Never Let Go

ตอนแรกมันมาหาแม่ในร่างงู

แล้วก็กลายร่างเพื่อทรมานแม่

แต่แม่เป็นเด็กดี

เชื่อฟังตากับยาย ผูกเชือกไว้ตลอด

ปีศาจจึงถูกตัวแม่นอกบ้านไม่ได้

เพราะถ้าปีศาจถูกตัวคุณ

มันบงการให้คุณทำเรื่องเลวร้าย

โอ้บ้านศักดิ์สิทธิ์แห่งป่าโบราณ

ที่พักพิงแห่งผู้บริสุทธิ์และดีงาม

เราจะทำให้บ้านสว่างไสวและไม่หลบลี้

สวรรค์อยู่ที่นี่ ในบ้านของเรา

ซามูเอล โนแลน มีเวลาสิบนาทีนะ

เหลือเก้านาทีแล้ว โนแลน

แม่บอกว่า มีแต่ความรักในตัวเรา

ปีศาจถึงอยากได้เราเหลือเกิน

มันต้องการทำลายความรักนี้

ทำให้เราเกลียดกัน

ฆ่ากันเอง

เหมือนที่ทำกับคนบนโลก

มันแค่ต้องแตะตัวเราที่ไม่ได้ผูกเชือก

ถ้าโดนเข้า แม้แต่บ้านก็ช่วยคุณไม่ได้

กินให้หมด

นั่นแหละ

เมื่อคืนกบร้องดังเชียว

ใกล้ใบไม้ผลิแล้ว

เราพร้อมแน่

วันนี้ดีชัวร์

อย่าป้อนหมา

ไม่ได้มีแต่เรานะที่หิว

แล้วฉันก็กินไม่จุเท่านาย

แม่ครับ

คืนนี้เราฟังได้มั้ย

- นี่ไม่ใช่คืนเดือนมืด - ฉันถามแม่

เราควรรอก่อน

ถ้าไม่รอก็ไม่พิเศษ

บอกแล้ว

เดี๋ยวก็โตทันรองเท้า

ปีศาจไม่อาจแตะต้องฉันที่นี่

จากรุ่งสางถึงราตรี ไม่ว่าอีกกี่ปี

ป่ามีภัยเหลือคณา

ผูกเชือกแน่นหนาและปลอดภัย

แม่เห็นมั้ย

ไปเลย โคดา จับกระต่ายอ้วนๆ มาให้เรา

พร้อมกันมั้ย

ห้ามปล่อยเชือก

ห้ามปล่อยเชือก

แม่บอกเราว่า ก่อนปีศาจจะสิงทุกคน

โลกก็เลวร้ายอยู่แล้ว

มันถึงได้มา

มนุษย์เปิดประตูให้มัน ไม่ว่าจะรู้ตัวรึเปล่า

ปล่อยพวกเขา

แต่ยายรู้ดี

และตาเป็นคนเดียวที่เชื่อยาย

ตาเป็นคนดี สร้างบ้านหลังนี้ให้

บ้านศักดิ์สิทธิ์ที่ปีศาจร้ายเข้ามาไม่ได้

เป็นที่สร้างครอบครัว ห่างไกลโลกมืดมิด

ชีวิตก็ดีนะ

แต่ผ่านไปสักพัก

ยายก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างคืบคลานอยู่ในป่า

สิ่งชั่วร้าย

แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

ยายไม่ยอมออกจากบ้านอีกเลย

ตาเลยนึกวิธีผูกเชือกเข้ากับรากฐานของบ้าน

ยายจะได้ออกนอกบ้านได้

ปล่อยพวกเขา จูนบั๊ก

โนแลน

ทำอะไรน่ะ

- ยืดเชือก จะได้เก็บไข่ได้ - อย่านะ

อาจเป็นกลลวง

ฉันเก็บถึง อยู่แค่นี้เอง

เอามีดพร้ามา

ไม่

ให้แม่ตัดสินใจ

แม่ต่อเชือกได้

ไม่ได้จะปล่อยเชือกสักหน่อย

เราไม่ได้มาถึงนี่เพื่ออดตายนะ

ทำไมมั่นใจไปซะหมด

เพราะฉันแก่กว่านาย

ใช่สิ แค่สามนาที

แม่รักฉันมากกว่า

ว่าไงนะ

อะไรเหรอ

เมื่อกี้พูดอะไร

ไม่ได้พูดนี่

แซม

แซม

แซม

โนแลน

ซามูเอล

แซม

เชือกฉัน

ซามูเอล

แซม

แซม

ซามูเอล

แซม แซม

เร็วเข้า

โนแลน

หนีเร็ว

ผูกเชือกเร็ว

ไม่นะ ไม่

ไม่ ไม่

เอาละ

มันแตะลูกรึเปล่า

มันแตะลูกรึเปล่า โนแลน

คิดว่าไม่นะครับ

จับเชือกไว้

แม่เห็นอะไร มันคืออะไร

หายใจไว้

หายใจไว้นะ

ไม่เป็นไร หายใจไว้ๆ

หายใจไว้

คุกเข่าลง

แม่ต้องพิสูจน์

ไม่ต้องมองแม่

มือแตะไม้

วางมือบนประตู

พูดมา

พูด

โอ้บ้านศักดิ์สิทธิ์แห่งป่าโบราณ

ที่พักพิงแห่งผู้บริสุทธิ์และดีงาม

เราจะทำให้บ้านสว่างไสวและไม่หลบลี้

สวรรค์อยู่ที่นี่…

ในบ้านของเรา

เอาละ ลุกขึ้น

เกิดอะไรขึ้น

ผมไม่ได้ตั้งใจ

ผมเหยียบเชือกเขา

บ้ารึไง

ไม่เป็นไร…

เงียบ

อีกแวบเดียว

เราจบเห่กันหมดแน่

เชือกนั่นคือสายชูชีพของลูก

ขอโทษครับ

ไม่ต้องขอโทษ

ใช้หัวหน่อย

ขยับได้มั้ย

กระดูกคงหัก

อย่ายืนเฉย ไปเอาเฝือกข้อเท้ามา

แม่รู้ๆ

ไม่เป็นไรนะ

คราวนี้มันเหมือนตัวอะไรครับ

เหมือนยาย

มันพยายามทำให้แม่กลัว

เหมือนที่ทำกับยายเมื่อก่อน

วันนี้มีแค่นี้

ค่อยๆ กิน

อร่อยฮะ

แม่เคยรู้สึกขอบคุณ

ที่ปีศาจไม่มาให้ลูกเห็น

แต่แล้วแม่ก็นึกออกว่ามันทำอะไรอยู่

แม่ไม่เคยเล่า

แต่มีครั้งนึง…

มันมาหาแม่ในร่างเด็กสาวตัวน้อย

ร้องไห้ขอให้ช่วย

อยู่ตรงปลายเชือกแม่พอดี

เท้าเธอติดอยู่ในหลุมกระรอกดิน

ทั้งโหยหวน กรีดร้อง

แม่เห็นกระดูก

ทิ่มเนื้อออกมา

แม่คอยบอกตัวเองว่าไม่ใช่เรื่องจริง

แต่เสียงกรีดร้องดังอยู่หลายวัน

ทุกเช้า…

แม่เลยออกไปดู

ว่าปีศาจยอมแพ้รึยัง

แต่เธอยังอยู่ตรงนั้น

ผิวกลายเป็นสีน้ำเงินกับสีเทา

กลิ่นหึ่ง

แม่อยากรู้ว่าเธอยังอยู่รึเปล่า

ทำไมล่ะครับ

เพราะมันอยากให้แม่ไปดูเด็กคนนั้น

อยากให้แม่ลังเล

ล่อให้แม่ปล่อยเชือก

ปีศาจมันฉลาด…

และอดทน

มันเหมือนงูที่ลูกเห็นในป่า

ปีศาจแปลงโฉมได้มากมาย

และเล่ห์ร้ายที่สุด…

คือหลอกล่อลูกแม่

ถ้าผ่านไปนานพอ

ลูกจะลืมว่ามันยังอยู่

ลูกจะประมาท

แล้วเสร็จมัน

สัมผัสเดียว

โดยไม่มีเชือก

แค่นั้น…

เพื่อเข้าสิงเรา

และเข้ามาบ้าน

ห้าม…

ปล่อยเชือก

ห้ามปล่อยเชือก

นานแค่ไหนครับ

ชั่วโมงนึง

เหมือนนานกว่านั้น

ได้นึกภาพรึเปล่า

ครับ

เล่าให้เราฟังสิ

ผมนึกภาพว่าทุกอย่างหายไป

แม่