Mo Amer: The Vagabond

EEN NETFLIX ORIGINAL-COMEDYSPECIAL

Dames en heren, een applaus graag voor Texaan...

Mo Amer.

Alles goed, Austin? Ga zitten.

Austin, Texas.

Mag ik...

Wat leuk dat jullie er zijn.

Het mooie Austin, in m'n thuisstaat Texas.

Gezellig.

Ik ben Mo. Dat is de afkorting van Mohammed.

Verrassing, dit is de dag.

Je hebt je mobieltje afgegeven. Niks kan jullie nog redden.

Doe de deur op slot, Aziz. Nee, grapje.

Ik krijg gemengde reacties.

Ik was in Little Rock. Alles ging geweldig.

Ik zei dat ik een Amerikaanse Arabier was en het werd muisstil.

Iemand achterin zei:

'Dat meen je niet.'

Een zwart koppel verliet de zaal zelfs.

'We weten hoe dit afloopt. Kom, schat.' En ze gingen ervandoor.

Frustrerend.

Mohammed is de populairste naam ter wereld...

maar ik vind nergens een sleutelhanger met m'n naam.

Geen enkele Amerikaan heeft een Coca-Cola met me gedeeld.

Ik wist niet dat het zo'n populaire naam was...

totdat ik het Egyptische team zag voetballen.

Ze zonden een wedstrijd uit en de commentator zei:

'Mohammed heeft de bal.

Mohammed passt de bal naar Mohammed.

Mohammed naar Ahmed, Ahmed naar Hamed.

Hamed naar Mohammed, Mohammed naar Mohammed.

Mohammed, Mohammed, Mohammed.

Goal.'

'Die wiet is te sterk, Jeffrey.

Die kerel loopt de bal de hele tijd naar zichzelf te passen.

Ik draai door.'

Het is een raar moment om Mohammed te heten.

Een raar moment.

Zeker nu Trump president is en na wat er met Eric Trump en mij gebeurd is.

We gingen viraal, terwijl ik alleen een upgrade gekregen had.

Ik zat naast Eric Trump en alles ging viraal.

Ik wist niet dat ik een upgrade zou krijgen...

of naast Eric Trump zou belanden, maar wat ik wel weet...

is dat de vrouw die me die upgrade gaf, vast pro Clinton was.

Ze dacht vast:

dus Eric Trump vliegt mee met mijn vlucht?

Geen idee waarom ze een snor heeft.

'En er is nog een lege stoel naast Eric?

Eens op mijn lijst kijken wie ik een upgrade zou kunnen geven.

O, Mohammed Mustafa Amer.

Die krijgt hoe dan ook een upgrade.'

Zo is het vast gegaan.

Ik weet het niet 100 procent zeker, maar toch 99 procent.

Ik ben nog nooit met zo veel enthousiasme begroet...

voor het aan boord gaan.

Met de naam Mohammed op een vlucht uit New York.

Ik scan mijn boardingpass...

zegt ze: 'Raad eens wie er geüpgraded is?'

Ik dacht: Shit, heb je een gastoeter?

Ik was zo dom.

Ik dacht: Het komt vast doordat ik al jaren met ze vlieg.

Ik krijg het respect dat ik verdien.

Ik waande me de airmiles-koning.

Niet dus. Ik liep de hoek om en dacht: Jezus christus.

Is dat Eric Trump?

Ik geloofde het niet...

dus ik stopte m'n tas weg, keek opnieuw en zag z'n naam op zijn trui staan.

Geen verder onderzoek vereist.

Dat doe je ook met het kneusje als je naar een pretpark gaat.

Als ze verdwalen, weet je tenminste hoe ze heten.

Ik ging naast hem zitten en zei: 'Salam aleikum, Eric. Alles goed?'

Hij zei: 'Alles cool?' Ik zei: 'Ja, ik dol maar wat met je.

Mijn naam is Mohammed en ik ben moslim, Arabier...

en komiek, dus ik moest wel. En ik ben hier ook als vluchteling heen gekomen.

Te laat, ik ben hier al.' Leuk, hoor.

En toen schakelde ik een tandje bij.

Ik zei: 'Laat je pa maar lekker muren bouwen.'

Hij: 'Wat?'

Ik zei: 'Inderdaad, laat hem die muren maar bouwen.

Mijn familie is met het vliegtuig gekomen.

Eén goedkoop vliegtuigticket en ik ben back in business.'

Het is raar. Ik ben in Koeweit geboren.

Ik ging weg na de eerste Golfoorlog.

Ik ging er naar een chique, Britse privéschool.

In een blazer en strikje.

Ik was een schattige knul met een Brits accent.

'Hallo, mum. Ja, naar school ga ik, mummy.'

Toen belandde ik in Houston, Texas. Ik ben een trotse Houstonian.

Een trotse Houstonian uit de voorstad Alief. Echt wel.

Maar daar aangekomen moest ik naar de ESL-klas.

Voor leerlingen met een andere moedertaal.

Terwijl ik de enige in de hele klas was die Engels sprak.

Volgens mijn ouders hoor je in een blazer en strikje naar school te gaan.

Nee, zo krijg je in Amerika op je donder.

Ik kwam binnen en alle kinderen keken me aan van: 'Hola.

Amigo...'

'Pardon?

Welke taal spreken jullie?'

Plotseling duikt er uit het niets een kerel op.

Hij zegt: 'Jij bent raar.

Waarom spreek je zo?'

En dat was m'n leraar. Het was krankzinnig.

Mijn familie dacht niet goed na.

Niemand dacht: In welke buurt in Houston kunnen we het beste gaan wonen?

Laten we lekker midden in een bendeoorlog gaan wonen. Logisch.

Het was zwaar voor me. Ik kwam midden in die bendeoorlog terecht.

Heel wat Mexicaanse en zwarte bendes.

De Mexicanen wilden me rekruteren omdat ze dachten dat ik Mexicaan was.

En de zwarten wilden me afrossen omdat ze dachten dat ik Mexicaan was.

Ik had een moeilijke schooltijd.

Op weg naar school kwam ik een bende latino's tegen.

Die kerel had me al eens eerder gezien...

en hij had het gehad en liep op me af.

Hij zei: 'Zeg, vato...

Je komt hier elke dag voorbij. Je zegt en doet nooit wat.

Schaam je je voor je eigen mensen?

Schaam je je voor je eigen mensen? Dit is je familia.

Dit is je raza. Schaam je je voor je eigen mensen?

Andale. Dit breekt je zuur op, man.

Hoe heet je? Andale, hoe heet je?'

Ik zei: 'Ik heet Mohammed.'

En hij: 'Wat?'

Echt? Je lijkt als twee druppels water op Hector.

Niet gelogen.'

Hij zei: 'Hector, dit moet je zien.

We hebben je dubbelganger gevonden. Te lo juro, man.'

En toen ik Hector zag, dacht ik: verdomme, ik lijk echt op Hector.

High fives. 'We zien er allemaal hetzelfde uit.'

En toen zag ik hun wapens.

Ik dacht: Shit, ik moet hier snel weg.

En het werd nog een jofele dag.

Echt waar. Op weg naar huis zag ik de zwarte bendes zitten.

Ik dacht: Niet vandaag, alsjeblieft. Ik ben hier vandaag niet klaar voor.

Gewoon niet vandaag.

Maar ze ruiken doodsangst natuurlijk van mijlenver.

Er kwam een kerel op me af en hij zei: 'Hé, José.

Je bent in de foute buurt, José.

Dat heb je flink verkloot, José.

Waar is je crew, José?'

Ik kijk om me heen en denk: Wie is die José?

Ik zeg: 'Ik heet Mohammed.'

Hij zegt: 'Salam aleikum, mijn fout.'

Ik heb ze uiteindelijk allemaal een valse Rolex verkocht.

Dat is die Arabische connectie.

Maar het was een moeilijke periode.

Daarom moet je altijd een plan B of een noodplan hebben.

Dat heb ik als vluchteling geleerd. Je moet een plan B, C en D hebben.

Daarom heb ik Spaans geleerd.

Als het misgaat, kan ik me altijd nog camoufleren.

Misschien wordt er in de toekomst wel op Arabieren en moslims gejaagd.

'Hé, knul, jij bent zo'n Arabier, hè?

Je bent zo'n moslim, hè?'

Dan zeg ik: 'Nee, vato, kom op.

Sí.

Yo regreso a mi país, Mexico.'

En ik maak me uit de voeten.

Dat onafgewerkte hek over.

Ik ga gewoon falafel-taco's verkopen.

Ik open een Halal Hermanos-kraam in Ciudad de Mexico.

Ik ga zitten roepen: 'Wil je daar salsa verde met tahini bij, puto?'

Ze schudt van nee. Dat mag.

Dat klinkt niet lekker, denkt ze.

Er is sprake van strenge selectiecriteria voor immigranten en zo.

Ik ben na 20 jaar genaturaliseerd.

Mijn mam na 21 jaar. Dat is schandalig lang.

Twintig jaar. Tien van die 20 jaar...

heb ik overal ter wereld zonder paspoort moeten reizen.

Heel erg moeilijk trouwens.

Ik had een zogeheten vluchtelingenpaspoort.

Vooraan op dat paspoort staat 'Department of Homeland Security'.

Vanbinnen, in drukletters, staat: 'Dit is geen Amerikaans paspoort.'

Niemand wist goed wat het was...

zelfs het apparaat om in te checken niet.

Jullie scannen je paspoort en krijgen je boardingpass.

'Feestje.'

Mijn ding wil niet scannen.

'Excuseer me, mevrouw. Kunt u me helpen met inchecken?'

Ze zegt: 'Scan uw paspoort.'

'Waarom roept u? Ik ben hier pas.

Ik was hier een week geleden ook en het wou niet scannen.

Zou u me kunnen helpen met inchecken?'

'Hebt u het vandaag geprobeerd?'

'Goed punt, misschien werkt het vandaag wel.'

Ik scan. Er verschijnt een uitroepteken. 'Vraag een medewerker om hulp.'

'Pardon, het motorlampje brandt, dit ding kan zo ontploffen.

Kunt u me helpen?'

Ze komt en zegt: 'Geef me gewoon uw paspoort.'

Jeetje.

Ik geef het haar en ze zegt:

'Dit is geen paspoort.'

Ik zeg: 'Dat weet ik, dat probeer ik u te vertellen.

Het is een document waarmee ik kan reizen.

Ik heb allerlei visums, dus ik kan ermee reizen.'

Ze zegt: 'Meneer... dit... is geen... paspoort.'

Ik zeg: 'Ik spreek perfect Engels. Waarom praat u zo tegen me?

Kijk, de VN is in 1948 opgericht.

Tijdens de Geneefste Conventie in 1951...

kwam er een paspoort waarmee vluchtelingen kunnen reizen...

terwijl ze asiel zoeken vanuit hun land van herkomst.

Maar anders blaas ik wel gewoon deze stomme luchthaven op.'