Lost Illusions (Illusions perdues)

Voor Lucien begon alles met inkt, papier en liefde voor schoonheid.

VERLOREN ILLUSIES

Als wees zonder erfenis moest hij een vak leren om te overleven.

Zijn zus Eve was met een drukker uit Angoulême getrouwd.

Hij werkte in diens bescheiden werkplaats terwijl hij droomde van een ander leven.

Tot op de dag van vandaag vraagt iedereen in Parijs zich af...

hoe het mogelijk was, dat hij zich zo heeft laten meeslepen.

Alstublieft.

Ik kom te laat. -Nee, hoor.

Ze bijten niet.

Lopen over die lange laan voelde als een andere wereld betreden,

bijna een ander land, naar het kasteel van Mme de Bargeton.

De gasten zijn aangekomen, Mme Barones. -Dank u.

Dankzij haar man, bijna net zo oud was als het kasteel,

was ze beschermer en weldoener van kunstenaars.

Op een dag na de mis bevool de bisschop een ​​jonge dichter aan,

werkzaam in een drukkerij,

die zijn gedichten ondertekende met de mooie naam Lucien de Rubempré.

Wat het meeste werk kostte, was de bloemblaadjes tot leven brengen.

Hier bij de rozenbottels. Ook de schil van het fruit...

Laat ons alleen, alstublieft.

DE MADELIEFJES GEDICHTEN

Bedankt, Lucien.

Het is een grote eer.

Ik was bang dat u niet zou komen.

Komt uw man?

Wat denkt u?

Hij leest slechts jachttraktaten en zorgt voor zijn honden.

U bent erg mooi, mevrouw.

Beste vrienden, bedankt voor uw trouwe aanwezigheid.

Ooit, als één van onze beschermelingen zal worden erkend en gevierd,

kunt u zeggen: ik was bij zijn debuut en was ontroerd.

De jonge dichter die vorige maand een hommage aan de bijbel bracht,

ontlokte de Gazette des Lettres deze woorden:

zo'n jongeman met zo'n bijzonder talent...

geeft ons allemaal nieuwe hoop, een nieuwe lente in het leven.

20 jaar en nu al een kunstwerk.

Voor hem is poëzie iets heiligs, een soort intieme religie.

We respecteren de zielen op wie het licht van God schijnt.

Kom, meneer, we zijn klaar voor u.

De tas, doe uw tas af.

Voor haar.

Liefhebben, bidden, zingen,

dat is mijn leven.

Sterfelijk van het goede dat de mens hier beneden nastreeft,

heb ik dus op het moment van afscheid nergens spijt van.

Niets dan vurige vreugde die naar de hemel snelt,

de gelukzaligheid van de lier...

of de amoureuze stilte van een hart gedrukt tegen het mijne.

Aan de voet van schoonheid voel ik haar lier trillen.

Sta ik oog in oog met de harmonie van de lier,

verdrink in haar geluid dat haar boezem passeert.

Laat het tranen regenen uit de ogen die we aanbidden.

Als een zuchtje wind...

overspoelen de tranen van de dageraad de overvolle kelk.

Het spijt me.

Ze zijn bekrompen, ze voelen niets.

Het was erg mooi.

Ik was naar u op zoek, madame. De markiezin van Contades wil u bedanken.

Wat wilt u dat zij ervan begrijpen?

En u? Wat vond u ervan?

Van dat soort dingen vinden wij niets, we voelen het, toch?

De liefde die u mij geleerd hebt, is zowel denkbeeldig als verboden.

Verboden, zoals alles wat uiteindelijk zal zegevieren.

Elk woord dat ik schrijf, brengt me dichter bij uw lippen.

Elk boek in mijn bibliotheek lijkt over u te gaan.

Sinds die rampzalige middag denk ik alleen maar aan u.

Aan u, eenzaam in de schaduw tussen levenloze muren,

zonder poëzie, zonder liefde.

In de wereld gaat het om liefde.

En liefde is als de wind.

Hij zal ons meevoeren.

Naar u, Louise. Lucien.

Ze nam grote risico's om hem te ontmoeten en verzon 's middags allerlei uitvluchten.

Ze leidde zijn daden en hij was al minder onhandig.

Gaat deze komedie met mijn vrouw nog lang duren, M. Chardon?

Ik heet Lucien de Rubempré.

Ik ben uw ouders eens tegengekomen, jongeman.

U bent de zoon van Chardon, een kleine apotheker op het kerkplein.

U hebt het recht niet om uw moeders naam te dragen, zelfs niet...

voor uw belachelijke gedichten zonder manieren net als uw persoontje.

U weet daar niets van.

Ga terug naar uw honden en wapens.

U verdient niet zo'n vrouw als zij. U hebt haar laten wegkwijnen.

Lucien, nee. -Meneer...

Chardon.

Al dit land behoort aan mij.

Ik kan uw familie op elk moment wegsturen.

Ik wil u niet zien lijden, Louise.

Kom met mij mee naar Parijs, tot deze zaak gekalmeerd is.

U verdient het om gelukkig te zijn. Geef me deze kans.

Begrijp me niet verkeerd.

Onze vriendschap heeft verder niets nodig.

Ik kan wachten.

Geen enkele vrije jongeman met duizend franc op zak...

vindt het erg om zijn ouders te verlaten.

De jonge dichter stelde zich de stad voor...

als heidense godin, de armen open voor talent en verdienste.

Maar wat wist hij van Parijs?

Ik heb ze meegenomen voor de reis.

Mag ik ze voorlezen?

Ik zal niet op uw kosten leven. Nooit.

Het is te laat om bang te zijn.

Lucien negeerde de glimlach die aan zijn beschermvrouwe ontsnapte.

Maar gingen ze naar dezelfde plek, op hetzelfde moment in hun leven?

Parijs.

Bent u met hem alleen gereisd, in uw rijtuig?

Niemand heeft ons gezien. -Hoe kon u zo'n risico nemen?

U hebt beloofd om me te helpen.

Maar er zijn regels, die consequenties kunnen hebben.

U draagt een titel, u bent een zeldzame vrouw. En wat is hij?

Als men in Parijs erachter komt, weigeren ze u te ontmoeten.

Ik kon hem niet achterlaten, hij wordt een groot dichter.

Dat heb ik altijd al geweten. -Hij kan niet bij u blijven.

Begrijp dat nou.

Om een ​​schandaal te voorkomen, vond de onfortuinlijke aanbidder...

onderdak voor de jonge favoriet, vlakbij Louise.

Maar vlakbij is al heel ver, als u uit de Charentes komt.

Ik dank u hartelijk.

Morgenavond vergezelt u ons naar de opera.

Ik introduceer u als mijn beschermeling Laten we zeggen een petekind.

U moet elk misverstand over uw relatie met Louise voorkomen.

Ik zal haar niet compromitteren.

Op deze avond zult u Louise's nicht ontmoeten,

de markiezin d'Espard, een gerespecteerde vrouw in de buitenwijk.

De wijk Saint-Germain.

Ja, ik begrijp het.

De huur is voor een week betaald. Hebt u genoeg om te overleven?

Genoeg tot ik een uitgever heb gevonden. Bovendien heb ik al contacten.

O ja, dat zal wel.

Ik zal u een kleermaker wijzen waar u een kostuum kunt huren.

Dit is ter ere van onze Louise. -Dat mag ik hopen. Tot ziens, meneer.

Voor mijn broer, die in het avontuur van schoonheid gelooft.

In Parijs was het avontuur van schoonheid ook dat van schoonheidsproducten,

Er hingen overal reclameposters, als een nieuwe publieke taal.

De wereld was veranderd en Lucien kende die wereld niet.

Men wilde de revolutie, de terreur en de oorlogen van het keizerrijk vergeten.

Frankrijk had de macht van het Ancien Régime en de adel hersteld.

Men verlangde nu naar succes en persoonlijke verrijking.

Jonge provincialen kwamen met duizenden,

vastbesloten om hier hun heil te zoeken, ver van de slagvelden.

Als je dan je leven moest laten, dan maar liever in Parijs.

In één middag had Lucien al 1.570 franc uitgegeven.

Genoeg om in Angoulême enkele weken van te leven.

Maar die avond moest Louise per se naar hem kijken.

In de hoogste kringen kan een leven afhangen van de eerste indruk.

En de eerste indruk is meestal de juiste. Zeker als die slecht is.

Meneer?

Ik heb geen uitnodiging, maar ik word verwacht.

U wordt verwacht?

Door Markiezin d'Espard en Baron du Châtelet.

Maar u hebt geen uitnodiging. -Nee.

Dank u wel. Aan de kant, alstublieft.

Maar ik word verwacht. -Zonder uitnodiging geen entree.

Laat de gasten passeren, dank u.

Dank u, meneer.

Ah, Lucien, we waren naar u op zoek.

Parijs past goed bij u.

Wat hebt u met uw haar gedaan? -Ik wilde u eren.

Een waar succes. -Laten we gaan.

Lucien zag toen de befaamde markiezin...

die een grote rol in zijn leven zou gaan spelen.

Wacht even, Lucien.

Beste nicht. -Goedenavond.

U ziet er prachtig uit.

Ik wil ik u graag aan iemand voorstellen.

Hij is een petekind uit Angoulême.

Ik stel u voor: markiezin d'Espard.

Aangenaam, Lucien de Rubempré, tot uw dienst.

Een petekind.

Onderweg naar de loges zei de markiezin discreet…

tegen haar provinciaalse nicht dat men een zakdoek niet zo draagt.

Absoluut niet.

Goede smaak, ofwel elegantie,

kent vele nuances die sommige vrouwen moeiteloos begrijpen, maar anderen nooit.

M. De Rubempré, u gaat voor het eerst naar de opera?

Is het zo duidelijk, mevrouw?

Neem plaats, u kunt de hele zaal overzien.

Heeft ze haar kapper meegenomen?

De mode van Angoulême amuseert die dames. -Nee, schat, ze kijken niet naar u.

Kijk, Louise.

De baron is er.

Kijk, Louise, tweede rij.

In deze ceremoniële wereld worden kleine dingen groot.

Een ongelukkig gebaar, woord of blik kost een beginner de kop.

Een verkeerd detail is als een messteek, een dissonant in een opera.

In de zaal was alleen de jonge Lucien geboeid door de balletdansers.

Bovendien erg gemaakt.

Voor dit mondaine publiek was dit slechts voorspel voor de pauze,

waar de echte vertoning eindelijk kon beginnen.

Beste Natan.

We waren naar u op zoek. -O ja?

Wat vond u van de voorstelling?

We keken naar u. Uw schoonheid overschaduwt het podium.

Wat lief. Ik heb uw nieuwe boek nog altijd niet ontvangen.

Dat is voorzien voor eind volgende week. Met witte rozen om het goed te maken.

Ik wil u voorstellen aan mijn nicht, Louise de Bargeton.

Een groot lezer, uit Charentes.

Geweldig, toch? -Zeker weten.

Dit is M. de Rubempré, een jonge dichter die nieuw is in Parijs.