Pinocchio (피노키오)

In Ha.

Awak ni...

Ki Ha Myung?

Awak ke?

Adakah nama sebenar awak...

Ki Ha Myung?

Macam mana..

Awak..

Apa yang saya telah buat?

Maafkan saya.

Maafkan saya, Dal Po.

Maafkan saya. Apa yang saya telah buat?

Maafkan saya!

Maafkan saya sangat-sangat.

Maafkan saya.

Bila air mata In Ha mula mengalir, ia tak berhenti selama berjam.

Untuk masa yang sangat lama, apa yang In Ha boleh cakap hanya dia minta maaf...

Saya minta maaf!

Saya minta maaf sangat-sangat.

Dan untuk itu...

Tak apa. Saya tak apa-apa.

Dal Po...

Aku terus cakap yang aku tak apa-apa.

Saya tak apa-apa, Saya tak apa-apa.

Dan...

Maafkan saya.

Dal Po.

Ceritalah.

Ceritakan seluruh kehidupan awak.

Ia cerita yang sangat panjang.

Ceritakanlah.

Saya nak dengar semuanya.

In Ha dengarkan cerita panjangku dengan kesedihan dan kemarahan.

Awak mesti...

bencikan saya selama ini kan?

Ya, ada kalanya.

Awak boleh membenci saya.

Kalau lah saya jadi awak...

Saya mungkin tak boleh tahan dengan awak.

Betul tu, saya tak boleh tahan langsung dengan awak.

Ya, ia lebih dari boleh difahami.

Saya lebih layak menerimanya.

Saya pergi saja kalau awak tak boleh tahan dengan saya.

Kalau awak nak saya berhenti menjadi wartawan, saya akan berhenti.

Berhenti menangis. Awak tahu yang awak sangat hodoh kalau menangis?

Apa?

Sudah dua jam. Dua Jam!

Saya akan kesejukan jika jika saya terus melayan awak.

Berhenti menangis dan masuk kedalam ya?

Dan...

Semasa saya jadi Ki Ha Myung, saya sangat benci awak dan ibu awak.

Dan saya merancang untuk pergi bila ayah awak sampai ke sini.

Tapi itu bukan masalahnya lagi.

Sekarang, Saya ialah Choi Dal Po.

Dan saya tak ada niat untuk mengabaikan nama itu di masa akan datang.

Tapi kenapa awak...

Tak apa, biarkanlah. Ayuh masuk ke dalam.

- Kenapa berhenti di tengah-tengah soalan? - Tak, saya tak ada soalan pun.

Apa? Jangan tinggalkan saya sebegini.

Kenapa awak tak cakap pada abang awak siapa awak

dan kenapa awak cakap yang abang awak merbahaya...

Itulah apa yang saya curiga...

Tentang tu...

- Boleh awak simpan rahsia? - Rahsia?

Tak, kalau ianya rahsia, jangan cakap dekat saya.

Awak kenal siapa saya.

Saya tak boleh simpan rahsia sebagai Pinocchio.

Jadi jangan cakap apa-apa.

Maafkan saya.

Tak mengapa.

Saya yang patut minta maaf.

Saya nak balik ke stesen.

Ayah dengan atuk akan tanya apa yang tak kena jika saya balik mencari ini

dan oleh sebab saya tak boleh tipu, saya kena cakap semuanya.

Saya kena ceritakan pada mereka tentang awak dan mak awak.

Ayuh, mari pergi makan sebelum balik.

Saya dah cakap saya tak boleh.

Saya tak nak ayah atau atuk saya tahu tentang ini.

Tunggu lima minit sebelum awak masuk.

Saya akan cakap dekat mereka jadi awak tak perlu cakap apa-apa.

Faham?

Dal Po.

In Ha, awak sudah balik. Jemputlah duduk.

Mari duduk dekat sini.

- Sejuk kan dekat luar sana? - Ya.

- Makanlah, saya takkan tanya apa-apa lagi. - Huh?

Baiklah.

- Terima kasih untuk makanan ini. - Sudah tentu.

- Ayah, ayah beli televisyen baru ke? - Huh?

Sudah tentu, saya kena beli satu yang baru.

Awak akan masuk televisyen sepanjang tempoh latihan awak.

Saya kena beli satu jadi saya boleh tengok kamu berdua.

Dal Po, awak tahu tak televisyen jenis apa tu?

Televisyen tu...

ialah berukuran 50 inci dengan tayangan berkualiti tinggi

yang menunjukkan tayangan dengan sangat jelas,

dengan inovatif MOH-GL berfungsi sepenuhnya

yang membolehkan penonton menonton pelbagai rancangan dengan kualiti tertinggi.

- Sangat baik kan? - Wow, awak beli yang sangat baik.

Tapi dari mana awak dapat duit...

Yook Soon saya!

Yook Soon saya!

- Duit adalah untuk digunakan, kan? - Sudah tentu, sudah tentu.

Apa yang awak buat dekat mereka yang buatkan mereka tak tanya saya apa-apa?

Kenapa awak nak tahu? Jom pergi.

Tapi saya masih kena tahu. Macam mana kalau mereka tanya saya?

Saya tak cakap banyak pun.

Saya cakap awak sensitif sikit sebab awak datang bulan.

Dan bertanya soalan hanya menimbulkan masalah.

- Hei! - Apa?

Kita sudah kenyang.

Awak tak perlu tipu, dan atuk dan ayah awak akan tertipu.

Ada cara yang lebih baik dari ni tak?

Tak, saya tak boleh!

- Kalau awak tak boleh, ikut saya. - Baiklah.

Kenapa dia letak tangannya dalam poket tu?

Choi Dal Po.

Awak dah serahkan perakam klip tali leher?

Tak, belum lagi.

- Berikan, dan saya akan hantarkannya. - Tak apa, saya akan hantar sendiri.

- Apa awak fikir awak buat? - Saya cakap...

Saya akan hantar sendiri.

Kapten Hwang!

[Berita MSC - Merangkul tempat teratas dalam bilangan penonton.]

Mak awak sangat mengagumkan, kan?

Saya tak fikir kisah pasal Ki Jae Myung istimewa pun

tapi dia gunakan cerita itu untuk merangkul tempat teratas.

- Itu sangat mengagumkan, kan? - Mungkin.

- Awak tak nak masuk? - Tak.

- Kenapa? - Sebab saya tak nak.

Apa ni? Adakah dia yang nak masuk, atau awak yang berundur diri?

Kami akan naik lif yang selepas ini.

Hei, Choi In Ha!

Joo Ho.

Apa yang awak cakap dekat Choi In Ha dalam bilik sekejap tadi?

Um... awak tak dengar cakap saya tak kiralah sekuat mana saya cuba hentikan

dan saya fikir mungkin awak kena dengar cakap anak awak.

- Jadi, saya ceritakan ceritanya. - Cerita itu?

Ya, saya beritahu semuanya.

Kisah dengan Ki Jae Myung 13 tahun lalu, dan betapa bahayanya Ki Jae Myung sekarang.

Dan, kenapa awak berhutang Ki Jae Myung kemaafan... Saya sudah cakap semuanya.

- Apa? - Ia adalah sebab saya risaukan awak.

Ki Jae Myung buat saya rasa tak sedap hati.

Mungkin awak kena jumpa dia dan memohon kemaafan dengannya.

- Atau... - Diam.

Berhenti libatkan diri dan jauhkan diri dari semua ini.

Jika saya kena pilih salah satu...

saya akan pilih pembalasan.

Walaupun ini tak cukup kukuh untuk buktikan

yang Ki Jae Myung bunuh Moon Duk Soo, ia akan buatkan dia jadi suspek utama.

Saya yakin pihak polis akan buat penyiasatan bila mereka dengar.

- Kapten Hwang, masalahnya... - Jadi awak sudah buat keputusan?

Untuk terus menutupnya?

Tak boleh ke kita tutup saja?

Awak cakap dekat saya untuk buat keputusan selepas dapat tahu kebenarannya.

Inilah pilihan saya. Saya cuma nak menutupnya saja.

- Choi Dal Po. - Dunia ini sayangkan abang saya sekarang.

Orang suka mendengar cerita abang saya.

Tak boleh ke kita biarkan saja?

- Apa yang teruk sangat tentang tu? - Habis tu macam mana dengan ini?

Ia cuma syak wasangka.

Jika ditinggalkan, ia akan menghilang dan terkubur.

Kapten Hwang.

Saya takkan berikannya balik sebab awak betul. Saya cuma menunggu.

Menutup kebenaran takkan buatkan ia pergi.

Ia terikat untuk keluar ke dunia ini dengan satu cara atau bentuk.

Tak kiralah samada ia baik atau kejam...

awak kena sentiasa buka mata dan memerhati.

Itulah apa yang wartawan buat.

Seorang kawan saya bekerja dengan pihak berita

dan bila saya cakap tentang awak, dia suruh saya bawa awak ke stesen.

Tak, saya tak nak.

Saya tak nak cari mereka!

Dal Po.

Ia tentang keluarga awak.

Awak masih tak boleh beritahu tentang mereka?

Sebab saya keberatan tentang awak adalah

bukan sebab awak tak berpelajaran, atau sebab awak tak ada duit.

Ia sebab awak tak tahu apa-apa tentang awak datang dari jenis keluarga apakah.

- Kalau saya tahu... - Maafkan saya, Encik Choi.

Awak taknak cakap?

- Tidak. - Baiklah, saya takkan tanya lagi.

- Awak nampak risau tentang sesuatu. - Ayah.

Macam mana kalau ahli keluarga awak menyimpan rahsia dan mereka tak cakap?

Patutkah saya berhenti menyiasat?

Maaf, Saya ambil ini dari dompet awak.

Macam mana awak tahu saya ambil? Awak ni macam hantu.

Ayah!

Apa yang awak cuba ambil sekarang?

Saya cuma cantumkan teka-teki ini.

Tengok baik-baik.

Ki Jae Myung kehilangan ayahnya 13 tahun lalu di kilang.

Moon Duk Soo adalah orang yang menuduh ayahnya tentang ini.

13 tahun lepas tu, Moon Duk Soo menjadi pembunuh, lalu menyorok.

Nombor telefon Ki Jae Myung adalah dalam log panggilan telefon Moon Duk Soo!

Awak tak rasa pelik ke?

Apa yang awak cuba nak cakap?

Awak nak cakap yang Ki Jae Myung culik Moon Duk Soo atau sesuatu?

Mungkin lebih teruk.

Apa yang lebih teruk? Adakah dia cuba membunuh?