Shipwrecked: Nightmare at Sea

OP 13 JANUARI 2012 RAAKTE DE COSTA CONCORDIA EEN ROTS.

HET SCHIP VERGING MET 4000 PASSAGIERS AAN BOORD.

DEZE FILM GEBRUIKT ARCHIEFBEELDEN

VERTAALDE PASSAGIERAANKONDIGINGEN

EN DE OPNAMES VAN DE ZWARTE DOOS.

Maken we water?

En hoe. Ik ga nu naar beneden.

We waren niet op vakantie geweest sinds de baby.

Dit leek me een heel mooi moment...

voor die reis waar we het al zo lang over hadden.

Het betekende veel voor ons.

Die nacht was ik al vier maanden aan boord als danseres.

Wist ik veel dat er iets zou gebeuren?

Het ene moment ben je aan het feestvieren met je familie...

En ineens ben je...

machteloos.

Het was alsof de aarde onder ons openging.

Mensen hielden de muren vast, en elkaar.

Dit lijkt wel Titanic.

Angst en paniek op cruiseschip Costa Concordia.

Heel eerlijk...

hier denk je aan als je een boot of vliegtuig in stapt.

Wat nou als het misgaat?

Dat is nu gebeurd.

Je denkt heel vaak terug aan die nacht.

Het was het engste wat...

ik ooit heb meegemaakt.

God, wat heb ik gedaan?

We waren wel in Europa geweest, maar nog nooit samen.

Dit was onze langste vakantie samen.

Zeker ook de verste.

Onze dochter was 14 maanden oud.

Dit leek ons een mooi moment voor een grote reis.

Er ging een koffer vol speelgoed, luiers en doekjes mee.

We hadden zoveel spullen.

We gingen naar Parijs, Zwitserland, Venetië, Barcelona...

En we eindigden met een cruise.

Daarom hadden we deze trip gekozen.

We maakten heel veel foto's en filmpjes.

En mooie herinneringen natuurlijk.

Ik wilde altijd al naar Italië.

Dat stond hoog op mijn verlanglijst.

Maar ik wist niet dat ik op cruise ging.

Dat had ik niet verklapt. Alleen dat we naar Italië gingen.

Dit was bedoeld als verrassing.

We waren drie jaar samen.

Ik wilde haar ten huwelijk vragen.

En dat wil je natuurlijk doen...

op een hele romantische plek.

Op deze reis was er veel om uit te kiezen.

Dit zou het perfecte moment worden.

Op zo'n plek kan ze toch geen nee zeggen?

Zo denkt iedereen, toch?

Toen ik aankwam...

vond ik het schip echt waanzinnig groot.

Ik was zeventien.

Mijn moeder werd 50.

Ze nam mij en mijn vriendje mee.

En haar beste vriendin, Luisa.

Wij deden altijd alles samen.

Toen ik zeven was, kreeg ze kanker.

Een paar maanden voor ons vertrek...

ging ze in remissie.

Dus wilden we haar verjaardag extra groot vieren.

We gingen gelijk het schip verkennen.

Ik wist dat het een enorm schip zou zijn.

Ik weet nog heel goed dat ik aan boord ging...

en dat alles zo overweldigend en luxe was.

Heel weelderig, overal kroonluchters.

Alles leek van goud, glas en marmer.

Heel klassiek Italiaans.

Alles was glimmend en perfect.

Ik wist niet wat voor hut we zouden krijgen.

Het was een dure reis.

En ik was maar een student.

Hij zorgde dat we de best mogelijke hut kregen.

We kregen er eentje met een balkon, en dus met een mooi uitzicht.

Op het balkon...

wees Nick me op...

de reddingsboten, twee verdiepingen lager.

Dus ik maakte daar een foto van.

Ik was nog nooit op een cruise geweest.

Dus vroeg ik: Wat nou als dit gaat zoals met de Titanic...

En ik zei: Dat gebeurt niet.

Ik was vaker op cruise geweest. Het wordt geweldig.

Niet doen, kinderen, weg daar.

Passagiers aan boord: 3208.

Crew: 1023.

Het was waanzinnig aan boord.

Iemand vroeg ons...

wat we de hele week wilden doen.

We boekten bij de spa. Heerlijk allemaal.

Het ging heel snel.

We waren ingecheckt, liepen rond.

Ik nam overal foto's van.

Wat zo gaaf is aan een cruise...

is dat alles voor je geregeld wordt.

Als nieuwe moeder...

was dat zo handig.

Er waren eindeloos veel restaurants.

Theaters, shows, een casino...

Het enige lastige was om te beslissen...

wat je wilde doen.

Er was een ijsjeszaak waar je je eigen sundae's kon maken.

Volgens mij 24 uur per dag.

Pak maar ijs als je dat wilt.

Dit was in de hoogtijdagen van Walking Dead.

Dus hadden we het vaak over wat we zouden doen als zombies kwamen.

Welk wapen zou je gebruiken om weg te komen?

Welke kant zou je opgaan?

Hoe zou je een langzame zombie stoppen?

Als hij zo praatte...

lette ik vaak niet zo goed op.

Dat moest wel van hem.

Ja, je moet wel opletten.

Dus begon ik meer op mijn omgeving te letten.

Het was een mooie avond.

Het was helder en koud, want het was januari.

Maar het was een doodgewone avond.

Ik heb 43 jaar voor Costa gewerkt.

Je bent altijd op een schip.

Met kerst, oud en nieuw, Pasen, in weekenden...

Ik voelde me aan boord meer thuis dan thuis.

Op de Concordia had ik 800 mensen onder me werken.

Op vrijdag de 13e was ik...

al vier maanden aan boord als danseres.

Het was mijn droombaan.

Het was de hemel op aarde.

Ik zag de wereld, was in topvorm.

Ik had leuke vrienden.

Het was magisch.

Namens het management en de crew...

verwelkom ik u graag aan boord.

Ik zag de kapitein af en toe.

De eerste keer was in de crewlift.

Het enige wat ik wist...

was dat hij relatief nieuw was op dit schip.

Geniet van uw cruise.

Mijn moeder kwam eens op bezoek...

Hij praatte wat met haar.

En hij zei dat hij...

met vrienden zou gaan vissen op het eiland.

Maar dat moest ze niet doorvertellen. Want dat mocht niet.

Dat gaf het gevoel dat hij...

de grens een beetje opzocht.

De kapitein belde me die avond rond negenen.

De hoofdkelner had hem gevraagd...

of het schip dicht langs het eiland Giglio wilde varen.

Daar woonden zijn moeder en zus.

Hij vroeg me of ik bij hem op de brug wilde komen staan.

Dat vond ik vreemd, want...

het was donker. Wat moesten we zien?

Maar de kapitein vroeg het.

Dus dan doe je dat.

Hallo?

Kapitein, met Ciro. Nog zes mijl.

Zes mijl, mooi, goed.

We zijn er bijna. Om 21.44 uur zijn we er.

Mijn vriend Andrea en ik gingen naar het zwembaddek.

Toen ik de deur opendeed...

voelde ik de zeewind.

Het was er donker...

maar er hingen een paar lampjes.

Het water glinsterde.

Ik leunde over de rand en keek naar de zee.

Andrea stond achter me.

Het leek wel Titanic, zei hij.

Op dat moment...

Voelde ik me...

een beetje vreemd.

Maar doe niet zo gek.

Stop die gedachte maar weg.

En toen belde mijn moeder.

Ze zaten in het restaurant.

Het diner was begonnen. Of we ook kwamen.

Het was een belangrijk etentje.

Om middernacht...

zou ze jarig zijn.

We gingen lekker uit eten.

Zeg maar 'hoi, papa.'

Daarna was het bedtijd.

We legden haar in bed.

We deden wat we altijd deden om bedtijd.

Pyjama aan.

Ik had gedoucht, ging in mijn boxershort in bed liggen.

Toen ik ging liggen, zei ik...

dat ik doodop was.

Wat een lange dag.

Ik neem de controle over.

Snelheid?

15,3.

Ga maar naar 16 knopen.

We kwamen dichtbij bij het eiland. Ik vond te dichtbij.

Dat zei ik ook tegen de kelner, die naast me stond.

Dit lijkt me te dichtbij.

Ineens zagen we de kust heel duidelijk.

We hadden die avond een half uur pauze.

Ik had iets met een barman uit Peru.

Die werkte in de Londra Bar, achterop dek 5.

Achterop het schip. Ik wilde hem zien, dus zei ik...