Train Dreams

Dikur kishte kalime për në botën e vjetër,

shtigje të çuditshme, shtigje të fshehura.

Do të ktheheshe në një qoshe dhe papritmas do të gjendeshe ballë për ballë

me misterin e madh, themelin e të gjitha gjërave.

Edhe pse ajo botë e vjetër ka ikur tani,

edhe pse është mbështjellë si një rrotull dhe është vendosur diku,

ende mund ta ndjesh jehonën e saj.

Jemi të qartë.

Emri i tij ishte Robert Grainier,

dhe jetoi më shumë se 80 vjet

në dhe përreth qytetit të Bonners Ferry, Idaho.

Në kohën e tij, ai udhëtoi në perëndim, brenda disa dhjetëra miljeve nga Paqësori,

edhe pse ai nuk e kishte parë kurrë vetë oqeanin,

dhe deri në lindje deri në qytetin e Libby-t, 40 milje brenda Montanës.

Kur u dërgua vetë në qytetin Fry, Idaho,

ai ishte gjashtë vjeç, ose ndoshta shtatë.

Ai kurrë nuk e dinte me siguri vitin ose ditën e lindjes së tij.

Si i kishte humbur prindërit e tij të parë,

askush nuk ia tha kurrë.

Një nga kujtimet e tij më të hershme ishte ajo e vëzhgimit të deportimit masiv.

prej 100 ose më shumë familjesh kineze nga qyteti.

Grainier u habit nga rastësia e dhunës.

Ejani këtu lart.

Të lutem, djalosh i ri.

Më ka prerë pas gjurit ky djali që e quajnë Al-i me Veshin e Madh.

Dhe duhet të them, unë... e di që më ka vrarë.

Kishte kujtime të tjera që ai i largoi nga mendja

sa herë që ngriheshin.

Ai e la shkollën në adoleshencën e hershme,

dhe dy dekadat e ardhshme kaluan pa shumë drejtim apo qëllim.

Ai ndjeu se asgjë nuk e tërhoqi shumë interesin e tij

derisa, domethënë, ai takoi Gladys Olding.

Gladys prezantoi veten

sikur gratë të bënin gjëra të tilla çdo ditë.

Përshëndetje.

Dhe ndoshta e bënë.

Përshëndetje.

Unë, ëh...

Unë... nuk të kam parë këtu më parë.

Oh, jo, nuk kam bërë kurrë, ëm... Ëëm...

Herën e parë? - Im... Kushëriri im, po, më solli.

Epo, gruaja e tij është shumë...

Unë jam... Unë jam Roberti.

Unë jam... Unë jam Gledis.

Gëzohem që të njoh. - Gëzohem që të njoh.

Ai zbuloi se papritmas kishte më shumë interes për kishën

sesa kishte pasur ndonjëherë më parë.

Jo tre muaj më vonë, ata ishin të pandashëm.

Tani për tani, unë mund të kuptoja pothuajse gjithçka që ekziston.

Për çfarë po mendon?

Epo...

Po mendoja se duhej të martoheshim.

Çfarë?

Ne jemi të martuar.

E tëra çfarë na duhet tani është një ceremoni për ta vërtetuar këtë.

Dhe kabina jonë duhet të ketë një dritare që shikon nga lumi.

Në rregull.

Do të na duhet një qen. - Mmm.

Gjithmonë kam dashur një qen. - Mmm.

Në rregull.

Hap derën. Hajde.

Në rregull.

Përshëndetje. Hyr brenda. - Çfarë shtëpie të mrekullueshme ke këtu.

A mund të hyj brenda?

Shikoni këtë vend.

Do ta kemi shtratin këtu. - Me fytyrë nga këtu. Dhe...

Dritare? - Po, këtu.

Një tjetër këtu.

Dua ta thuash emrin tim edhe një herë.

Thjesht e adhuroj kur vjen nga ti.

Tingulli i saj.

Robert.

Papritmas, jeta mori kuptim për Grainierin,

sikur të kishte tërhequr fort në drejtimin e gabuar

dhe tani ishte kthyer dhe ishte drejtuar poshtë rrjedhës së ujit.

Çifti ndërtoi një kasolle në një akër tokë,

dhe atje, përgjatë lumit Moyie,

filluan një jetë të shkurtër së bashku.

Në ato vite, puna e Grainier e çoi atë larg shtëpisë.

Ai punoi përkrah burrave që vinin nga vende të largëta

ai as nuk kishte dëgjuar kurrë për të,

vende si Shangai dhe Chattanooga.

Ishte një ngushëllim për të sa lehtë u lidhën të gjithë me njëri-tjetrin,

u bënë familje të përkohshme.

Por pastaj, në verën e vitit 1917,

Ai punoi në ndërtimin e Urës së Grykës së Robinsonit

për Hekurudhën Ndërkombëtare Spokane.

Ai nuk ishte marrë kurrë më parë me një ekip hekurudhor,

dhe do të dëshironte të mos e kishte pasur kurrë.

Në rregull, djema, ai është këtu.

Ai djali i ri që po punon në atë tra. - Ja ku është.

Vazhdo. Merr atë.

Sille atë këtu lart.

Hej, hajde.

Sille atë lart.

Çfarë bëri ai... Çfarë bëri ai?

Ejani lart. Ejani lart.

Prit pak. - Hej, ti.

Po, por çfarë? Çfarë ka bërë ai?

Hej!

Një, dy...

Sille këtu lart! Kaq ishte.

Sille lart. Nxirre jashtë.

Çfarë bëri ai në të vërtetë?

As nuk e di.

Çfarë? Hej.

O Zot... - Çfarë po bën ai?

Ju djema i keni treguar kësaj lugine të vjetër lumi kush është shefi.

Ti ndihmove në shpëtimin e Spokane International.

Duheshin njëmbëdhjetë milje për të përshkuar këtë grykë.

Dhe ju hapët një pjesë të re të vendit.

E di që nuk janë Piramidat e Mëdha të Egjiptit,

por mendoj se ju djema keni bërë diçka mjaft të pabesueshme.

Shumë vite më vonë, një urë e bërë prej betoni dhe çeliku

do të ndërtohej dhjetë milje në rrjedhën e sipërme,

duke e bërë këtë të vjetëruar.

Tani,

le të shohim nëse ajo mban.

Uau!

Më mungove.

Më mungove.

Përshëndetje.

Oh, Gledis.

O Zot. - Zot, po.

Oh, shshsh. Shshsh.

Sapo e vura në gjumë.

A është ajo...

Shko ta takosh.

Ajo sapo është bërë shumë e madhe. - Mmm.

Ajo po fillon të duket si ty.

Mmm.

Të paktën ajo po fillon të favorizojë njërën prej nesh.

Asnjë gisht i thyer këtë herë?

Nuk mendoj kështu.

Nuk mendoja se do të ishe në shtëpi kaq shpejt.

Nuk mund të ndaloja së ecuri derisa arrita këtu.

Shikoje atë. - Oh.

Nuk prisja aq shumë pas asaj që më dërgove.

Ne goditëm një stendë të butë në fund atje.

Uau, uau.

Le të hamë një darkë të madhe sonte.

Epo, mos u mundo shumë.

Jo, hajde. Më lejo të të tregoj diçka.

A sheh ndonjë nga të njëjtët djem të vjetër?

Po. Pashë disa nga puna në Oregonin.

Ata kanë histori të mira?

Po. Ata kanë histori të mira, pavarësisht nëse ndonjëra prej tyre është e vërtetë apo jo.

Ajo po e shikon qirinjën. Shiko.

Shikoje atë. A mund ta shohësh?

A nuk është bukur kjo?

Hej, zemër.

Po.

Mmm.

Do që unë të të ushqej?

Hëm?

Më jep pak nga ajo pulë. - Hmm...

Mmm...

Oh, hajde pra. - Mmm.

A duhet të flejë? - Po.

Oh.

Po.

Çfarë mendoni ju?

Është një djep me pamje mjaft qesharake.

Është një kurth për peshq.

Oh.

Djep i vogël.

Ëh...

A u zgjua ajo?...

A po qante ajo?

Jo shumë keq.

Ajo sapo u zgjua e uritur.

Mmm.

A e dini se çfarë domethënie kanë të gjitha britmat e saj?

Shumica e tyre, mendoj.

Sa shumë di ajo, mendoni ju?

Nuk e di.

Hëm.

Aq sa një këlysh qeni?

Epo, një këlysh qeni mund të jetojë vetë pasi nëna e tij e largon nga gjiri.

Një foshnjë nuk mund të shkonte dhe të jetonte thjesht pasi të ishte hequr nga gjiri.

Një qen di më shumë se një foshnjë derisa foshnja t'i dijë fjalët e tij,

dhe jo vetëm disa fjalë.

Një qen i rritur në shtëpi di gjithashtu disa fjalë...

të paktën aq sa një foshnjë.

Cilat fjalë?

Dua vetëm të dëgjoj zërin tënd.

Epo, merr

dhe eja.

Shtrihu dhe ulu

dhe rrokulliset.

Çfarëdo që di të bëjë, i di fjalët.

A mendon se ajo e di që unë jam babai i saj?

Sigurisht që po.

Thellë-thellë, ajo e di...

edhe nëse ajo nuk e di, e di ende.

Mos u shqetëso.

Do të kesh shumë kohë për të qenë babai i saj.

Mirë që të kam në shtëpi.

Hëm.

Nuk dua që të zhdukesh. - Mmm.