The Wonderful Story of Henry Sugar and Three More

Οι παρακάτω τηλεταινίες...

...γυρίστηκαν και υλοποιήθηκαν εξ ολοκλήρου στο Ηνωμένο Βασίλειο...

...για το Channel 7, μεταξύ 1978 και 1981.

Δεν έχουν προβληθεί ξανά μετά την αρχική τους μετάδοση.

Λοιπόν...

Να 'μαστε, στην καλύβα όπου γράφω.

Βρίσκομαι εδώ τριάντα χρόνια τώρα.

Έχει μεγάλη σημασία, πριν αρχίσω...

...να 'μαι απόλυτα βέβαιος ότι έχω γύρω μου όλα όσα πρόκειται να χρειαστώ.

Τσιγάρα, ασφαλώς, λίγο καφέ, σοκολάτες.

Και πάντα φροντίζω, πριν ξεκινήσω, να 'χω ένα καλοξυσμένο μολύβι.

Έχω έξι μολύβια. Μετά μ' αρέσει να καθαρίζω τον πίνακά μου.

Δείτε πόσα τρίμματα γόμας.

Εντάξει.

Επιτέλους, μπορώ να αρχίσω.

Συνήθως, απαιτούνται λίγες διορθώσεις.

Ναι.

I Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΕΝΡΙ ΣΟΥΓΚΑΡ

Είναι...

Ο Χένρι Σούγκαρ ήταν 41 ετών, ανύπαντρος και πλούσιος.

Πλούσιος, επειδή είχε πλούσιο πατέρα, νεκρό πλέον.

Ανύπαντρος, επειδή ήταν πολύ εγωιστής για να μοιραστεί τα λεφτά του.

Είχε ύψος έξι πόδια και δύο ίντσες...

...και ίσως μεγάλη ιδέα για την ομορφιά του.

Έδινε ιδιαίτερη προσοχή στα ρούχα του.

Πήγαινε σ' άλλον ράφτη για τα κοστούμια του...

...σ' άλλον για τα πουκάμισα του και σε υποδηματοποιό για τα παπούτσια του.

Ο κομμωτής τού 'παιρνε τις άκρες κάθε δέκα μέρες...

...και πάντα έκανε μανικιούρ στην ίδια επίσκεψη.

Οδηγούσε Φεράρι...

...που του 'χε κοστίσει όσο ένα εξοχικό.

Είχε μόνο πλούσιους φίλους...

...και δεν είχε δουλέψει ούτε μία μέρα.

Άνθρωποι όπως ο Χένρι Σούγκαρ βολοδέρνουν σαν φύκια σ' όλο τον κόσμο.

Δεν είναι ιδιαίτερα κακοί, ούτε και καλοί, όμως.

Είναι απλώς, μέρος της διακόσμησης.

Όλοι οι πλούσιοι "τύπου Χένρι", βέβαια...

...έχουν μια κοινή ιδιοτυπία:

Μια τρομερή ανάγκη να γίνονται πλουσιότεροι.

Δέκα εκατομμύρια δεν είναι ποτέ αρκετά. Ούτε είκοσι.

Πάντα υποφέρουν από ακόρεστη επιθυμία για χρήμα...

...και απ' τον τρόμο να ξυπνήσουν ένα πρωί με άδειο λογαριασμό.

Για ν' αυξήσουν την περιουσία τους, έχουν διάφορες μεθόδους.

Επενδύουν στις διακυμάνσεις του χρηματιστηρίου.

Σε γη, έργα τέχνης, διαμάντια. Ποντάρουν σε ρουλέτα, χαρτιά, άλογα.

Βασικά, ποντάρουν σ' οτιδήποτε.

Ο Χένρι Σούγκαρ ήταν ένας απ' αυτούς. Και δεν ενεργούσε πάντα έντιμα.

Ένα καλοκαίρι...

...ο Χένρι πήρε τ' αμάξι του και πήγε στο εξοχικό του σερ Γουίλιαμ Γ'.

Υπέροχο το σπίτι. Όπως και το κτήμα.

Όμως, το Σάββατο που έφτασε ο Χένρι, έβρεχε πολύ δυνατά.

Οικοδεσπότης και καλεσμένοι περνούσαν το απόγευμα παίζοντας...

...ενώ ο Χένρι παρατηρούσε σκυθρωπός τις στάλες να σκάνε στα τζάμια.

Περιφέρθηκε έξω απ' το σαλόνι, στο μπροστινό χολ.

Περιπλανήθηκε άσκοπα στο σπίτι. Τελικά, μπήκε αφηρημένα στη βιβλιοθήκη.

Ο πατέρας του σερ Γουίλιαμ ήταν ένας μανιώδης συλλέκτης.

Οι πελώριοι τοίχοι καλύπτονταν πλήρως από παμπάλαιους δερματόδετους τόμους.

Ο Χένρι Σούγκαρ αδιαφορούσε εντελώς.

Διάβαζε μόνο αστυνομικές νουβέλες και θρίλερ. Καμία σχέση.

Γύρισε να φύγει...

...όταν κάτι ενδιαφέρον τράβηξε και κράτησε το βλέμμα του.

Τόσο λεπτό, που δεν θα το 'χε δει...

...αν δεν εξείχε απ' τα χοντρά βιβλία που το περιέβαλλαν.

Το τράβηξε απ' το ράφι.

Ήταν απλούστατα...

...ένα τετράδιο ασκήσεων, σαν αυτά των μαθητών.

Μ' ένα σκούρο μπλε εξώφυλλο, χωρίς γράμματα.

Στην πρώτη σελίδα, με μαύρο μελάνι και καθαρά, ωραία γράμματα, έγραφε:

ΑΝΑΦΟΡΑ ΙΜΝΤΑΝΤ ΚΑΝ

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΧΩΡΙΣ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΔΟΚΤΩΡΟΣ Ζ. Ζ. ΤΣΑΤΕΡΤΖΙ

Παράξενο, αλλόκοτο. Τι είναι αυτό;

Βολεύτηκε σε μια πολυθρόνα και ξεκίνησε απ' την αρχή.

Ακολουθεί αυτό που διάβασε ο Χένρι στο μικρό, μπλε τετράδιο.

Ονομάζομαι Ζ. Ζ. Τσάτερτζι. Αρχιχειρουργός στο Νοσοκομείο Καλκούτας.

Το πρωί της 2ας Δεκεμβρίου του 1935...

...έπινα το τσάι μου στην αίθουσα των γιατρών.

Μαζί μου ήταν άλλοι τρεις, οι Μάρσαλ, Μίτρα και Μακ Φάρλαν.

Κάποιος χτύπησε την πόρτα.

"Περάστε", είπα.

Με συγχωρείτε. Να σας ζητήσω μια χάρη;

"Εδώ είναι ιδιωτικός χώρος", απάντησα.

Το ξέρω, και ζητώ συγγνώμη για την ενόχληση...

...μα έχω κάτι πολύ ενδιαφέρον να σας δείξω, νομίζω.

Όλοι δυσφορήσαμε και δεν είπαμε τίποτα.

Κύριοι, είμαι κάποιος που βλέπει χωρίς να χρησιμοποιεί τα μάτια του.

Ήταν ένας μικροκαμωμένος εξηντάρης...

...με άσπρο μουστάκι και μια συστάδα από μαύρες τρίχες στα αυτιά του.

Ακόμα κι αν μου τυλίξετε το κεφάλι με πενήντα επιδέσμους...

...εγώ πάλι θα μπορώ να σας διαβάσω.

Εννοούσε την κάθε του λέξη. Ένιωσα να κεντρίζει την περιέργειά μου.

Περάστε, παρακαλώ.

Για να δούμε. Πόσα δάχτυλα δείχνει ο Δρ. Μάρσαλ;

- Επτά. - "Πάλι", είπα.

- Εννιά. - "Πάλι", είπα.

- Τρία. - Πάλι.

- Ξανά τρία. - Πάλι.

Κανένα.

Τι κόλπο κάνετε;

Κανένα κόλπο. Το κατάφερα έπειτα από χρόνια εξάσκησης.

Τι είδους εξάσκηση;

Με συγχωρείτε, αυτό είναι προσωπικό θέμα.

Και τι θέλετε από μας;

Δουλεύω σ' έναν περιοδεύοντα θίασο. Φτάσαμε σήμερα στην πόλη.

Απόψε ξεκινάμε παραστάσεις στο Ρόγιαλ Πάλας Χολ.

Το πρόγραμμα με αναφέρει ως:

"Ιμντάντ Καν, Ο Άνθρωπος Που Βλέπει Χωρίς Μάτια".

Όποτε φτάνουμε σε μια πόλη...

...πηγαίνω στο μεγαλύτερο νοσοκομείο...

...και ζητώ να μου δέσουν τα μάτια όσο το δυνατόν καλύτερα.

Είναι πολύ σημαντικό αυτό να γίνει από γιατρούς...

...αλλιώς ο κόσμος θα με θεωρεί απατεώνα.

Έπειτα, βγαίνω στον δρόμο και κάνω κάτι επικίνδυνο.

Κοίταξα τους άλλους.

Ο δόκτωρ Μίτρα και ο Δρ. Μακ Φάρλαν έπρεπε να πάνε στους ασθενείς τους.

- Μα ο Δρ. Μάρσαλ είπε... - Γιατί όχι; Ας γίνει σωστά.

Ας φροντίσουμε να μη βλέπει τίποτα.

Είστε πολύ ευγενικός. Κάντε ό,τι κρίνετε.

"Πριν τον περιδέσουμε", είπα...

"...γέμισε τις κόγχες με κάτι μαλακό, με κάτι στερεό".

- Ζυμάρι; - Άψογο. Πήγαινε στον φούρνο.

Εγώ θα του πιάσω τα βλέφαρα.

Οδήγησα τον Ιμντάντ στο χειρουργείο.

"Ξαπλώστε", είπα.

Πήρα ένα μπουκαλάκι κολλόδιο.

Μ' αυτό θα σας σφραγίσω τα βλέφαρα.

Και πώς θα τ' αφαιρέσω μετά;

Με λίγο αλκοόλ κάτω απ' τις βλεφαρίδες. Θα διαλυθεί αμέσως.

Κρατήστε τα μάτια κλειστά μέχρι να σκληρύνει.

Πέρασαν δύο λεπτά.

"Ανοίξτε τα μάτια", είπα. Δεν μπορούσε.

Πήρα ζυμάρι από τον Δρα Μάρσαλ και τ' άπλωσα στο ένα μάτι του Ιμντάντ.

Γέμισα όλη την κόγχη...

...ώστε το ζυμάρι να καλύψει και λίγο απ' το γύρω δέρμα.

Το ίδιο έκανα και στ' άλλο μάτι.

Πίεσα δυνατά τις άκρες.

"Σας είναι δυσάρεστο;" ρώτησα.

Καθόλου. Σας ευχαριστώ.

"Περίδεσέ τον", είπα στον Μάρσαλ.

Τα δάχτυλά μου κολλάνε.

Κανένα πρόβλημα. Θα βάλουμε αυτά εδώ...

Ο Δρ. Μάρσαλ πρόσθεσε παχύ χειρουργικό βαμβάκι πάνω απ' το ζυμάρι.

Κόλλησε καλά.

Ανακαθίστε.

Ο Δρ. Μάρσαλ τύλιξε πρόσωπο και κεφάλι με επίδεσμο τριών ιντσών.

Σας παρακαλώ... Αφήστε τη μύτη ελεύθερη για ν' αναπνέω.

Φυσικά.

Να με συγχωρείτε, αλλά θα νιώσετε ένα τσίμπημα στη σφιχτή πλευρά.

Πώς σας φαίνεται;

"Περίφημο", είπα.

Σαν να 'χε κάνει μια φρικτή επέμβαση εγκεφάλου.

Πώς νιώθετε;

Πολύ καλά.

Οφείλω να σας επαινέσω για τη διεξοδική δουλειά σας.

Ο Ιμντάντ Καν σηκώθηκε και περπάτησε προς την πόρτα.

Θεέ και Κύριε! Το είδες; Έπιασε κατευθείαν το χερούλι!

Ο Μάρσαλ δεν χαμογελούσε πια.

Ο Ιμντάντ περπατούσε άνετα, σβέλτα στον διάδρομο.

Ο Δρ. Μάρσαλ κι εγώ, ήμασταν πέντε γιάρδες πίσω του.

Εντελώς αλλόκοτο να παρακολουθείς κάποιον...

...μ' έναν πελώριο επίδεσμο στο κεφάλι να βολτάρει χαλαρά...

"Το είδε!", αναφώνησα.

"Είδε το καρότσι! Είναι απίστευτο!"

Ο Δρ. Μάρσαλ δεν απάντησε.

Έκανε έναν μορφασμό δυσπιστίας και σοκ.

Ο Ιμντάντ κατέβηκε τις σκάλες με άνεση.

Δεν έπιανε καν την κουπαστή.

Πολλοί ανέβαιναν πάνω. Έβλεπες πώς αντιδρούσαν.

Στο τέλος της σκάλας, έστριψε και κατευθύνθηκε προς την έξοδο.

Εμείς τον ακολουθούσαμε από κοντά.

Κάτω στην αυλή, καμιά κατοστή ξυπόλητα παιδιά όρμησαν φωνάζοντας...

...προς τον λευκοκέφαλο επισκέπτη.

Αυτός τα χαιρέτησε υψώνοντας τα χέρια.

Πήγε προς ένα ποδήλατο, ανέβηκε και έκανε ένα οχτάρι.

Τα παιδιά τον κυνηγούσαν γελώντας και ζητωκραυγάζοντας.

Ξεχύθηκε στην κυκλοφορία του πολύβουου δρόμου...

...με τις κόρνες των οχημάτων να δίνουν και να παίρνουν.

Οδηγούσε καταπληκτικά.

Για ένα λεπτό, διακρινόταν ακόμα.

Μετά, εξαφανίστηκε σε μια στροφή.

- "Δεν το πιστεύω", είπε ο Δρ. Μάρσαλ. - Δεν το πιστεύω.

"Ούτε εγώ", είπα.

Γίναμε μάρτυρες ενός θαύματος.

Την υπόλοιπη μέρα, ασχολήθηκα με ασθενείς.

Το βράδυ, πήγα σπίτι μου ν' αλλάξω.

Έκανα ένα μακρύ, κρύο ντους.

Ήπια ένα ουίσκι με σόδα στη βεράντα, με μόνο μια πετσέτα στη μέση.

Στις επτά παρά δέκα, έφτασα στο Ρόγιαλ Πάλας Χολ.

Η παράσταση κράτησε δύο ώρες.

Παραδόξως, την απόλαυσα.

Ζογκλέρ, γητευτής φιδιών, πυροφάγος...

...κι ένας που 'σπρωξε ένα μακρύ ξίφος μέχρι το στομάχι του.

Τέλος, οι τρομπέτες σάλπισαν...

...την εμφάνιση του φίλου μας, του Ιμντάντ Καν.

Μέλη του κοινού κλήθηκαν να του δέσουν τα μάτια.

Αφού πέταξε διάφορα μαχαίρια γύρω από ένα αγόρι...

...πυροβόλησε το τενεκεδάκι πάνω στο κεφάλι του.

Τέλος, του φόρεσαν ένα μεταλλικό βαρέλι στο ήδη δεμένο κεφάλι του.

Το αγόρι τού 'δωσε μια βελόνα στο 'να χέρι και κλωστή στο άλλο.

Μπροστά του έβαλαν έναν μεγάλο μεγεθυντικό φακό.

Χωρίς περιττές κινήσεις...