Dark Waters

Ik geef je wel even een kontje. - Ik heb jouw hulp niet nodig.

Ze heeft je door, vriend.

Gooi de biertjes.

Heb je ze? - Oké, laten we gaan.

Wacht even, het bier. - Pak aan, kom op.

Klote schoenen.

Kom erin, het is warm. - Kom op, vriend.

Je kunt zelfs je haar wassen.

Dat heb ik vorige maand al gedaan.

Laura, Keith, kom hier. Kijk eens wat ik gevonden heb.

Wat is dat in godsnaam? - Wat doen jullie daar?

Wegwezen nu.

Stomme kinderen.

Doe de lamp uit, idioot.

Steve van Dow, Ted van Union Carbide, Jerry van Exxon en Andy van Allied.

Welkom bij Taft Law, heren.

Voor we aan de slag gaan, wat huishoudelijke mededelingen.

Jullie kennen deze jongeman allemaal als de speciale Taft-medewerker,

die zich de afgelopen acht jaar in de Superfund-wet verdiept heeft.

Voor die sanering ga ik niet betalen. - Toch is het mij een genoegen...

om met jullie te delen dat Rob Bilott vorige week...

als partner bij Taft, Stettinius & Hollister aangesteld is.

Goedemorgen, Taft-Law. Een moment, ik verbind u door.

Goedemorgen, Taft-Law.

Een ogenblik alstublieft.

Het is de gouverneur voor Mr Burke.

Kan ik u helpen?

Wilbur Tennant voor Robbie Bilott.

EPA heeft hen met de hele rekening opgezadeld...

en gezien de geschiedenis van uw klant daar, is dat heel goed mogelijk.

Ik neem het mee. - Mooi zo. Tab 12, Middletown...

Ik weet het, het spijt me.

Maar ze gaan niet weg. - Wie zijn ze?

Ik weet het niet. Ze zeggen dat ze je kennen.

Ze noemen het een vuilnisbelt, maar het is een stortplaats.

Ze hebben tegen mijn broer en mij gezegd: geen chemicaliën, alleen afval.

Maar we zijn niet gek. Ik heb die opnames zelf gemaakt. Genoeg bewijs.

Ze vergiftigen de rivier, doden mijn dieren.

Ik zit in vergadering. - Dus ik wil een advocaat.

Iedereen in Parkersburg vindt zichzelf te goed om mij te verdedigen.

Ze zijn allemaal doodsbang voor DuPont. Ik ben voor niemand bang.

Kathleen is mijn medewerker. Ze gaat je een lijst met advocaten geven.

Daarom heb ik je oma gebeld.

Mijn buurman zei: bel Alma White.

Haar kleinzoon is een chique milieuadvocaat in Cincinnati.

Ik ben een bedrijfsjurist.

Dus? - Ik verdedig chemische bedrijven.

Nu mag je mij verdedigen.

Een momentje, Tom.

Het spijt me, Mr. - Tennant.

Ik kan u doorverwijzen.

Maar ik weet niet hoe ik u hierbij kan helpen.

Je kunt in ieder geval naar die video's kijken.

We gaan, Earl.

Het spijt me. Ik wens u veel succes.

Jouw succes heb ik niet nodig, jongen. Ik heb je hulp nodig.

Ik stel de algemene analyse niet ter discussie.

Mijn enige punt is dat wat we ook beslissen...

Bedankt, heren.

Weet jij waar we heen moeten? - Er zit een tent hier vlakbij.

Waar ging dat in godsnaam over?

Hij kent mijn oma. - Is dat zo?

Mijn moeder komt uit West Virginia, uit Parkersburg.

Wij niet. Mijn vader zat bij de luchtmacht.

We zijn veel verhuisd, brachten de zomers daar door.

Kom Terp, jij trakteert. - Natuurlijk.

Je mag uit West Virginia komen, Rob. Ik zal het tegen niemand zeggen.

Oké, heren. Het wordt Morton.

Mag je nog wel met nietige medewerkers lunchen?

Je kan niet meer in een Amerikaanse auto rijden.

Taft-Hartley, anti-vakbond? We hebben het in feite uitgevonden.

"Wij?"

Trouwens, ik ken een gerespecteerd partner die nog steeds in een Amerikaan rijdt.

In echte roestbakken ook nog. - Ja, maar hij verzamelt ze.

Dat is anders. Zoals zijn onbekende rechtenstudie.

Met alle respect. - Luister je wel?

Gaan jullie maar, oké?

Ik bedoelde er niets mee. - Ik moet bellen.

Het is goed. Ik zie jullie daar.

We bewaren wel een visschotel voor je.

Je kunt zo'n klootzak zijn. - Karla, het was een grapje.

We maken altijd grapjes. - Jullie zijn zulke grappenmakers.

Dit is de woning van Alma White. Ik kan nu niet opnemen...

Het gaat goed met hem. Hij is vanavond vroeg thuis.

Doe hem de groeten. - Je krijgt de groeten.

Gaan we hem op zondag nog zien?

Hij kan nog steeds naar de zondagse etentjes komen.

Hij is partner, niet de president van de VS.

Heb je mijn Bundt-pan gezien? - Die heb ik teruggegeven.

Waar? Ik heb onder het aanrecht gekeken. - Hij staat in de rechterkast, in het plastic.

We gaan eten. Ik moet ophangen.

Tot zondag, groetjes aan papa.

Kun je doen alsof je blij bent met de taart?

Ze wil dat het heel speciaal wordt. En het granietmonster is binnen.

Wil jij die morgen op weg naar huis ophalen?

Natuurlijk.

Gaat het?

Here, zegen deze spijzen, amen.

Dank u God. Bedankt voor onze familie.

Bedankt.

Hallo omaatje. - Wel heb je daar.

Ik heb je geprobeerd te bellen, maar je nam niet op.

Je weet wel, mijn twee nepknieën.

Wat doe jij hier?

Een boer kwam me opzoeken.

Wilbur Tennant? - Je kent hem echt.

Ik ga niet met hem om, als je dat bedoelt.

De boerderij naast hem was van Inez Graham.

Daar nam ik jou en Beth vroeger mee naartoe.

Is het daar?

Je reed op die pony.

Ik vond het geweldig.

Daar heb ik voor het eerst een koe gezien. Ik heb geleerd hoe ik ze moest melken.

Ik herinner me dat je daar uren zat, tot de laatste druppel.

Net als jij.

Dus je gaat hem helpen?

Als je de vallei binnenrijdt, is de stortplaats op de heuvel.

Sinds ik ben gaan klagen, staat er een hek. Alles is afgesloten.

Hallo, ik ben Rob. - Sandra.

De overheid en de dierenartsen in Parkersburg die ik gebeld heb,

bellen me niet terug. Alsof ik in de hand bijt die hen voedt.

Nee, het is goed. Ik heb al... - Dit is een gal.

Kijk hoe groot. Ik heb nog nooit zo'n grote gal gezien.

Groter dan een hart.

Zijn dat uw koeien? - Kijk naar die tanden.

Pikzwart, kijk.

Een hoef, helemaal naar binnen gegroeid.

De helft van mijn kalveren is met zulke hoeven geboren.

Een tumor, heb ik van de rug van een vaars afgesneden.

Zou je dat willen eten?

Waar moet ik naar kijken?

Ben je blind, jongen?

Stenen zo wit als de haren op mijn hoofd.

Gebleekt, dat komt door de chemicaliën.

Mijn beesten drinken dit water. Zoeken hier verkoeling.

Daar krijgen ze bulten van en dode ogen.

Ze vallen me aan, alsof ze gek geworden zijn. Beesten die vroeger uit mijn hand aten.

Waar zijn de anderen?

In het begin heb ik ze allemaal begraven. Ze zijn familie.

Het werden er zoveel, toen heb ik ze opgestapeld en verbrand.

Hoeveel zijn er gestorven?

190.

190 Koeien? - Durf nu maar te beweren dat hier niets mis is.

Was deze vuilnisbelt hier altijd al?

Nee, mijn broer Jim deed graafwerk voor de DuPont-fabriek.

Hij werd ziek, kon dat niet meer doen.

Op een dag boden ze hem aan om zijn land te kopen tot aan de vallei.

Ze beloofden geen chemicaliën te storten.

Ik neem aan dat je contact gezocht hebt met DuPont?

DuPont, de overheid, de FBI. Ik heb iedereen tientallen keren gebeld.

Toen kwam de EPA eindelijk. Om een rapport te schrijven.

Wat stond erin? - Denk je dat ik dat mocht zien?

Hij is al de hele dag zo.

Natuurlijk ben je een engeltje bij papa.

Heb je de tegel opgehaald? - Het spijt me, nee.

Ik was vandaag niet in de stad. Het spijt me.

Hoe bedoel je niet in de stad? - Ik moest naar Parkersburg.

Waarom moest je naar Parkersburg? - Ik heb daar misschien een klant.

In West Virginia? Wat voor een zaak?

Hij is boer. Hij kent omaatje. Niet goed, maar...

Heb je haar gezien? Was je moeder daar?

Ik ben niet weggeslopen om mijn moeder te bezoeken.

Waarom ben je wel weggeslopen? - Dat heb ik niet gedaan.

Onze spreker vanavond is geen vreemdeling voor de Taft familie.

Phillip Donnelly, Phil voor ons, werkt als interne advocaat bij DuPont.

Niet alleen één van Amerika's meest gerespecteerde chemische bedrijven,

maar één van de weinige industriereuzen die niet door Taft vertegenwoordigd wordt.

Nog niet in ieder geval. - Zo mag ik het horen, James.

We hebben Phil vanavond uitgenodigd, niet alleen om hem te laten zien wat hij mist,

maar om te horen hoe zij een gerenommeerd marktleider blijven. Welkom, Phil Donnelly.

Wens me succes. - Hup, Phil.

Bij DuPont maken we geen chemische stoffen alleen maar voor de chemie.

We maken ze voor de mensen.

Om het leven van mensen makkelijker te maken. Gelukkiger, langer.

Daarom is beter leven door chemie niet zomaar een slogan van DuPont.

Het zit in ons DNA.

Is het waar wat Tom me verteld heeft? - Het is waar.

Ze mogen blij met je zijn. - Bedankt, Phil.

Ik zeg altijd tegen mijn jongere medewerkers, hou je gedeisd en doe je werk.

Mag ik je een rare vraag stellen?

Zegt de naam Wilbur Tennant jou iets?

Tennet, zei je? - Tennant.

Nee, kan ik me niet herinneren. - Mr Tennant is een boer uit West Virginia.

Zijn eigendom grenst aan één van jullie stortplaatsen, Dry Run.

En zijn koeien zijn ziek geworden. Hij denkt dat het misschien komt...

doordat er afvalwater uit de stortplaats in de rivier is gekomen.

Dat meen je niet. Hoe weet je dit?

Hij is boer. Hij is...

Mijn oma komt uit Parkersburg.

Echt waar? Washington Works, geweldige fabriek.

Ze kent de Tennants. - Dus oma hijgt in je nek?

Zoiets. Hoe dan ook...

De boer zei dat de EPA langs is geweest. Ik vroeg me af...

Hoe heette die stortplaats ook al weer? - Dry Run.

Dat klinkt wel bekend, nu je het zegt. We hebben daar zelfs mensen naartoe gestuurd.

Om de EPA met de controle te helpen.

Dat moet het zijn. Ik zou de uitkomsten graag met Mr Tennant willen delen.

Om hem te gerust te stellen.

Zodra ik weer in Wilmington ben, zal ik eens kijken.

Bedankt, Phil. Dat waardeer ik echt. - Graag gedaan.