Mr. Deeds Goes to Town

Ο ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ ΜΑΡΤΙΝ Γ. ΣΕΜΠΛ ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

ΕΞΕΧΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗΣ ΧΑΝΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΕ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ!

ΑΓΩΝΙΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΑΝΟΙΧΘΕΙ Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΤΗ

ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΟΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΣΕΜΠΛ

Κόρνι, σε ποιον νομίζεις ότι μιλάς;

Αν δεν ξέρουν οι δικηγόροι τον κληρονόμο, ποιος ξέρει;

Έλα τώρα, σου’χω κάνει πολλές χάρες. Πες, ποιος κληρονομεί;

Πού να ξέρω εγώ; Εγώ είμαι απλά ένας εκπρόσωπος τύπου.

- Δημοσιογράφος; - Θέλει να μάθει ποιος είναι ο κληρονόμος.

- Κλείσ’το. - Λυπάμαι, Μακ, δεν...

- Μα δεν είμαι ο δικηγόρος. - Κλείσ’το.

Είναι ο κύριος Σίνταρ και δεν τον είδα από προχθές.

- Πρέπει να μιλήσουμε στις εφημερίδες. - Δε μ’ενδιαφέρουν οι εφημερίδες.

Μα, είναι σπουδαία είδηση.

Κάποιος σ’αυτή τη χώρα κερδίζει είκοσι εκατομμύρια δολλάρια.

Μ’ενδιαφέρει, πρώτα, να βρω αυτόν που τα κερδίζει.

Κράτα τους, λοιπόν, μακριά μου.

Καλώς, φτάνει να παίρνω το εβδομαδιαίο επίδομά μου.

Τον εντοπίσαμε, κύριε Σίνταρ.

- Ναι, Τζων, τον βρήκαμε! - Ορίστε.

Λονγκφέλοου Ντιντς, ανύπαντρος, 28 χρονών, Μάντρεϊκ Φολς.

- Ευτυχώς. - Στείλε τηλεγράφημα.

Όχι, θα πάω ο ίδιος. Μ’εσένα, Άντερσον κι εσένα, Κομπ.

Κάνε τρεις κρατήσεις για το τρένο προς Μάντρεϊκ Φολς.

- Για πού; - Μάντρεϊκ Φολς.

"Καλώς ήρθατε στο Μάντρεϊκ Φολς..."

"...με το μαγικό τοπίο..."

"...κι όπου όλοι έχουν από δύο".

"Καλώς ήρθατε στο Μάντρεϊκ Φολς". Ωραίο είναι.

- Είσαι σίγουρος ότι μένει εδώ; - Ναι, σ’αυτήν εδώ την πόλη.

Ελπίζω να μην τον κυνηγάμε.

Όχι, είμαστε απόλυτα σίγουροι. Εδώ μένει.

Βλέπω έναν ντόπιο. Ας τον ρωτήσουμε.

- Καλημέρα. - Καλημέρα, κουμπάροι.

Καλά αρχίσαμε. Τουλάχιστον, έσπασε ο πάγος.

Μήπως ξέρεις κάποιον ονόματι, Λονγκφέλοου Ντιντς;

Ντιντς; Μάλιστα, πώς να μην τον ξέρω;

- Όλοι ξέρουν τον Ντιντς. - Θα’ναι κάνα παιχνίδι αυτό.

Θα θέλαμε να του μιλήσουμε.

- Ποιανού; - Του Ντιντς. Τίνος άλλου;

Ναι, ο Ντιντς. Καλό παιδί. Πολύ δημοκρατικός.

Δε θα δυσκολευτείτε. Μιλάει σ’όλους.

Καλύτερα να βρούμε κάποιον άλλο.

Όταν ξανάρθει, θα τον τσακώσω για όσο του κάνεις ερωτήσεις.

Καλημέρα, κουμπάροι.

Δε μας θυμάσαι; Ήρθαμε πριν από λίγο.

Ναι, βέβαια. Δεν ξεχνάω ποτέ πρόσωπα.

Άκου, μπάρμπα.

Ήρθαμε απ’τη Νέα Υόρκη για να βρούμε κάποιον Ντιντς.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό.

Δε χρειάζεται ν’αγριεύεις, κουμπάρε. Απλά, ρώτα με.

Τότε, ας υποθέσουμε ότι σε ρωτάω.

- Πού μένει; - Ποιος;

Ο Λονγκφέλοου Ντιντς. Πού μένει;

Αυτό θέλατε να μάθετε; Γιατί δεν το λέγατε απ’την αρχή;

Με τους άλλους δε μπορώ να συνεννοηθώ. Θα σας πάω αμέσως.

Αν μου το εξηγούσαν, δε θα’χαμε προβλήματα.

Περάστε μέσα, κύριοι.

- Είναι εδώ ο κ. Ντιντς; - Όχι, είναι στο πάρκο.

Οργανώνει έναν έρανο για την πυροσβεστική.

Μαλ, το’ξερες πως είναι στο πάρκο.

Ναι, αλλά ήθελαν να δουν το σπίτι του.

Αν δε λένε τι θέλουν, δεν μπορώ να μυρίσω τα νύχια μου.

Περάστε, παρακαλώ.

- Τσάι; - Όχι, ευχαριστώ.

Καθίστε. Σίγουρα δε θέλετε μια λεμονάδα ή κάτι άλλο;

Πολύ ευγενικό από μέρους σας.

- Είστε συγγενείς; - Όχι, είμαι η οικονόμος του.

Θα θέλαμε να μάθουμε τι δουλειά κάνει.

Έχει με τον κ. Μέισον, μια επιχείρηση, αλλά δεν βγάζει από κει χρήματα.

- Κυρίως ζει απ’τα ποιήματά του. - Γράφει ποιήματα;

Μα βεβαίως και γράφει. Είναι διάσημος.

Γράφει όλες τις ευχετήριες κάρτες.

Ξέρετε, για τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και τα γενέθλια.

Καθίστε, παρακαλώ. Να μία. Πήρε 25 δολλάρια γι’αυτή.

"Όταν δεν έχεις πού να πας, κι απ’τις αμφιβολίες σου πονάς..."

"...μην κάθεσαι έτσι..."

"...γιατί η καρδιά της μάνας σου φωνάζει..."

"...σε προσμένω, παιδί μου, σε προσμένω."

Δεν είναι όμορφο; Δεν είναι υπέροχο συναίσθημα;

Ναι.

Ήρθε.

Να του το φέρετε με το μαλακό. Η ταραχή μπορεί να τον σκοτώσει.

Σας περιμένουν αρκετή ώρα.

- Ποιοι είναι; - Δεν ξέρω.

- Ο κύριος Ντιντς; - Ναι.

Πώς είστε;

Είμαι ο Τζων Σίνταρ,

απ’την δικηγορική εταιρεία Σίνταρ, Σίνταρ, Σίνταρ & Μπάντιγκτον.

Σίνταρ, Σίνταρ, Σίνταρ & Μπάντιγκτον.

Ο Μπάντιγκτον θα νιώθει πολύ μόνος του.

Οι κύριοι Κομπ και Άντερσον.

Βολευτείτε, κύριοι.

Ευχαριστώ.

Ευχαριστώ.

Καινούργιο επιστόμιο. Το περίμενα δυο βδομάδες.

Τα πιτσιρίκια μού τα βουτάνε διαρκώς. Τα κάνουν φυσοκάλαμα.

- Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω; - Θα μείνετε για φαγητό;

- Έχω να σας κάνω μερικές ερωτήσεις. - Εντάξει.

- Είστε γιος των Τζόζεφ και Μαίρης Ντιντς; - Ναι.

- Ζουν οι γονείς σας; - Όχι, γιατί;

Σας λέει τίποτα τ’όνομα, "Μάρτιν Γ. Σεμπλ";

Όχι πολλά. Είναι θείος μου, νομίζω.

Δεν τον ξέρω. "Σεμπλ" έλεγαν τη μητέρα μου.

Απεβίωσε.

Σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Ιταλία.

Αλήθεια; Κρίμα.

- Αν μπορώ να κάνω κάτι... - Σας έχω καλά νέα.

Ο κύριος Σεμπλ άφησε μια μεγάλη περιουσία. Την κληροδότησε σ’εσάς.

Αφαιρώντας τους φόρους...

...η περιουσία ανέρχεται σε περίπου, είκοσι εκατομμύρια δολλάρια.

Τι θα γίνει με το φαγητό; Θα μείνουν οι κύριοι;

Φυσικά.

Έχει φτιάξει γλυκό με πορτοκάλια. Αυτό με το τέτοιο από πάνω.

Ναι. Γιατί να πάνε στο ξενοδοχείο;

Ίσως να μη μ’ακούσατε, κύριε Ντιντς.

Ολόκληρη η περιουσία του Σεμπλ πάει σ’εσάς. Είκοσι εκατομμύρια.

Ναι, σας άκουσα. Είκοσι εκατομμύρια είναι πολλά.

- Είναι καλό κομπόδεμα. - Ναι, πράγματι.

Αναρωτιέμαι γιατί μ’άφησε τόσα λεφτά. Δεν τα χρειάζομαι.

Ο κ. Κομπ από’δω, δούλευε στον Τύπο.

Δούλευε με τον θείο σας για πολλά χρόνια ως εκπρόσωπος.

"Εκπρόσωπος";

Ναι, ή αλλιώς "σάκος του μποξ".

Οι πλούσιοι χρειάζονται κάποιον, για να διώχνει τα πλήθη και τις εφημερίδες.

Να μπορεί να ελέγχει τις εφημερίδες και τους δημοσιογράφους.

Σίνταρ, Σίνταρ, Σίνταρ & Μπάντιγκτον. Δε βρίσκω ρίμα για το Μπάντιγκτον.

Γιατί να βρείτε;

Όποτε ακούω κάποιο παράξενο όνομα, ψάχνω να του βρω ρίμα. Εσείς;

Όχι.

- Έχω μία και για το "Κομπ". - Αλήθεια;

"Ο Κομπ είχε μια σπουδαία δουλειά, να διώχνει τα πλήθη μακριά".

"Όταν, όμως, πέθανε τ’αφεντικό, δεν έχει από πού να πάρει τον μισθό".

Αυτό μ’ακούγεται σαν απόλυση.

Μ’έχουν απολύσει αρκετές φορές, αλλά ποτέ με ρίμα.

- Όχι, σίγουρα θα χρειαστώ την βοήθεια σας. - Εντάξει τότε. Ποιητική αδεία.

- Είστε παντρεμένος; - Ποιος, εγώ; Όχι.

Όχι, έχει πολλές ιδιοτροπίες. Αυτό είναι το πρόβλημα.

Υπάρχουν πολλά καλά κορίτσια εδώ, στο Μάντρεϊκ Φολς...

Μην της δίνετε σημασία.

Αλλά του έχει καρφωθεί η ανόητη ιδέα να σώσει κάποια βασανισμένη κοπέλλα.

Μην ανακατεύεσαι εσύ.

Κάποια βασανισμένη. Όλοι έχουμε τέτοια όνειρα μικροί.

Καλύτερα να ετοιμαζόμαστε. Μαζέψτε τα πράγματά σας.

- Για ποιον λόγο; - Θα έρθετε στη Νέα Υόρκη.

- Πότε; - Τ’απόγευμα, στις τέσσερις.

Δε νομίζω ότι έχω βαλίτσες.

Μπορούμε να δανειστούμε δύο απ’την κυρία Σίμπσον.

Πήγε πέρσι στους καταρράκτες του Νιαγάρα.

Έχω λίγο άγχος. Δεν έχω φύγει ποτέ, απ’το Μάντρεϊκ Φολς.

- Αλλά, θα’θελα να δω το μνημείο του Γκραντ. - Ναι, μια χαρά.

Θα σας συναντήσουμε στις τέσσερις στο τρένο. Συγχαρητήρια, κ. Ντιντς.

Είστε ένας απ’τους πλουσιότερους ανθρώπους της χώρας.

- Τα λέμε μετά, μικρέ. - Καλημέρα σας.

Άκουσες τι είπε; Ξέρεις πόσα είναι τα είκοσι εκατομμύρια;

Δε με νοιάζει. Κάτσε και φάε το φαγητό σου. Δεν άγγιξες τίποτα.

Είναι πολύ σπουδαίος... Είναι πολύ σπουδαίος...

Είναι πολύ σπουδαίος...

Αυτό δεν τ’αρνείται κανείς...

Δεν τον βρίσκω. Έψαξα παντού. Το σπίτι είναι κλειδωμένο.

- Το μετάνιωσε. - Δεν ήθελε και πολύ να’ρθει.

Έρχεται το τρένο.

- Κοίτα! - Τι;

Αυτός που παίζει την τούμπα.

Λοιπόν...

...τώρα τα’χω δει όλα.

Αντίο, κυρία Μέρεντιθ!

Αντίο, Τζιμ!

Αντίο, Μπάντι!

Θεέ μου, έχω πολλούς φίλους.

- Ένα ποτό; - Όχι, ευχαριστώ.

- Πούρο; - Όχι, ευχαριστώ.

Στη θέση σας, δε θ’ανησυχούσα.

Μια τόσο μεγάλη περιουσία δημιουργεί ευθύνες, αλλά θα σας βοηθήσουμε.

Μην ανησυχείτε. Βασιστείτε πάνω μου.

- Δεν ανησυχούσα γι’αυτό. - Όχι;

Αναρωτιόμουν πού θα βρουν άλλον τουμπίστα για την μπάντα.

- Γεια σου, Τζων. Πού ήσουν; - Για ψάρεμα.

Καλημέρα, κύριε Σίνταρ.

Καλημέρα. Πού είναι;

- Σας περιμένουν. - Καλημέρα, κύριε Σίνταρ.

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

- Γεια σας, παιδιά. - Πώς είναι, λοιπόν;

Δεν έχουμε λόγους ανησυχίας. Είναι αφελής σαν παιδί. Κλείσε την πόρτα.

- Τηλεφώνησε στην κυρία Σίνταρ. - Πες μας, τι έγινε;

Το πιο έξυπνο που έκανα είναι, που πήγα μαζί.

- Συμφωνήσατε... - Όχι ακόμα, αλλά θα γίνω δικηγόρος του.

Τον ρώτησα τι θα κάνει με τα λεφτά. Ξέρετε τι μου είπε;

Θα τα χαρίσει.

- Θα’ναι χαζούλης. - Το ένστικτό σου ήταν σωστό.

- Τζων, δεν πρέπει... - Ξέρω, Μπάντιγκτον.

Δεν πρέπει να ερευνήσουν τώρα τα βιβλία.

Το έχεις πει χίλιες φορές.

- Κι αν πέσουν σε λάθος χέρια; - Δε συνέβη μέχρι τώρα.

- Μισό εκατομμύριο δολλάρια, Θεέ μου... - Πάψε να ανησυχείς!

Τα κατάφερα με τον Σεμπλ. Ποιος έγινε δικηγόρος του;

Εντάξει. Θα γίνω και σ’αυτόν.

Ηρέμησε. Τα βιβλία θα μείνουν σ’αυτό το γραφείο.

Σ’έναν χωριάτη!

Ο θείος σου ήταν τρελός που του άφησε τα λεφτά.