The Clock

ΤΟ ΡΟΛΟΪ

Το τοπικό Νο-17 φεύγει στις 12:03

για Νιούαρκ, Περθ Άμποϊ,

Ελίζαμπεθ, ανταπόκριση Τρέντον, Τρέντον, Φιλαδέλφια, γραμμή 22

Τοπικό Νο-12 για Φιλαδέλφια, γραμμή 22

"Ντίξι Φλάιερ" για Τρέντον, Φιλαδέλφια, Βαλτιμόρη, Ουάσιγκτον,

Ρίτσμοντ και νότιες κατευθύνσεις, έτοιμοι στην γραμμή 15

Ντίξι Φλάιερ" στην γραμμή 15

-Με συγχωρείτε, κύριε. -Ορίστε. Κράτησε τα.

Ευχαριστώ.

Θα μπορούσατε να μου πείτε πως να βγω απ' αυτό το μέρος;

-Πηγαίνεις πάνω. -Που σε βγάζει;

Στην 7η λεωφόρο. Νεοσύλλεκτος;

-Ακριβώς. -Διάλεξες ωραία μέρα.

-Εγώ... -Ναι;

Είναι μεγάλο μέρος, έτσι;

-Βέβαια. Είσαι ξένος; -Μάλιστα κύριε, είμαι.

Θα σου αρέσει εδώ. Αντίο.

Ναι;

-Τι πράγματα έχει να δω; -Πόσο καιρό έχεις;

Μόλις δύο μέρες.

Τι νομίζετε ότι είναι καλύτερο να δω την Κυριακή;

Δεν ξέρω. Εργάζομαι εδώ, αλλά ζω στο Τζέρσεϊ.

Πρώτη φορά στα 11 χρόνια που είμαι εδώ Κυριακή.

Θα βρεις πολλά για να απασχοληθείς. Αντίο.

-Ευχαριστώ. -Μην τ' αναφέρεις. Καλή τύχη.

Κύριος! Στρατιώτη!

Στρατιώτη, κοίτα πίσω σου.

Το τακούνι μου! Το τακούνι μου!

-Ποιος; Εγώ; -Όχι. Πίσω...

Θα ανέβω αμέσως.

-Στραμπούληξες τον αστράγαλο σου; -Όχι.

Μην το πατάς, αν το στραμπούληξες...

Δεν πρέπει να το επιβαρύνεις.

-Μπορεί να πάθεις ζημιά... -Εγώ...

...αν δεν προσέχεις. -Εγώ δεν...

Ένας φίλος μου το είχε πάθει...

-Έπεσε το τακούνι! -Ναι, το ξέρω.

Αυτό προσπαθούσα να σου πω, αλλά δεν άκουγες.

Λυπάμαι. Μείνε εδώ. Θα στο φέρω.

-Τι ήταν; Μόνο ένα τακούνι; -Ναι.

Τι κάνεις;

Το βρήκα! Το έπιασα!

Λυπάμαι. Δεν ήξερα τι εννοούσες.

Σε ευχαριστώ.

Θα με βοηθήσεις να κατέβω, παρακαλώ;

Σε ευχαριστώ.

Δεν πειράζει, το κάνω μόνη μου.

-Καλύτερα να σε βοηθήσω. -Δεν πειράζει.

Μην στηρίζεις το πόδι με το τακούνι,

γιατί θα το στραμπουλήξεις στ' αλήθεια.

Θα είσαι μια χαρά. Αν και θα 'πρέπε να μην πατάς το παπούτσι

μπορεί τα νύχια σου να σε πληγώσουν.

-Είμαι μια χαρά. -Εγώ...

Έχει ένα επισκευαστήριο. Έλα.

-Είναι κλειστό. -Ας δοκιμάσουμε.

Θα ανοίξει. Κοίτα, έχουμε ένα χαλασμένο τακούνι.

Έχουμε ένα χαλασμένο τακούνι.

-Εγώ πάω από εδώ. -Και που σε πηγαίνει;

-Στην 5η λεωφόρο. -Στην 5η; Είναι πολύ μακρυά;

Όχι, πολύ. Είναι μόνο...

Δεν φαντάζομαι να... Βλέπεις είμαι πολύ νέος εδώ.

Σε πειράζει αν έλθω μαζί σου για μερικά στενά και ρίξω μια ματιά;

-Όχι. Όχι αν το θέλεις. -Ευχαριστώ.

-Αυτή είναι πόλη! -Δεν είναι;

Αυτά τα κτήρια! Πως φτάνουν μέχρι πάνω! Πιάνουν τα σύννεφα!

-Όλα έτσι είναι; -Πάνω-κάτω.

Εισιτήρια, παρακαλώ.

Θα πιάνεις κρύωμα εδώ, τον χειμώνα,

θα μαζεύει και πολύ χιόνι.

Έχουμε μια ρεματιά κι ο άνεμος έρχεται με 80 μίλια...

Εισιτήρια, παρακαλώ!

-Πόσο κάνει; -Δύο δεκάρες. Βάλ'τες εκεί.

Θα νόμιζε ότι πάω να ξεφύγω.

-Η πόλη πρέπει να σου φαίνεται παράξενη. -Ναι, είμαι ξένος.

-Θα έχεις ζήσει εδώ όλη τη ζωή σου; -Όχι.

Εννοείς ότι κι εσύ είσαι ξένη εδώ;

Όχι ακριβώς. Εδώ δουλεύω. Ήλθα πριν τρία χρόνια.

-Έχεις συγγενείς εδώ; -Όχι. Μπροστά το "Ράντιο Σίτι".

Και το "Σακς" της 5ης λεωφόρου.

-Εννοείς ότι ζεις μόνη; -Όχι. Ο καθεδρικός του Αγ. Πατρικίου

-Είσαι παντρεμένη; -Όχι. Ζω με μια άλλη κοπέλα.

Τι κάνεις, αν δεν σε ενοχλούν οι ερωτήσεις μου;

-Είμαι γραμματέας σ' ένα γραφείο. -Κατάλαβα.

Σε τι είδους γραφείο εργάζεσαι, δις Άλις;

-Γεια σου! -Σε ευχαριστώ.

-Σε τι είδους γραφείο εργάζεσαι; -Απλά ένα γραφείο.

-Θα νομίζεις ότι είμαι αδιάκριτος. -Ναι, είσαι.

-Έτσι νομίζω... Συγνώμη. -Δεν πειράζει στ' αλήθεια.

Γεια σου! Έχεις πιάσει κρύωμα;

Όχι, είναι ο ήλιος. Πάντα μου το προκαλεί.

Πάντα φτερνίζομαι ακριβώς 2 φορές και μετά είμαι εντάξει.

-Ορίστε. -Δεν το κρατάς καλύτερα;

-Όχι, τελείωσα. Ευχαριστώ πολύ. -Εντάξει.

Δεν πρέπει να κατέβεις εδώ;

-Φτάσαμε στο πάρκο. -Δεν είχα που να πάω.

Απλά ταξίδευα μαζί σου.

-Αλλά αν σε ενοχλώ... -Όχι, δεν μ' ενοχλείς.

-Δεν εννοούσα αυτό. -Είσαι βέβαιη; Ωραία.

Εννοώ το λεωφορείο δεν πάει πολύ μακρυά...

-Είπες πήγε στο πάρκο; -Ναι.

Εννοείς έχουν πάρκο στην μέση όλου αυτού;

Με δένδρα και γρασίδι κι τα σχετικά;

Ναι. Σκέφθηκα θα διασκέδαζες εκεί. Έχει λίμνη και...

Θα σε πείραζε να παρπατούσες λίγο μαζί μου στο πάρκο;

Αποκλείεται. Δεν μπορώ. Πρέπει να πάω σπίτι.

-Εννοείς ότι βιάζεσαι; -Ναι, είμαι...

-Γεια σου! -Σε ευχαριστώ.

Ποτέ δεν βαριέμαι να τα κοιτώ. Είναι μεγάλοι κωμικοί.

Σκέφθηκες ποτέ πως μερικά ζώα σου θυμίζουν

ανθρώπους που ξέρεις;

Ναι, καταλαβαίνω τι εννοείς.

Πάρε αυτό που μόλις ανέβηκε στον βράχο.

Έχω μια θεία που είναι ολόιδια. Ζει στη Μινεσότα.

Ξέρεις, είναι αστείο.

Όταν ήμουν σχολείο, μου έλεγαν ότι μοιάζω με κουκουβάγια.

Είναι γελοίο. Δεν μοιάζεις με... Μοιάζεις.

Είσαι ίδιος με κουκουβάγια.

Να σκεφθώ. Εσύ τι μου θυμίζεις;

Άσ' το καλύτερα. Δεν θέλω να ξέρω.

Κοίτα εκεί.

Το πλοίο είναι μεγαλύτερο απ' αυτόν.

Τα παιδιά είναι σπουδαία μελέτη, όταν τα γνωρίσεις.

Ζουν σε έναν δικό τους κόσμο.

Γεια καπετάνιε. Που βρήκες το πλοίο;

Πάρε τα χέρια σου από το πλοίο! Ποιος νομίζεις ότι είσαι;

Δεν καταλαβαίνω. Συνήθως τα παιδιά με συμπαθούν.

Τι αγενές αγοράκι.

Δεν καταλαβαίνω.

Συνήθως περνώ περίφημα με τα παιδιά. Στην πατρίδα με περιτριγύριζαν.

-Πρέπει να πάω σπίτι τώρα. -Ναι. Ήσουν πολύ καλή.

Μου άρεσε.

Φαντάζομαι δεν θα έπρεπε να σε καθυστερώ άλλο, οπότε, αντίο.

Αντίο.

Ήταν μεγάλη διαφορά να έχεις κάποιον να μιλήσεις έτσι.

Τι θα κάνεις;

Δεν ξέρω. Να σκεφθώ, ποια είναι αυτή; Η 79η οδός.

Έχει ένα μουσείο εκεί. Είναι ανοιχτά τις Κυριακές.

Μουσείο;

Νομίζω ότι είναι κάτι που πρέπει να δεις.

Ναι. Είναι μια ιδέα.

Έχω πάει εκεί μόνο 1-2 φορές. Είναι ντροπή.

Έπρεπε να πηγαίνω πιο συχνά.

Αλήθεια; Στο μουσείο;

Είχαμε μια εικόνα του στο σχολείο.

Κι εμείς.

Αυτά τα ατελείωτα απογεύματα, κοιτώντας το,

ευχόμενος να ήταν 3:00 και να φύγω.

Καταλαβαίνω τι εννοείς.

-Ξέρεις, σκεπτόμουν. -Τι;

Σκεπτόμουν πόσο τυχερός είμαι.

-Θα ανεβούμε να δούμε τους πίνακες; -Βέβαια.

Υπάρχει ένας νταής σαν αυτόν σε κάθε σχολείο.

Αυτός ήταν σκληρός και πολύ μεγαλύτερος από μένα.

-Φοβόσουν; -Βέβαια.

Και το μισό σχολείο κοιτούσε. Έπρεπε να αποφασίσω άμεσα.

-Τι έκανες; -Τι έκανα;

Του έδωσα μια γροθιά στην μύτη.

Τι συμβαίνει, φίλε;

Τρομοκρατήθηκε.

Δεν θα σε πείραζε. Θα το έκανες;

Όχι.

Τα παιδιά συνήθως τον αγαπούν.

Τον περιτριγυρίζουν.

-Λοιπόν... -Σαν τον θαυματοποιό.

Ανακεφαλαιώνοντας...

-Πρέπει να έχουμε περπατήσει 150 μίλια. -Ναι.

Δεν νομίζω ότι θα συνηθίσω ποτέ αυτή την πόλη.

Όπως και να 'χει, δεν είναι αυτό που θέλω.

-Πως το ξέρεις; -Ξέρω τι θέλω.

Ξέρεις;

Θέλω μια μικρή, δική μου επιχείρηση στο Μέιπλετον.

-Θέλεις να μείνεις εκεί για πάντα; -Ακριβώς.

-Γιατί; -Εκεί είναι το σπίτι μου.

Ποτέ πριν δεν ήμουν μακρυά από το σπίτι για τόσο καιρό.

Όχι ότι δεν θέλω να τριγυρνώ και να βλέπω πράγματα,

αλλά δεν ξέρω, σκέπτομαι μερικές φορές...

Σαν την άνοιξη τα βράδυα,

μπορώ να μυρίσω σχεδόν το γρασίδι έξω από το σπίτι.

Ο μπαμπάς το κούρευε πριν το δείπνο.

Ποτέ δεν μας άφηνε να το κάνουμε.

-Είχες σκύλο; -Σκύλο; Όχι. Εσύ είχες;

-Όχι. -Γιατί το ρώτησες αυτό;

-Αναρωτιόμουν. -Δεν είχα σκύλο.

Τα έχω υπολογίσει όλα.

Μετά τον πόλεμο, θα γίνω κτίστης.

-Εννοείς εργολάβος; -Όχι. Πιο πολύ κάτι σαν ξυλουργός.

Θέλω να δημιουργώ σπίτια μόνος μου.

Λένε ότι τα σπίτια θα μοιάζουν, φτιαγμένα από πλαστικό

σαν τα κουτιά από τα μαγαζιά.

Όχι στο Μέιπλετον, δεν θα είναι.

Γιατί θέλεις να είσαι εργολάβος Τζο, ή ξυλουργός;

Μ' αρέσει να δουλεύω με το ξύλο.

Μου αρέσει η υφή κι η αίσθηση του.

Μ' αρέσει η ιδέα να κατασκευάζω πράγματα με τα χέρια μου.

-Ξέρεις τι εννοώ; -Ναι, ξέρω.

Κάποια μέρα, θα 'θελα να χτίσω το σπίτι μου. Έχω μερικές ιδέες.

Και έχω διαλέξει μια θαυμάσια τοποθεσία.

Υπάρχει ένα κομμάτι γης που βρίσκεται στο ρυάκι

με δύο γιγάντιες καρυδιές.