Messiah of Evil

Ze zeggen dat nachtmerries geperverteerde dromen zijn.

Ik zei hen hier dat het geen nachtmerrie was.

Maar ze geloven me niet.

Ze knikken en maken notities in mijn dossier.

Ze bespieden me nu en wachten...

...tot ik mijn borsten vermink of insecten opeet, misschien.

Mijn kleed optrek als een gekke, oude vrouw...

...en op de vloer ga pissen.

Maar er rest nog maar zo weinig tijd.

Jullie moeten luisteren.

Niet ver van hier ligt een dorp aan de kust.

Ze noemden het New Bethlehem maar wijzigden het in Point Dune,

nadat de maan bloedrood kleurde.

Point Dune oogt niet anders dan eender welk dorp.

Maar hetgeen daar gebeurde, wat ze mij aandeden.

Wat ze nu doen...

Ze komen naar hier.

Ze wachten aan de rand van de stad.

Ze verzamelen zich rond gebouwen 's nachts.

En ze wachten.

Ze wachten op jou.

En ze grijpen jullie één voor één...

...en niemand zal jullie horen schreeuwen.

Niemand zal jullie horen schreeuwen.

Ik ging er op zoek naar mijn vader.

Hij bracht de winters door in Point Dune en schilderde.

Na de dood van moeder bleef hij daar...

...en zijn brieven waren ons enig contact.

Tot voor kort.

En zijn brieven steeds meer bizar klonken en uitbleven.

Ik heb weinig tijd.

Ik kan niet langer schrijven. Maak je geen zorgen

Beloof me om me niet te volgen.

Ik ben bang om nog mensen te zien.

Ik wacht best alleen op het moment.

Voltanken? -Ja.

Honden. Zwerfhonden.

Het klinkt niet als honden. -Het moeten wel honden zijn.

Ik jaag in die bossen.

Niets dan eekhoorns en konijnen.

Konijnen huilen zo niet. -Verderop ligt Point Dune, ja?

Waarom wil je daar naartoe? -Ik bezoek iemand.

Ik begrijp niet waarom iemand er op bezoek wil gaan.

Het is een afgelegen gat. Uitgestorven.

Je vergat...

Hallo. Voltanken?

Voor twee dollar. Niets meer.

Begrepen, meneer.

Je was dit vergeten.

De machine is kapot. Heb je geen biljetten?

Neen, maar... -Geeft niet, vergeet het.

Scheer je weg.

Wil je benzinestempels?

Vader?

Vader?

Vader?

30 Juni. Ik heb drie nachten lang niet geslapen.

Ik weet niet hoe lang ik dit nog uithoud.

De visioenen komen uit diepten van mijn geest...

...die ik niet kan bevatten.

2 Juli.

Deze groteske beelden beknellen me.

Bij nacht merk ik dat ik door het dorp dwaal.

Ik zie schimmen van gruwelijke dieren...

...waar mijn verstand aan twijfelt.

En op het duister strand spoken er gezichten,

bleke vrouwen met slapeloze ogen

en schaduwgestalten, starend naar het zwarte water.

Hij keerde niet terug die nacht.

Ik liep langs het strand die ochtend,

net als hij dat ongetwijfeld deed,

na het ontwaken uit nachtmerries.

Opnieuw in het daglicht.

Ik bezocht het dorp later. Het was reeds warm.

Ik zag een kunstgalerie en vroeg naar vader.

De galeriehoudster was blind.

Haar vingers bewogen zich als een bleke spin op mijn gelaat.

Joseph Lang, of ik die ken?

We krijgen hier tijdschriften, sommige onder ons lezen zelfs.

Neen, ik bedoel, ik ben op zoek naar hem.

Mogelijk kent u hem persoonlijk.

Point Dune heeft een kunstenaars vereniging.

Ik geloof dat hij daar mensen uitnodigde.

Meestal vrouwen. Maar ze kwamen niet van hier.

Vanmorgen waren er mensen hier op zoek naar hem.

Blijkbaar appreciëren sommige mensen zijn werk.

Wie? Geen idee.

Vreemden, ze verblijven in de "Seven Seas".

Ik ben zo oud als de heuvels.

Mama zorgde helemaal alleen voor mijn geboorte.

Ze nam me van tussen haar benen, een bloederig hoopje.

Ze zou me aan de kippen voederen.

Maar papa zei:

"Misschien kan een jongen nuttig blijken, Lottie."

Zo kwam ik ter wereld.

Excuseer.

In de galerie zeiden ze dat jij Joseph Lang zoekt.

Hij is mijn vader en... -Kom binnen en sluit de deur.

Ik wil gewoon weten... -Sluit de deur.

Vertel verder, Charlie. -Ik herinner me de dingen amper.

Maar...

Ik weet nog van het rode maanlicht waarover pa sprak.

Een keer maar.

Mama keek hem boos aan wanneer hij er van sprak.

Hij was zelf nog een jongen.

Hij noemde het de "Bloedmaan".

Hij zei dat hij die nacht van zijn geloof viel.

Hij waarschuwde dat...

...mensen tot gruwelijke dingen in staat waren.

Als beesten.

Ik heb scheurende honger.

Een vreetkick.

Zwijg. Vertel door, Charlie.

Over de maan? -Een 100 jaren geleden...

...kleurde de maan rood in de hemel.

En dingen gebeurden.

Het was, alsof hoe roder de maan kleurde,

hoe nader de mensen bij de Hel kwamen.

Ze begonnen mateloos te bloeden.

Kinderen die rauw vlees aten.

Alsof het dorp veranderde in een open zweer.

Tot de nachten ze...

...uit de ravijn opdoemden.

Wie, Charlie?

Ik moet gaan. -Charlie.

Neem de wijn.

Dank je voor je gastvrijheid.

Ik zoek mijn vader.

Ken je hem? -Van horen.

In de galerie zei men... -We reden er langs vanmorgen.

Ik zag een werk van hem in de etalage.

Ik wist niet dat hij hier woont.

-Ze hebben er geen van zijn schilderwerken.

Ze zijn gewild. Vanochtend hing er wel een.

Ik wilde het graag maar ze bleken niet te koop.

Het was trouwens een portret van jou.

Tom is een verzamelaar. -als van oude dronkaards?

Wat een repliek -Wat is een repliek?

Toni, je bent half meisje, half kind en halfgaar.

Kus mijn reet, zus.

Niet bang wezen.

Ik ben een lelijke, ouwe vent, maar ongevaarlijk.

Het gaat over je vader.

Ze mogen me niet horen. Ik heb ze belazerd.

Ik bedrink me en slaap op straat als een hond...

...en ze laten me met rust.

Maar ouwe Charlie is niet gek. -En mijn vader?

Je moet hem doden.

Je bent lijp. -Je mag hem niet begraven.

Stop hem niet in de grond.

Verbrand hem. Zijn lichaam moet het vuur in.

Ik spendeerde de dag met navraag over mijn vader.

De reactie was steeds eender:

De mensen staarden of schudden het hoofd...

...en deinsden terug.

6. Juli. Arletty belde vanochtend.

Ik hoorde haar aan, maar kon haar niets zeggen.

Mijn stem zou haar doen schrikken. Bij momenten...

...maak ik geluiden die niet menselijk klinken.

En lijk ik mijn verstand kwijt te spelen.

Ik tracht me het verleden te herinneren, mijn dochter.

Maar ik kan het niet. Wel denk ik aan de Dood.

Steeds opnieuw de Dood.

Wat doe jij hier?

Ik wilde je niet wekken.

Je bent mooi terwijl je slaapt.

Ik ga een dutje doen.

Kom je mee? -Later.

Je mag niet blijven.

Enkel vannacht. Ik zal betalen.

Er waren wat problemen in het motel.

De oude man die ons zijn verhaal deed?

Ja, hij was gek. -Mogelijk.

Toen ze hem vonden vanmiddag, was hij dood.

De politie kwam ons ondervragen.

Uiteraard toonden ze weinig begrip voor mij en...

...mijn twee reisgezellen.

En alle andere hotels sloten plots hun deuren en ramen.

Jij bent verder de enige persoon we kennen.

Wat overkwam de man? -Zijn lijk lag in de steeg.

Hij moet zijn flauwgevallen.

Hun theorie is dat honden hem aanvielen.

Ze troffen het lichaam aan half opgegeten.

Ik liet ze blijven.

Ik begreep nooit waarom.

Alsof ik in een vreemd dorp was en de taal niet sprak.

Mijn huis deelde met vreemden die ik nog nooit had ontmoet.

Wil je wijn?

Ja, dank je.

Die wind is merkwaardig.

Als de sirocco.

Hij komt van over de evenaar uit Afrika.

Ik ben in Portugal geboren.

In een kasteel. -Niet een villa in Spanje?

Mijn moeder was Portugees, een aristocrate.

Mijn vader was rijk, een Amerikaan.

Ik heb een kasteel, hoog boven de zee.

Een van de legendes... -Wat doen we hier?

Ik weet het niet.

Zoals ik zei, elk volk kent zijn legendes.