The Little Stranger

De Kleine Vreemdeling

Hallo.

Wie bent u? -Ik ben dr. Faraday.

Ik verwachtte Granger.

Roderick Ayres.

Het is een van uw meiden, begrijp ik?

Eén van onze dienstmeisjes? Dat is een goeie.

Links de trap af. Mijn zus legt het verder uit.

Gyp. Gyp!

Hij denkt dat elke vreemdeling ons wil vermoorden

en het voorzien heeft op het tafelzilver.

Dr. Faraday. De nieuwe partner van Dr. Granger. -Ja. Caroline Ayres.

Betty is deze kant op.

Ben je ziek geweest, Betty?

En is het een stekende pijn of een brandende pijn?

Het is een...

...brandende pijn met steken?

Juist ja.

We zullen eens kijken.

Ontspan.

Kunt u ons even alleen laten, mevrouw Ayres?

Ja natuurlijk.

Kom, Gyp.

En?

Ik voelde me ziek.

Echt.

En ik dacht dat als ik ziek genoeg was...

dat ze me misschien naar huis zouden sturen.

Wat is er?

Is het werk te zwaar?

Zijn ze onaardig tegen je?

Wat is er dan?

Niets ernstigs. Morgen is ze wel weer beter.

Nou, bedankt.

Iets anders. Het is een heel groot huis.

Betty is hier 's nachts alleen. Ik dacht... -Die dwaze meisjes.

U woont hier al uw hele leven.

Misschien kunt u Betty geruststellen. Ze is nog zo jong.

Juist.

We zoeken Roderick. U kunt hem zeggen wat u van ons krijgt.

Rod?

Roddie?

Wat vond u van de patiënt, dokter?

Mevrouw Ayres?

Moeder, dit is Dr. Faraday. Hij denkt dat we bruten zijn.

Niet helemaal fit.

Ik neem aan dat ze morgen weer beter is.

U zult Betty nog zien veranderen. Dit huis doet iets met mensen.

Meisjes komen hier als zandkorrels.

Tien jaar later vertrekken ze als parels.

Dr. Faraday denkt vast dat Betty het geen tien jaar volhoudt.

De meeste meisjes werken liever in de fabriek, en wie kan ze dat kwalijk nemen?

Ik dacht eigenlijk aan mijn moeder.

Ze was hier een meid voordat ik werd geboren.

Ik hoop echt dat ze het naar de zin heeft gehad.

Juist. Roderick.

Kom, Gyp.

Wacht hier alsjeblieft.

In juli 1919 zag ik Hundreds Hall voor het eerst.

Op de Dag van het Keizerrijk na de Eerste Wereldoorlog.

Ik was vaak langs de poort gekomen,

en had nooit gedacht dat die open zou gaan voor mij,

een gewone dorpsjongen.

Er waren vlaggetjes en taart en allerlei spelletjes.

En in het middelpunt, de familie Ayres.

Zo gelukkig en knap in die tijd.

Maar het was het huis zelf, nog steeds in zijn glorie,

dat op de een of andere manier enorme indruk op me maakte.

Mijn moeder had het vaak beschreven.

Maar toen ik het zelf voor het eerst zag...

...niets had me kunnen voorbereiden op hoe het mij die dag betoverde.

Wat zie jij er mooi uit.

Mammie.

Mooi stilstaan, alsjeblieft.

Het is vast niet zo erg als je denkt. -Ik hoop niet dat je het avondeten bedoelt.

De nationale gezondheidszorg.

Het komt wel goed met Granger.

Mensen kijken graag op naar hun arts. Ze willen zeker niet één van hun eigen mensen

Onzin. Ze willen iemand die het werk doet.

Trouwens, je hebt hooggeplaatste vrienden. Peter zei dat je naar Hundreds was geweest.

Ongelooflijk dat ik die oproep heb gemist.

Hoe was het? -Het is een puinhoop.

Ik hoorde dat het een zwijnenstal was.

Ze krijgen geen vaklui, te veel onbetaalde rekeningen.

Roderick gaf me de centen alsof het zijn laatste waren. -Arme kerel.

Het ene moment ben je een luchtmachtsheld, dan de kapitein van een zinkend schip.

Hij heeft nog steeds veel pijn aan zijn been.

Welterusten, Rod.

Er waren ook psychische problemen, toen hij terugkwam.

Nauwelijks verrassend. -Heb jij hem niet behandeld?

De familie sloot zich af. Er werd over gezwegen.

Ze haalden Caroline naar huis om hem te verzorgen.

Verrekte jammer, eigenlijk.

Het ging heel goed met haar, in de luchtmacht of de marine.

Vreselijk intelligent meisje.

Kom hier. Wat doe je in godsnaam... -Het spijt me vreselijk...

Oh, jij bent het.

Sorry. Ik was een paard en wagen aan het inhalen.

Nou ja, niks gebeurd, toch?

Hij is tenminste springlevend.

Hier. Ik wil mijn ritje betalen.

Wat is er met de patiënt die je bezoekt? -Kinkhoest.

Ik probeer twee keer per dag langs te gaan.

Jeetje. Je bulkt vast van het geld.

Hij is een patiënt van de club.

Ik behandel het hele gezin voor een paar shilling per jaar.

Hoe gaat het met Betty?

Rod heeft haar een radio gegeven. Een wonder middel.

Ik wilde nog zeggen, toen je kwam waren we vreselijk, nietwaar?

Helemaal niet. -Nee, dat waren we wel.

We kunnen niet meer met gezelschap omgaan.

Moeder wil geen gasten in zo'n armzalig huis.

Wonen je ouders nog in de provincie? -Mijn moeder stierf een tijd geleden,

Vader, vorig jaar pas. Daarom ben ik terug.

Kom, Gyp. Goed zo.

Ga je echt niet mee?

Dat is vriendelijk, maar... -Je patiënt.

Rod is vast vreselijk jaloers dat ik een ritje heb gemaakt. Hij vindt je auto geweldig.

Als ik zo vrij mag zijn...

Het verbaast me dat de RAF hem niet beter heeft opgelapt.

Ik weet niet zeker of hij opgelapt wilde worden.

Ik weet dat het een wang is, maar zou je met hem willen praten?

Ik ben geen psycholoog. -Nee, misschien luistert hij jou.

Sorry, ik had het niet moeten vragen.

Zijn been...

Zou hij meer openstaan voor behandeling daarvan?

Ik zal het hem vragen. Dank je.

Goed. Kom op, Gyp. Goed zo.

Caroline zegt dat het een gunst is.

Nee. Er is een wederzijds voordeel.

Je krijgt de behandeling en ik schrijf het op.

Het is algemeen aanvaard dat inductiespoelen alleen werken bij nieuwe wonden, maar...

Ik heb een idee. -Goede God, het is net als Frankenstein.

Het is niet zo dramatisch als het lijkt, Dat beloof ik.

Dus je werkt en slaapt hier?

Ja. Toen ik pas thuis kwam, kon ik geen traplopen.

Ik zit hier nu liever. Dan kan ik beter de boel bijhouden, weet je.

Moeilijke tijden voor huizen als de Hundreds.

Met successierechten van 75%?

De Labour-regering is pas gelukkig als we op straat staan te bedelen.

Misschien vind jij dat ook, ik weet het niet. -Waarom zou ik?

Nee.

Mag ik even?

Hoe dan ook, ik verkoop wat land aan de gemeente.

Land verkopen? -Gewoon wat struiken achter de schuurtjes.

Stroom en water bij de boerderij maakt een groot verschil bij het melken.

Christus. -Ga zitten, alsjeblieft.

Het is een heel zacht gevoel.

Het kan wat pijn wegnemen.

Juist. -Mag ik?

Ja.

Het zou me anders niet storen, maar ik ben zo traag.

Ik kan de mannen niet bijhouden.

Erg smerig, niet? -Ik heb erger gezien.

Niet verkeerd.

Het wordt een beetje warm.

Je bent een tovenaar, Dr. Faraday. Ik weet niet hoe ik je kan bedanken.

Misschien kun je dit als vergoeding beschouwen.

Lang geleden, als jongen met smerige knieën,

sloop ik dit huis binnen en heb iets gestolen.

Echt? -Een van je gipsen eikels.

Oh, maar dat is grappig.

Ik weet niet wat me bezielde. Ik was altijd zo gehoorzaam.

Roddie en ik heb honderden van die domme, gedraaide dingen afgebroken.

Ze vroegen erom te worden vernield.

Ik wilde ze niet vernielen. Ik werd overweldigd door bewondering.

Als iemand die een haarlok steelt van het meisje op wie hij stapelverliefd is.

Moeder schaamde zich dood toen ze erachter kwam.

Moest je het opbiechten? -Hemel, nee.

Ze heeft het verbrand.

We hebben er nooit meer over gepraat, maar ze heeft het me nooit vergeven.

Welnu, het is je nu vergeven. Ik vergeef je.

Maar het is vreemd, niet? Dat jij hier was vóór Rod en mij.

Er was toen een kind. -Susan.

Susan stierf voordat ik werd geboren. -Ja.

Mama.

Ik ben bang dat ik vreselijk jaloers op haar was.

Ze leek zo'n gezegend bestaan te hebben.

Men kan niet in de toekomst kijken. -Maak je geen zorgen, dokter.

We zijn allemaal jaloers op Suki, jij niet alleen.

Zwaluw.

Ze zouden nu weg moeten zijn.

Ben je terug naar Lidcote?

Ik heb een patiënt in Edgworth, nog een in Hawthend.

Waarom snij je niet af via de oostpoort?

Het is veel sneller. Weet je de weg? -Ik denk het.

En is het handig om soms het park te gebruiken, als sluipweg?

Dank je.

De behandeling bleef resultaten geven in de weken die volgden,

en er ontstond een soort relatie met arme Rod.

Ik zag van dichtbij hoe overweldigd hij werd door het runnen van Hundreds.

Toch voelde ik dat het huis beter verdiende.

En ik voelde mee met Caroline, in veel opzichten veel kundiger,

die de voortdurende achteruitgang moest aanzien.

Ik besloot haar zo veel mogelijk te helpen.

Miss Ayres, wat brengt u naar de stad? -Oh, dokter.

Rod en moeder zijn bij de notaris voor de grondverkoop.

Ik dacht ik rijd even mee. Je weet nooit wanneer het weer kan.

Dus toen ze vroeg of ik aanwezig wilde zijn bij een feestje voor nieuwe buren...

Ze zijn uitgenodigd. -Kunnen we dat aan?