Together

Engeland gaat op slot. Mensen mogen slechts beperkt hun huis uit.

Het VK ontwaakt met zware maatregelen om corona te bestrijden.

Zo beschreven scifi-schrijvers een apocalyptische ramp.

24 MAART 2020

Neem iets mee, kleine man.

Hier, neem dit.

EERSTE DAG VAN DE LANDELIJKE LOCKDOWN

Niet in de kamer.

AANTAL DODEN DOOR CORONA 422

We blijven bij elkaar vanwege ons kind. Kleine Artie.

Hij heet Arthur. -Zonder hem zouden we al uit elkaar zijn.

We kunnen elkaar niet uitstaan, dus de lockdown, samen thuis zijn...

Leven met haar is enigszins draaglijk omdat ik elke dag weg mag.

Dat vind ik ook.

Weggaan is het hoogtepunt van de dag.

Met hem in één kamer zijn... -Terugkomen en haar weer zien...

...is een mix van droefheid en lichaamsgeur.

Ik heb een hekel aan je gezicht. -Mijn gezicht?

Je hebt een hekel aan mijn gezicht?

Dus je vindt me onaantrekkelijk. -Nee, je bent aantrekkelijk.

Ik heb gewoon een hekel aan je gezicht. -Ik vergelijk hem met kanker.

Komt het door je ogen? -Geen huid of prostaat, maar een erge,

zoals lever of alvleesklier. -Of door je wangen.

Darmkanker. Dezelfde kanker als van mijn overleden vader.

Het zijn je lippen. -Ik heb prachtige lippen.

Je hebt prachtige lippen. Ik walg van ze.

We hadden nooit iets moeten beginnen. We zijn elkaars tegenpolen.

Maar toen dacht ik: tegenpolen trekken elkaar aan.

Het zijn je hormonen… -Seriemoordenaars zijn ook aantrekkelijk.

...en de bloedstollende seks.

Alleen de gedachte al aan seks met jou... -Ik weet het.

Qua politiek zijn we ook totaal anders.

Ik geloof in hard werken. -Iedereen gelooft in hard werken.

Zij is een ouderwetse, vrije socialist.

Je hebt het eigenlijk over mijn moeder.

Je kent mijn standpunten niet. Ik ben gematigd.

Ik geloof alleen niet in het uitbuiten van arbeiders.

Arbeiders, hoor dat nou toch. Wat weet jij van arbeiders?

Ik kom uit een arbeidersgezin. Ze zijn niet wat je denkt.

Niet altijd patat, sjaggies en liedjes zingen.

Arbeiders zijn erg. -Jij vindt mensen erg.

Ik haat luiheid. Terwijl de praatjesmakers,

de literaire elite. -Mijn vader was tandarts.

Je moet gewoon werken.

Ik heb met hard werken...

de top bereikt.

Even dimmen, je komt uit Kilmarnock, niet uit Compton.

We waren arm. Ik heb de top bereikt.

Toentertijd dacht ik: wat schattig, hij is een Tory.

Ik ben geen Tory.

Sinds ik je ken, stem je conservatief.

Ik heb op Tony Blair gestemd. Kunnen we het niet over politiek hebben?

We zijn bezorgd om mijn moeder. -Ze had hier moeten komen.

Dat hoef je niet steeds te herhalen. Het was ons besluit.

Ik herhaal het niet steeds.

Ja, dat hebben we zo besloten, maar ze is alleen.

Kleine Artie heeft maar één grootouder en dat wil ik zou houden. En bovendien,

niet veel mensen snappen hem.

Ze heeft verzorgers. -Ze zijn slecht.

Ze zijn niet slecht, ze zijn overwerkt.

Ze komen drie keer per dag, 45 minuten.

Ze krijgt magnetronpasta, een nieuw stoma en hup, weer op hun mobieltje.

Dat was maar één meisje en...

sommigen zijn geweldig. Ze worden trouwens slecht betaald.

Ze werken van vroeg tot laat. Ze reizen van klant naar klant.

Wachttijden worden niet betaald. Ze krijgen minder dan het minimumloon.

Ik wil ze niet zwart maken.

Sommigen zijn geweldig, anderen niet. Maar ze zijn geen familie.

Dat is ook zoiets, ze reizen. Is dat goed?

Geen idee. -Ze dragen mondkapjes in de bus.

Mensen dragen mondkapjes. -Dat raden ze niet aan.

Zijn ze in het OV besmettelijk? In andere landen doen ze het. Wij ook?

Ik weet het niet. -Dat bedoel ik, niemand weet iets.

Helemaal niets.

We wilden haar in een tehuis krijgen.

Een prachtige plek met alle voorzieningen.

We willen haar niet wegstoppen. -'s Ochtends linedance,

's avonds nierdialyse. Dat weet ze trouwens wel.

Laatst zei ze: jullie willen me wegstoppen.

Een kleurrijk persoon. -We willen dat ze verzorgd wordt.

Mijn beide ouders zijn dood,

godzijdank.

Kijk, het spijt me echt.

We moeten verder, dat weet ik heus wel.

Maar hoelang gaat dit duren? Dit is erg verwarrend.

Niemand weet wat te doen.

Het schip vliegt vanzelf en alle volwassenen zijn opgestraald.

En de mensen daarbuiten, ongelooflijk. -Wat is daarmee?

Ga door.

Laat maar, je krijgt alle... Het is goed.

Als we dit overleven, dan moeten we... -Wat?

praten. -Wij?

Ja, vind ik wel. Jij niet? -Wil je dat ik praat?

Ik denk van wel. Dat moet toch wel.

Een beetje? -Ja, goed.

Gisteren, net voor ze de lockdown aankondigden,

was ik bij de Tesco, die op de hoek. -Ja, die op de hoek.

Alle schappen waren leeg. Net een sprinkhanenplaag.

Ik had aubergines nodig voor katsu curry aubergine.

Het is het enige dat Artie eet. Maar geen aubergine te bekennen.

Geen courgette, geen tomaat, geen wortel.

Ik zie een vrouw die daar werkt. Ik heb haar eerder gezien.

Ze is ongeveer 50, vrij klein en,

niet onbeleefd bedoeld, maar heel herkenbaar aan haar grote neus.

Ik ken haar. Ze is aardig.

Ze komt achter zo'n plastic gordijn met flappen vandaan...

en ik zie daarbinnen een hele kist aubergines, massa's.

Ik denk: perfect.

Ik zeg tegen haar: pardon, hebt u aubergines?

Ze zegt: nee. En ik denk: wat?

Ze zegt: uitverkocht. Niet heel vriendelijk.

Dat is niet normaal want ze is aardig.

Maar ik ga terug en zeg: mag ik iets vragen?

Ik zag achter de plastic flappen een hele kist aubergines.

Zij wordt zenuwachtig en heeft zoiets van:

oh, nee, dit wordt toch geen probleem.

Ze zegt: dat mag ik niet doen. -En ik zeg: waarom niet?

Ze zegt: dat mag niet van mijn manager.

En ik zeg: dat snap ik, maar dit is het geval.

Mijn zoontje, hij is een schat, maar hij heeft rare dingen.

Op dit moment eet hij alleen aubergines. Ik zeg niet: zet ze allemaal in de winkel.

Ik vraag: pak er drie voor mij, dan kan ik katsu curry maken en ze zegt...

met trillende stem: meneer, dat kan ik niet doen, omdat we denken...

dat één van onze chauffeurs corona heeft...

en we niet weten of hij dat aangeraakt heeft.

Ze denkt: einde discussie maar ik bied een tientje.

Ze zegt: nee. Dus ik zeg: 20 pond.

Ze zegt: dat kan ik niet doen, maar ik bied 50 pond. Niet doen, zegt ze.

200 Pond, hier en nu. Ze zegt: echt niet. Duizend pond.

"Wat?"

Ik geef je 1.000 pond. Hier, nu, ik kan het betalen.

Ik heb mijn eigen bedrijf.

Ik gebruik drie creditcards en geef je 1.000 pond cash...

als je drie aubergines voor me pakt.

Ze denkt na, want ze kan het goed gebruiken.

Wat krijgt ze? Minimumloon of zo?

Ze leeft van van dag tot dag, dus ze denkt na.

Ze doet zo...

om te zien of iemand het gehoord heeft.

Dan zegt ze met trillende stem: ik zou die 1.000 pond graag willen.

Het is een enorm bedrag voor mij en mijn gezin,

maar ik kan u naar eer en geweten die aubergines niet geven,

want als u of uw zoon, of iemand anders dood gaat,

wat voor mens ben ik dan?

Ik kijk naar haar...

en zeg:

grote trut,

sukkel,

begrijp je niet, trut sukkel...

dat jij daarom deze rotbaan hebt en ik een Mercedes buiten heb staan.

En ik laat mijn boodschappen vallen en loop naar buiten.

Het is het enige dat hij eet. -Je bent vreselijk.

Je bent de ergste die er is.

Meer eet hij niet. Ik moest praten van jou.

Niet met zo'n grote bek. -Nu voel ik me slecht, bedankt.

Voel je je nu slecht? Onvoorstelbaar.

Ik word 's nacht wakker, badend in het zweet...

van dat ik van hem hield. Echt waar. Hoe kan dat?

Onze voormalige gevoelens zijn voor mij ook onverklaarbaar,

maar inderdaad, we waren verliefd.

Ik vond haar ongelooflijk.

Ik vond hem charmant. -Nu weerzinwekkend.

Nu ben je zo charmant als diarree in een bierglas.

Dat wordt een zware lockdown. -Het wordt heel erg zwaar.

Loodzwaar.

Dit nieuws is net binnen.

De premier is met hardnekkige coronaklachten...

op de intensive care opgenomen.

Terwijl steden in lockdown uitgestorven zijn,

is de grootste, helderste supermaan van 2020 opgekomen.

Het virus verspreidt zich minder snel en dat is goed nieuws.

Niet meer, o toch. Rotzak.

Paddenstoelen.

Ja, vertel ze over de paddenstoelen.

Paddenstoelen zijn de schuld van alles. -Zij kan het beter vertellen dan ik.

Anders zouden we niet meer samen zijn.

Jij kan het veel beter vertellen dan ik. -Dit is ons derde jaar.

We hadden een warm eerste jaar. -Geluk, liefde, harmonie.

We overleefden het stekelige tweede jaar. -Langzaam uitmondend in sarcasme en ruzie.

Nu zijn we diep in het derde jaar. -Op de ijskoude noordpool.

Vertel ik het of jij? -Nu haten we elkaar.

We willen het niet toegeven, maar weten het allebei...

en proberen er allebei weg te komen.

Ik herinner me levendig dat we uit eten waren...

en ik hem zag eten en dacht: dit kan niet erger.

Ik eet niet vies.

Nee, het is het feit dat je eet.

Jou zien eten maakt het hele proces aanschouwelijk.

Het kauwen en verscheuren van vlees, vermalen van materie,

mengen met speeksel en naar je grote vleesbuik met zuur,

waar het verteerd wordt tot een bruine worst die uit je anus glijdt.

Denk je daaraan tijdens het eten? -Alleen als jij eet.

Dus we kunnen wel zeggen dat we niet verder gaan.

We hadden enorme ruzie, net voor mijn verjaardag.

Enorm. De druppel.

Ik was zo stom om een uitje te boeken. Paddenstoelen plukken in The New Forest.

Restitutie was niet mogelijk, dus...

Je moet belachelijk vroeg naar The New Forest...

en ze dwingen je om paddenstoelen te plukken.

Je leert welke goed zijn, hoe je ze moet plukken en klaarmaken.