันนะ.