Jamie Vardy

Jamie. Alles goed?

Verdomme, zeg.

Ik wil wat drinken.

Ik ben benieuwd.

Aan welk woord zouden mensen denken als ze 'Jamie Vardy' horen?

Eén woord.

Eén woord?

Dat is lastig.

Snelheid.

Agressie.

Doelpunten.

Loyaal.

Vriend. - Ja, goede vriend.

Legende.

Ongelooflijk.

Eén woord?

Ik denk 'sukkel'.

Het is Vardy.

Geweldig van Vardy.

Mensen zien een klier die fans van de tegenstanders uitdaagt.

Maar hij is veel meer dan dat.

Hij is de grootste underdog ooit.

De jongen die van de amateurs kwam. Het ultieme voetbalsprookje, nietwaar?

Die sprong maken is de Everest beklimmen zonder zuurstof.

Toen werd het echt.

Er waren veel rode vlaggen. Een strafblad, drinken, feesten, vechten.

Zijn persoonlijkheid heeft een zelfvernietigingsknop.

Jamie Vardy is beboet.

Wat heb ik gedaan?

Je gooit alles weg waar je zo hard voor hebt gewerkt.

Hallo.

Toen veranderde alles. Alles.

Volley van Vardy.

Dit is bijzonder. We kunnen het onmogelijke bereiken.

We kunnen de competitie winnen.

In het voetbal is alles mogelijk.

Jamie Vardy schrijft geschiedenis.

Van prins bij de amateurs tot koning in de Premier League.

Het is Jamie Vardy.

Waar is dit voor jou begonnen, Jamie?

Mag ik eerst een biertje?

Zeker. Waar staan ze? - In de kast achter je. Die kleine.

Daar moet een Modelo staan.

Nu wordt het raar. En...

Kun je mijn grote houten pik uit die kast pakken?

Gevonden.

Kijk aan.

Dank je.

Ik ben zover.

Waar begint jouw verhaal?

Wat betreft voetbal of mijn leven? - Je leven.

Ze zijn met elkaar verweven.

Het begon in Sheffield, net buiten Hillsborough.

Ik was 19 of 20 en woonde bij mijn ouders.

Een fijn gezinsleven. Ik werkte in een fabriek.

Ik maakte krukken en looprekken, voor mensen die niet kunnen lopen.

Het was zwaar werk. Lange dagen. Het kostte me mijn rug.

Het was niet mijn droom, maar mijn leven liep gewoon zo.

Dat pad bewandelde ik.

Wat wilde je dan worden als kind?

Het was mijn droom om voor Sheffield Wednesday te spelen.

Ik ging elke week naar de wedstrijden.

Dan zag ik David Hirst.

En Hirst. Een geweldig doelpunt.

Hij was aanvaller.

Een een-tweetje met Waddle. Hirst is erdoor en scoort.

Als hij scoorde, waren alle fans aan het springen en juichen.

Ik herinner me nog hoe dat voelde. Ik wilde doen wat hij deed.

Ik wilde aanvaller worden.

Toen ik tien was, kwam ik bij de jeugdopleiding van Sheffield.

Dat is een opstapje naar het pad om profvoetballer te worden.

Het is hard werken, opoffering en toewijding.

Maar die opleiding betekende alles.

In elke schoolpauze voetbalde ik.

Lunchpauze, voetbal.

Drie keer per week. Daarna trainen.

Ik wilde het echt.

Ik kwam tot de Onder 16.

Ik was klein. Ik had nog geen groeispurt gehad.

Maar als je zover komt, denk je: Het komt goed.

Ik kan later voetballer worden.

Maar ze zeiden nee.

'Je bent niet groot genoeg om prof te worden.

Je bent helaas niet goed genoeg.'

Dat was moeilijk.

Daarna dacht ik niet eens meer aan profvoetbal.

Als je op je 20e niet in de Premier League speelt...

zul je dat ook niet halen.

Ik speelde toen nog parttime voor Stocksbridge.

De achtste divisie, hè? - De achtste divisie. Bizar.

Een lange weg naar de top. Dat zou echt niet gebeuren.

Stocksbridge is een amateurclub uit South Yorkshire.

Ze spelen niet in een professionele competitie.

Het water was koud, de lichten flikkerden.

Het veld was zwaar.

Er kwamen maar 100 tot 200 supporters.

Het was een vriendenteam. We hadden lol samen.

Ik kwam in het eerste elftal en kreeg 120 pond per week betaald.

Tijdens de training moesten we 12 minuten rennen.

Hij haalde me ik weet niet hoe vaak in.

Hij was een soort racende slang.

Dan riep hij: 'Ga door, Brett. Het gaat goed.'

Hij moet naar links, hij trekt naar binnen.

Wat een mooi doelpunt.

Vanaf zijn eigen helft, Jamie Vardy.

Jamie had alles. Snelheid, kracht, vaardigheid, doorzettingsvermogen, durf.

Hij compenseerde wat hij miste op fysiek vlak met zijn agressie.

Ik was altijd kleiner.

Die grote kerels nemen je dan te grazen.

Je moet opstaan en ze laten weten dat ze je niks kunnen maken.

Dat je hen terugpakt.

Hij was elke week onze talisman.

We zeiden: 'Jij kunt het maken.'

Maar hij deed heel nonchalant. 'Ja, best. Bedankt. We gaan bier drinken.'

Hij had niet door dat hij een speciaal talent had.

Dat hij dat verder moest ontwikkelen.

Ik dacht echt niet dat het voetbal serieuze vormen aan kon nemen.

Ik werkte meestal van acht tot vijf. Daarna ging ik trainen.

Dan naar huis, slapen en weer werken.

Op zaterdag en zondag ging ik drinken met vrienden.

Na de wedstrijd op zaterdag ging ik naar de pub...

met de Inbetweeners.

Iedereen had dezelfde interesses.

We hielden van drank en voetbal. - En woensdagen.

We hadden veel gemeen. - En meiden?

Ja, meiden ook.

Waarom de naam Inbetweeners? - Van de serie The Inbetweeners.

O, vriend. O, nieuwe vriend.

Vriend.

We zijn een stel rare jongens.

Waar komt de naam Sick Note vandaan?

Wie heb je gesproken? Ja. Sick Note.

Ik was heel goed in me ziek melden op maandag.

Heel goed.

Ik had geen stabiliteit in mijn leven. Het bracht me in de problemen.

Ik was op stap met een vriend.

Iemand spotte met zijn gehoorapparaat.

We kregen ruzie met hem.

Voor ik het wist, zat ik in een politieauto.

Ik werd aangeklaagd voor mishandeling.

Ik moest zes maanden een enkelband dragen.

Ik moest van zes uur 's avonds tot zes uur 's morgens thuis zijn.

Doordeweeks kon hij niet spelen. Zaterdag stopte hij eerder.

Daardoor zagen scouts hem niet en kwam hij niet hogerop.

Ik sprak hem aan in de kleedkamer.

'Word eens volwassen en besef welk talent je hebt.'

Voetbal draaide nog steeds om plezier.

Ik dacht niet dat er iets uit voort kon komen.

Ik had mezelf in de nesten gewerkt.

Ik had mensen teleurgesteld. Mijn teamgenoten.

Dat is geen fijn gevoel.

Dus zei ik tegen mezelf: doe niet zo dom en doe dit niet nog eens.

Zonder voetbal was ik waarschijnlijk vaker in de problemen gekomen...

en beland waar je niet wil belanden. In de bak.

In het eerste seizoen haalden we de play-offs.

In het tweede seizoen waren we onverslaanbaar.

We wonnen de Sheffield Senior Cup.

We promoveerden. Jamie speelde daar een grote rol in.

Ik had het wel naar mijn zin, maar ik had iets nieuws nodig.

VERZOEK OM EEN TRANSFER

Uiteindelijk tekende ik bij Halifax.

Jammer dat hij vertrok.

Maar het was het juiste moment om die kans te grijpen.

Het was een grotere club. Het stadion was...

Het was een stadion.

Het was een stap vooruit.

Ik was helemaal niet bezig met hogerop komen.

Normaal kom je in de Premier League via een academie.

De sprong maken van de amateurs naar de top is iets ondenkbaars.

Everest zonder zuurstof.

Maar hij kon het.

Twee jaar eerder zeiden ze dat het met voetbal niks zou worden.

Ik deed het nog steeds voor mijn plezier.

Hoe goed ging dat? - Heel goed.

We wisten dat ze veel scoren.

Dus de nul houden en er zes scoren. Heel indrukwekkend.

Ik woonde nog bij mijn ouders in Sheffield.

Ik werkte fulltime in de fabriek.

Dan in de auto, een uur naar Halifax, trainen, en terug naar huis.

Me weer klaarmaken voor werk.

Dat vraagt veel van je, maar ik kon mijn sport beoefenen...

en goals scoren.

Ik hoorde over Jamie van een speler.

Hij speelde voor Halifax Town.

Hij zei: 'We hebben net Jamie Vardy gecontracteerd.

Een mafkees, maar met die jongen winnen we de competitie.'

Ik dacht: In welke divisie speelt Halifax?

Ik zag dat ze in de zevende divisie speelden.

Spelers uit de zevende divisie zullen vast niet zo goed zijn.

Voetbal was mijn leven. Ik wilde voetbalmakelaar worden.

Spelers spreken was al lastig, laat staan iemand contracteren.

Ik dacht: Ik ga gewoon kijken naar die maffe Jamie Vardy.

Kom op, Jamie.

Ik zag een vliegensvlugge speler. Ik zag de magie.

Als hij de bal kreeg, stond hij er. En hij miste nooit.

Wat een goal. Door Jamie Vardy. Wie anders?

Ik keek rond. Heeft iemand anders dit gezien?

Die jongen zou zeker een kans maken.

Maar hij was lastig te bereiken.

Hij nam zijn telefoon nooit op.