Worldbreaker

Απόδοση διαλόγων: Sparta

Μια μέρα θα σου ζητήσουν να τους πεις πώς σώθηκε ο κόσμος.

Θα θέλουν να μάθουν πώς βρήκαμε τον ήρωά μας και πώς πολεμήσαμε.

Για να το καταλάβουν, πρέπει να τους πεις πώς ήταν ο κόσμος πριν.

Είσαι πολύ μικρή για να θυμάσαι πόσο πράσινος ήταν ο κόσμος.

Πόσο φωτεινός και γεμάτος ελπίδα.

Και πόσο τυφλοί ήμασταν από τη δική μας ευτυχία,

ώστε δεν βλέπαμε το σκοτάδι κάτω απ’ τα ίδια μας τα πόδια.

Κι όταν ήρθε τελικά, είχε έναν και μόνο σκοπό.

Να καταστρέψει ό, τι καλό υπήρχε.

Πρώτα πολέμησαν οι άντρες, όπως κάνουν πάντα οι άντρες.

Πολεμήσαμε, ματώσαμε, χάσαμε.

Έτσι, οι μητέρες, οι σύζυγοι, οι κόρες, οι αδερφές μας πήραν τα όπλα.

Φόρεσαν τις στολές του Κόντιακ ...

και βεβαιώθηκαν πως δεν θα χάσουμε αυτόν τον πόλεμο.

Διοικητά.

Αφήστε τες να περάσουν. Διοικητά.

Διοικητά.

Διοικητά.

Διοικητά. Είμαστε στο πλευρό σας.

Ζήτω ο Κόντιακ!

Είμαι μαζί σας, Διοικητά.

Σας στηρίζουμε, Διοικητά.

Πηγαίνετε στις θέσεις σας.

Πυρ!

Πυρ!

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΝΟΤΙΑ ΣΧΕΔΟΝ 100.000 ΝΕΚΡΟΙ

ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ΡΗΓΜΑ

Αυτός ο κόσμος έχει διαλυθεί πολλές φορές...

...και κάθε φορά για διαφορετικό λόγο.

Άλλοτε από το διάστημα, άλλοτε από τα έγκατα της γης.

Άλλοτε από τους ανθρώπους. Άλλοτε από τα ζώα.

Κάποιες φορές, η αιτία δεν είχε μορφή.

Βακτήρια. Αρρώστια. Ενέργεια.

Όμως όλα φέρνουν θάνατο. Πάντα θάνατο.

ΥΠΕΡΠΛΗΘΥΣΜΟΣ

Μα μετά τον θάνατο, έρχεται πάντα η αναγέννηση.

Καταστροφή μέσα από ανανέωση.

Όταν το πρώτο ρήγμα άνοιξε πριν από δεκαπέντε χρόνια

ο αρχαίος κύκλος ξεκίνησε ξανά.

Το ρήγμα υπήρχε πάντα.

Η Μητέρα Γη το ’χε θάψει βαθιά για να μας προστατεύσει.

Για να προστατέψει τα πιο αγαπημένα της πλάσματα.

Κι έπειτα... Κόψαμε τα δάση. Λιώσαμε τους πάγους.

Ανοίξαμε το ρήγμα και βγήκαν οι Μακελάρηδες. Μπλα, μπλα, μπλα.

Δεσποινίς, ποιος λέει την ιστορία εδώ;

Την είπες εκατομμύρια φορές, μπαμπά.

Θέλω να ακούσω την ιστορία της Κόντιακ.

Την άκουσες το πρωί, οπότε... πού είχαμε μείνει;

- Στην καταστροφή των δασών ταϊγκα... - Κόντιακ.

- Ή μπορούμε να κάνουμε μαθηματικά. - Κόντιακ.

- Ίσως άλγεβρα. Ή φυσική. - Κόντιακ.

Καλά, καλά. Ησυχία τώρα.

Η Γουίλα κερδίζει ξανά.

Αυτή είναι η ιστορία για το πώς

ο Κόντιακ σκότωσε εκατό Μακελάρηδες

με ένα και μόνο δυνατό χτύπημα του τσεκουριού της.

Είχε περάσει ένας χρόνος μετά που άνοιξε το ρήγμα,

κι οι δυνάμεις μας ήταν στη Γλασκώβη για την πρώτη τους επίθεση.

Οι νύχτες ήταν μακριές, υγρές και θυελλώδεις.

Μόνο αυτές οι ιστορίες τους κρατούσαν όρθιους.

Ο πατέρας μου είναι εκ γενετής αφηγητής.

...με δόντια σαν στιλέτα.

Λέει πως οι ιστορίες μας είναι εξίσου σημαντικές με τα όπλα μας.

Ιδίως τώρα.

Οι ιστορίες δίνουν στους επιζώντες ελπίδα.

Εμπνέουν τους πολεμιστές

όπως τη μητέρα μου να συνεχίσουν να μάχονται.

Εκεί, στο σκοτεινό και υγρό χάος.

Δεν τις λέει για να με τρομάξει

αλλά για να μου θυμίσει πως μια μέρα θα τις λέω εγώ.

Την ιστορία για το πώς βγήκαμε απ’ το σκοτάδι και τον θάνατο,

και βρήκαμε το φως.

Ήταν έτοιμοι για μάχη.

- Υπήρχαν λουλούδια στο νησί; - Φυσικά.

Χιλιάδες κόκκινα, μοβ και κίτρινα λουλούδια.

Απίστευτα χρώματα.

Το νησί έλαμπε από φως.

Ήταν πανέμορφο.

- Σαν τον Παράδεισο. - Τον Παράδεισο;

Μη φοβάσαι. Ακούγεται πιο κοντά απ’ όσο είναι στ’ αλήθεια.

- Υπήρχαν ζώα στο νησί; - Τότε; Πολλά.

- Ίσως υπάρχουν ακόμα εκεί. - Κουνέλια;

Κουνέλια, πουλιά και ασβοί.

Λοιπόν, γενέθλια έχεις.

Πάω να τυλίξω τα δώρα.

- Μαμά; - Ναι, γλυκιά μου;

Πρέπει να φύγεις πάλι;

Προσοχή! Επιστρέψτε στα κελιά σας και περιμένετε περαιτέρω οδηγίες.

Αυτή δεν είναι συναγερμός. Επαναλαμβάνω: δεν είναι συναγερμός.

Επιστρέψτε αμέσως στα κελιά σας.

Προσοχή!

Μην ξεχάσεις να κάνεις μια ευχή.

- Χρόνια πολλά, γλυκιά μου. - Ευχαριστώ.

Ορίστε.

- Είναι όμορφο, μαμά. - Και ζεστό.

Εκεί κάνει κρύο. Θα της χρειαστεί.

Εκεί;

- Πού πηγαίνουμε; - Εντάξει, σειρά μου τώρα.

Καλά, ξέρω ότι δεν είσαι πια η μικρή μου Γουίλα Γορίλα...

- Μπαμπά, είμαι δεκαπέντε πια. - Ναι, αλλά δεν είχες ποτέ μια αληθινή.

Γι’ αυτό σκέφτηκα...

Είναι τόσο όμορφη. Είναι υπέροχο.

- Τι είναι; - Ένα σκυλάκι.

Η Χέλεν Τράβις από τη νέα μονάδα τα φτιάχνει. Τα έσοδα πάνε στους βετεράνους.

Ίσως μια μέρα να σου βρούμε ένα αληθινό.

- Πώς το λένε; - Είναι δικό σου. Εσύ θα το βαφτίσεις.

Είναι ώρα, κυρία.

- Πέντε λεπτά. - Η εντολή ελήφθη.

Γουίλα, ετοίμασε την τσάντα. Μόνο τα απαραίτητα: ρούχα, μπότες, θερμός.

Και αυτό.

- Πόσο καιρό θα λείψουμε; - Φτιάξε τα τώρα, Γουίλα.

Μα, μπαμπά...

Μόνο τα απαραίτητα.

Μόνο τα απαραίτητα.

ΤΕΡΑΤΑ

- Γλυκιά μου. - Εντάξει. Είναι καλά. Είναι εντάξει.

Αγάπη μου.

Έκλεισες το ρήγμα. Δεν καταλαβαίνω.

Όταν κλείνει το ένα, ανοίγει άλλο.

Δεν μπορούμε πια να κρατήσουμε άμυνα.

Χάσαμε το 8ο Τάγμα πριν δύο ώρες, κοντά στο Κόβεντρι.

Θεέ μου...

Μόνο σ’ αυτή τη μονάδα έχουμε δεκαπέντε βετεράνους.

Μπορούμε ακόμα να πολεμήσουμε.

- Εσείς πολεμήσατε. - Μπορώ να πολεμήσω ξανά.

Άκου. Αν σε δαγκώσουν, ή ακόμα κι αν σε γδάρουν λίγο...

- Ο καλύτερος ρήτορας. - Πέρασαν 72 ώρες. Είναι καλά.

Δεν είσαι απολύτως άτρωτη, όσο σκληρή κι αν είσαι.

- Νομίζεις ότι είμαι σκληρή; - Είσαι.

Η γεννήτρια σταμάτησε. Τέλος.

Είναι καλά.

Θα το λύσουμε.

Είναι εντάξει.

Από αυτόν τον δρόμο. Γρήγορα!

Στο τελευταίο φορτηγό. Πάμε, πάμε.

- Πόσο μακριά είναι; - Στα 8 χλμ βόρεια.

- Υπάρχουν υβρίδια εκεί; - Φυσικά.

Αν δεν μπεις τώρα στο αυτοκίνητο, θα γίνεις κι εσύ ένα απ’ αυτά.

- Αυτό πάει προς τον Κόλπο Έλεος; - Ναι.

Μπες. Θα πάω μπροστά να οδηγήσω το κονβόι.

- Τα λέμε εκεί, εντάξει; - Μαμά...

- Πού πηγαίνουμε; Μπαμπά, πού...; - Σε ασφαλές μέρος. Έλα.

Δεν με νοιάζει ποια είναι η γυναίκα σου.

Αν απλώς φτερνιστείς ή βήξεις...

Αν μου συμβεί κάτι, θα τραβήξω εγώ τη σκανδάλη.

Γρήγορα.

Κλείσε τα μάτια.

Ξέρεις γιατί οι άντρες κολλάνε κι εμείς όχι;

- Είναι στο DNA, έτσι δεν είναι; - Δεν έχουμε χρόνο γι’ αυτό.

Δεν είστε απολύτως άτρωτες, όσο σκληρές κι αν είστε.

Σωστά, δεν είμαστε. Ο καθένας μπορεί να κολλήσει.

Ο εγκέφαλος των αντρών είναι απλός. Συναπτικές ευθείες.

Μονοδρομημένοι δρόμοι. Η μόλυνση τους καίει γρήγορα.

Ο δικός μας εγκέφαλος μοιάζει με δίκτυο που απλώνεται σ’ όλο του το μήκος.

- Και τέμνεται. - Είμαστε πιο πολύπλοκες.

Ακριβώς.

- Ο εγκέφαλός μου είναι πιο πολύπλοκος; - Είσαι έφηβη.

Είσαι σχεδόν ακατάβλητη.

Έτοιμη για μάχη.

- Όπως ο Κόντιακ. - Αλλά ο Κόντιακ;

Δεν είναι γυναίκα. Σκότωσε πάνω από 100 Μακελάρηδες.

- Σίγουρα θα έχει κάποια γρατζουνιά. - Η Κόντιακ δεν μολύνεται.

Άκουσα ότι είναι μισός Μακελάρης.

100 Μακελάρηδες; Άκουσα 300.

- Ο αριθμός δεν μετράει. - Το αρκουδάκι του σκότωσε 50.

Αρκουδάκι; Ο Κόντιακ είναι αρκούδα. Δείτε το έμβλημά του.

Πήρε το όνομα από μια αρκούδα. Την βρήκε παιδί στο Άνκορατζ.

Ο μπαμπάς μου πολέμησε δίπλα της.

Αν έπαιρνα ένα κέρμα κάθε φορά που ένας άντρας λέει ότι πολέμησε...

- Πες τους. - Δεν έχει νόημα.

- Ήταν στον Αστραπιαίο Πόλεμο της Σκωτίας. - Κανείς δεν επέζησε.

Όχι ακριβώς.

Ο Κόντιακ έχει αρκούδα; Δεν μας το είχες πει.

Δεν έχει σημασία. Είναι μόνο ιστορίες.

Πολέμησε σαν αρκούδα. Έτσι πρέπει κι εμείς να πολεμήσουμε.

Με δόντια και νύχια.

Τον λένε Ότσο γιατί μάχεται δίπλα στον Κόντιακ.

Καλωσόρισες στην οικογένεια, Ότσο.

Θα φτάσουμε σύντομα, γλυκιά μου. Προσπάθησε να κοιμηθείς λίγο.

- Γιατί σταματήσαμε; - Μακελάρηδες! Μακελάρηδες!

Πίσω! Πίσω!

Μείνετε στο φορτηγό.

Προσοχή!

Τρέξτε!

- Από εδώ. - Μπαμπά.

Έλα. Κάτω. Κάτω.

Φύγε. Φύγε.

Πάνω, πάνω, πάνω.

Κάτω. Φύγε.

Όχι!

- Μαμά! - Πάμε!

Έλα. Σε βοηθάω.

Τώρα είσαι καλά.

Αυτός ήταν ο τελευταίος. Έλα.

- Τι έγινε; - Δεν προλάβαμε να αντιδράσουμε.

Τρέις. Βγάλτε τον κόσμο απ’ το δρόμο και μέσα στο δάσος! Είναι πιο ασφαλές!

- Ακούσατε. Φύγετε από το δρόμο! - Στο δάσος! Γρήγορα!

Έλα.

Όλοι έξω απ’ τον δρόμο!