Aditi Mittal: Things They Wouldn't Let Me Say

EEN NETFLIX ORIGINAL-COMEDYSPECIAL

Dames en heren...

graag een warm welkom voor Aditi Mittal.

Goedenavond, allemaal. Bedankt voor jullie komst.

Ik ben Aditi Mittal.

Ik ben zo vereerd en verheugd dat ik hier mag zijn.

Ik ben 30 en ik ben vrijgezel.

Hoeveel vrijgezellen zijn er vanavond hier?

Geweldig. Dat is het geluid van hoop.

Ik ben dus 30, ik ben vrijgezel en ik ben een Indiase vrouw.

Als je 30 bent, en vrijgezel, en een Indiase vrouw...

dan ben je net dat Tupperware-bakje achter in de koelkast.

Dat je denkt: Is dit nog goed?

Het was trouwens bijna veranderd bij mij. Ik was bijna een stelletje.

Onderweg hiernaartoe kwam ik mijn prins op het witte paard tegen.

Ik wist dat hij mijn droomman was toen hij dit magische geluid maakte:

Dames, hebben jullie dit geluid wel eens gehoord? Het gaat ongeveer zo:

En ik:

Rustig, mijn op hol slaande hart.

Ik was al om bij:

Hoe moet je reageren in een gesprek dat begint met:

Zo van:

En hoezo moet ik je nu aantrekkelijk vinden?

Je maakt geluid. Dat doet een snelkookpan ook.

Ik raak ook niet opgewonden van kikkererwten koken.

'Ik hoor het fluitje. Jij bent van mij.'

En soms zijn het willekeurige woorden.

Volledige zinnen zijn te lang om gevoelens uit te drukken.

Willekeurige woorden. 'Hé, spijkerbroek.

Lekkere strakke spijkerbroek.'

Dus het gaat je niet eens meer om mij.

Ik zie je al als een gek staan masturberen bij de Levi's-winkel.

'Hallo, bootcut.'

Soms zijn vergelijkingen wel vleiend.

'Hé, Kareena.

Kareena Kapoor.

Waar ga je heen, Kareena?'

En ik: 'Alsjeblieft, ik ben een artiest.

Noem me Shabana Azmi.'

Met mijn populariteit is Naseeruddin Shah ook goed.

Bollywood heeft mij een verkeerd idee gegeven van hoe liefde kan zijn.

Ze worden verliefd bij een stoplicht.

Ik stond laatst bij een stoplicht. In een riksja, low-budget liefdesverhaal.

En de man in de riksja naast mij doet zo:

Dus ik doe:

Maar hij doet:

Dus ik denk: Ik zal dit bedekken, voor het geval je er aanstoot aan neemt.

Maar hij deed nog steeds:

Dus ik denk: Oké, dit ook. Hoeveel meer kan ik bedekken?

Maar hij blijft maar naar me kijken.

Het wordt wat ongemakkelijk.

Ik moet de situatie onder controle zien te krijgen.

Ik moet mijn fysieke ruimte terugeisen.

Dus ik draai me naar hem toe en doe:

Dan kijken we elkaar twee minuten aan.

Zijn ogen tranen, ik heb een ontstoken oog. Het licht blijft rood.

Dan zegt hij tegen me: 'Hé, wat zit je te kijken?

Wanhopig wijf.'

Wat ik trouwens het leukst vind, is de muzikale versierpoging.

Het deuntje fluiten.

Je loopt gewoon ergens op straat.

En dan komt er zo eentje langs. Hoe weet je dat het er 'zo eentje' is?

Omdat ze met hun bekken naar voren lopen.

Ze lopen achter hun bekken aan. 'Alles goed?'

Showen met... En ik: 'Wauw.

Ik heb hem gezien. Je hebt er een.'

En dan beginnen ze:

En ik denk: Dit is geweldig.

Weet je waarom? Omdat hij aan het begin van het liedje begon.

Als ik een muntje in je stop, doe je dan nog een liedje?

Een muzikale 'spuugbox' die me lastigvalt. Heel vermakelijk.

Iedereen zegt: 'Aditi, dat komt door die Bollywood-liedjes.

Die promoten het lastigvallen op straat. Ze zijn vreselijk.'

Daar ben ik het niet mee eens. Bollywood helpt nu juist...

door liedjes uit te brengen die onfluitbaar zijn.

Er was een man...

Volgens mij probeerde hij 'Dard-e-Disco' te doen.

Ik zei: 'Fluit je nou de titelsong van Gupt naar me?'

Hoeveel mensen hebben Gupt gezien?

Als je de laatste 12 jaar geen Zee Cinema gekeken hebt.

Die film is een liefdesverhaal. Ik zal jullie uitleggen waarom.

Er zit een sub-plot in de film, waarin Bobby Deol de gevangenis in gaat.

Maar hij wil zijn grote liefde zien.

Dus hij besluit om uit de gevangenis te ontsnappen. Hoe?

Hij steelt een lepel bij de lunch...

en graaft zich een weg naar buiten via het toilet.

Naar buiten.

En iedereen roept: 'Dit is zo eng. Kajol is de moordenaar.'

Maar dat is niet het engste.

Het engste is dat ik een jaar niet kon poepen...

zonder dat ik bang was dat Bobby Deol uit de wc zou komen.

Doorspoelen die hap. Straks ziet hij mijn kont.

En hij zit daar lekker te feesten.

Ik vertel dit omdat ik onlangs naar Agra geweest ben...

naar de Meena Bazaar.

De Meena Bazaar is de plek...

waar Shah Jahan Mumtaz Mahal voor het eerst zag.

Dat vond ik mooi. De ultieme liefdesbetuiging.

Het bleek dat Meena Bazaar een markt was voor alleen vrouwen.

Shah Jahan ging daarheen, verkleed als vrouw...

om meisjes te versieren.

Denk daar eens over na.

De helft van die markt bestond op elk willekeurig moment...

uit kerels in ghagra's...

die volkomen ongestraft in billen knepen.

Hoe was dat voor de meiden?

Dan gingen ze naar huis en zeiden ze: 'Zag je mijn man?

Wat stond die roze Shalwar hem goed, hè?'

En de tweede: 'Mijn man had zijn bovenlip laten harsen om het echt te laten lijken.'

En die derde: 'Dat was ik, sukkel.'

Maar als je het vanuit zijn standpunt bekijkt...

Ik heb veel respect voor Shah Jahan. Ik bedoel, je bent wel Shah Jahan...

de grote plunderaar, de verleider van verleidsters...

de grote heerser.

Je moet een catalogus vol beschikbare vrouwen hebben.

Hoe dankbaar ben je voor één poesje...

dat je er de Taj Mahal voor bouwt?

Dan ga je er dus wel voor.

En vanuit een vrouwelijk oogpunt...

geeft dit verhaal me hoop, want het doet me beseffen...

dat een van de grootste liefdesverhalen...

is begonnen met een kneepje in een kont...

of ongewenst elleboog-borstcontact.

Dames, de prins op het witte paard is ergens.

Station Grant Road.

Bij voorkeur tijdens spitsuur, natuurlijk.

Ik ben vast ook vrijgezel omdat ik een erfelijk probleem heb.

Ik ben half Sindhi en half Punjabi.

Zijn er meer halfbloedjes hier?

Ja, alles goed?

Wat ben jij, schreeuwende meid? - Ik?

Nee, die andere schreeuwende meid.

Half Bengaals en half Maharashtraans.

Half wat? - Half Bengaals, half Maharashtraans.

Dat is...

Je zou het niet goed doen in de politiek.

'Moet ik een bus in brand steken of een gedicht schrijven?

Ik schrijf een gedicht in een brandende bus.'

Ik ben dus half Sindhi en half Punjabi.

Punjabi's, laat jullie eens horen.

Juist. Dat is er maar een.

Dat is hun volume.

Als Punjabi's weten we dat Punjabi's heel enthousiast zijn.

Wij hebben besloten dat dat liedje, 'Wie is Gods mooie creatie?'...

Dat zijn wij, Punjabi's.

Dat hebben wij besloten. We hoeven jullie mening niet. Rot op.

Bedankt.

Dat bepalen we zelf wel.

Maar Sindhi's... Wij proberen nog steeds...

om onze glorietijd van Mohenjodaro te evenaren.

Er is weinig gebeurd dat ons zelfvertrouwen geeft.

Aanwezige Sindhi's, steek je hand op.

Juist, kijk dan.

De harigste armen van het land.

Je hoeft maar één keer per jaar vier Sindhi mannen naar Tirupati te sturen.

Dan is het quotum voor het hele jaar gehaald...

en is hun hoofdhaar nog intact.

Je leert veel over een land door reclames.

Tegenwoordig heeft elke reclame zo'n model...

zo'n model dat in de lucht springt...

met een maniakale...

Welk product geeft je dat gevoel?

Verkoop je soms kakkerlakken?

Ze zoeken op astma-afdelingen van ziekenhuizen...

voice-overstemmen voor cosmetica-reclames.

Nu...

introduceren wij...

een revolutie in...

wimpertechnologie.

Dat is het probleem van deze wereld. We hebben niks tegen verkoudheid...

maar de haren op mijn ooglid hebben hun eigen technologie.

Nog een ernstig probleem dat ik zie in dit land...

is dat niemand poept.

Niet lachen.

Niemand poept, jongens.

Het is heel ernstig.

Daarom moet er overal, van onze dahi tot onze biscuits, 40% extra vezels in zitten.

40 procent.

Dat betekent dus dat zelfs voordat je het naar binnen werkt...

vier tiende van je biscuit al is voorbestemd om er daar...

De makers keken naar die biscuit en dachten:

dit wordt ooit hele goede poep.

Vezels, vezels, vezels. Ik denk dan: Hé...

eet gewoon een grote bol katoen.

Dan stroomt alles ineens door.

Wetenschappers werken aan een jurk die je twee dagen aan kunt doen...

en dan kunt opeten.

Hij heet 'Dolce en Schransana'.

In India is de nationale bezigheid zweten.

Ik ging laatst deodorant kopen.

Tegenwoordig willen ze dat je deodorant koopt met 'zeewind-extracten' erin.

Zeewind.

Is dat niet eigenlijk een scheet in een flesje?

En wie wil er nou naar Juhu Beach ruiken?

'Een lichte geur van geroosterde maïs, met een vleugje paardenmest.'

Bij vrouwendeodorants...

zeggen ze tenminste nog wat erin zit. Wilde aardbei. Caribische limoen.

Alsof het een salade is. Daar zijn we ons bewust van, bedankt.

Bij mannendeodorants verkopen ze je alleen maar concepten.

'Zwaartekracht.'