Rebecca

"รีเบคคา"

เมื่อคืนฉันฝันว่า ได้กลับไปที่เเมนเดอเลย์อีกครั้ง

เห็นตัวเองยืนอยู่ข้างประตูเหล็ก ที่นำไปสู่ทางเข้า

ฉันไม่สามารถเข้าไปได้อยู่ชั่วขณะ เพราะทางถูกขวางกั้น

เหมือนคนที่หลับฝันทั้งหลาย... จู่ๆ ฉันก็ถูกสิงสถิตย์

ด้วยพลังเหนือธรรมชาติ... ให้ข้ามผ่านสิ่งกีดขวางไปได้ดุจวิญญาณ

ถนนเลื้อยคดเคี้ยวอยู่เบื้องหน้าของฉัน

ยังคงคดโค้งเเละวกวนดั่งเช่นเคย

แต่เมื่อก้าวเข้าไปดู ก็รู้ว่ามันได้เปลี่ยนแปลงไป

ธรรมชาติได้กลับคืนสู่ตนเองอีกครั้ง

ค่อยๆ ปกคลุมทางเข้าทีละน้อย

ดั่งนิ้วมืออันเรียวยาวและเหนียวเเน่น

แผ่ปกคลุมทางเข้าอันซอมซ่อ ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นทางเดินรถของเรา

ในที่สุดก็ถึงเเมนเดอเลย์

เเมนเดอเลย์-- ลึกลับเเละเงียบงัน

กาลเวลามิอาจทําให้กําเเพง ที่ได้สมมาตรนี้ด่างพร้อยได้

เเสงจันทร์อาจทําให้เกิดภาพลวงตา

ทําให้ฉันเห็นว่ามีเเสงไฟ ลอดออกมาจากหน้าต่าง

แล้วเมฆก็เคลื่อนผ่านดวงจันทร์...

โฉบเข้ามาในทันใด ราวกับมีมือดํามืดมาปิดบังใบหน้า

เเล้วภาพลวงตาก็มลายหายไป

ฉันมองขึ้นไปยังโครงตึกอันรกร้าง

ไร้ซึ่งเสียงกระซิบจากอดีต ขับขานถึงกําเเพงที่น่าขนลุกนั่น

เราไม่มีวันได้กลับไปที่เเมนเดอเลย์อีกเเน่ ไม่มีวัน

เเต่บางครั้งในความฝันของฉัน... ฉันได้ย้อนกลับไป

ถึงช่วงเวลาที่เเปลกประหลาดในชีวิตของฉัน... ซึ่งเริ่มต้นขึ้นที่ทางตอนใต้ของฝรั่งเศส

อย่าค่ะ หยุด

คุณตะโกนหาอะไรกัน

คุณเป็นใคร จ้องหาอะไร

ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะจ้อง เพียงแต่ฉันคิดว่า--

งั้นเหรอ แล้วคุณมาทําอะไรที่นี่ล่ะ

ฉันมาเดินเล่น

งั้นก็เดินต่อไป อย่ามาร้องโวยวายแถวนี้

ฉันจะไม่มามอนติ คาร์โลนอกฤดูกาลอีกเลย

ไม่มีผู้ดีในโรงแรมนี้เลยสักคน

เย็นชืดเชียว บ๋อย! บอกมันให้เอา--

นั่น เเม็กซ์ เดอ วินเทอร์นี่นา

สวัสดีค่ะ

- สวัสดีครับ - ฉันอีดิธ เเวน ฮอปเปอร์ค่ะ

ดีใจจังที่เผอิญมาเจอคุณที่นี่

กำลังบ่นอยู่ชียวว่า ไม่ได้เจอคนรู้จักเลยที่มอนติ คาร์โล

เชิญนั่งดื่มกาเเฟกันก่อนสิคะ

คุณเดอ วินเทอร์จะดื่มกาแฟกับฉัน ไปบอกไอ้บ๋อยนั่นให้เอาถ้วยมาอีกใบ

ไม่ต้องลําบากหรอกครับ

อยู่ดื่มกาแฟกับผมด้วยกันทั้งคู่แหละ

- บริกร ขอกาเเฟหน่อยครับ - ได้ครับ ท่าน

- บุหรี่มั้ยคะ - ไม่ครับ ขอบคุณ

รู้มั้ย พอคุณเดินเข้ามา ฉันก็จําคุณได้ทันทีเลย

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เห็นคุณตั้งแต่คืนนั้น ที่คาสิโนในปาล์ม บีช

คุณคงจําสาวเเก่อย่างฉันไม่ได้ละกระมัง

คุณมาเล่นไพ่ที่นี่บ่อยเหรอคะ

ไม่ครับ ผมหมดสนุกกับการเล่นพนันมานานเเล้ว

เรื่องนี้ฉันพอเข้าใจค่ะ เพราะถ้าฉันมีบ้านเหมือนเเมนเดอเลย์ละก็

ฉันก็คงไม่มาที่มอนติ คาร์โลเเน่

ได้ยินมาว่ามันเป็นคฤหาสน์ที่ใหญ่ที่สุดในแคว้น และไม่มีที่ไหนสวยสู้มันได้

คุณคิดว่ามอนติ คาร์โลเป็นยังไงครับ รึว่าไม่สนใจที่นี่เลย

- เอ่อ ดิฉันคิดว่ามันดูค่อนข้างจะกํามะลอ - หล่อนเป็นเด็กไร้มารยาทน่ะคะ คุณเดอ วินเทอร์

หญิงสาวส่วนมากยอมแลกดวงตา เพียงเพื่อที่จะได้มาเห็นมอนติ คาร์โล

ฟังดูไม่ขัดกับวัตถุประสงค์เหรอครับ

ไหนๆ เราก็ได้เจอกันเเล้ว ฉันหวังว่าจะได้พบคุณอีก

เเวะมาดื่มกันที่ห้องสวีทของฉันสิคะ

หวังว่าพวกเขาจะให้ห้องที่ดีๆ กับคุณนะ

ที่นี่ไม่ได้เรื่องเลย ถ้าคุณไม่สุขสบายละก็ โวยไปเลย ไม่ต้องเกรงใจ

ฉันว่าเด็กรับใช้ของคุณคงยังไม่ได้ เเกะสัมภาระให้คุณเลยสิท่า

ผมไม่มีเด็กรับใช้หรอกครับ รึว่าคุณอยากจะทําให้ผมล่ะ

เเหม--

ไม่ดีกว่าค่ะ--

ฉันว่าเธอควรทําตัวให้เป็นประโยชน์ เเล้วไปช่วยคุณเดอ วินเทอร์ดีกว่า

เธอมันเก่งสารพัดนี่นา

ช่างมีน้ำใจจริงครับ แต่ผมขอยึดคติเดิมที่ว่า

"คนที่เดินทางว่องไวที่สุดคือคนที่เดินทางคนเดียว" ซึ่งคุณคงไม่เคยได้ยิน ราตรีสวัสดิ์ครับ

นี่มันอะไรกัน

จู่ๆ ก็ปลีกตัวออกไปเฉยเลย นึกว่าตลกรึไง

มาเถอะ อย่านั่งรากงอกอยู่เลย ขึ้นไปข้างบนกัน

- มีกุญเเจรึเปล่า - มีค่ะ คุณนายเเวน ฮอปเปอร์

ยังจําได้ตอนฉันเป็นสาว มีนักเขียนชื่อดังคนหนึ่ง...

ที่มักจะหลบออกไปทางด้านหลัง ทุกครั้งที่เห็นฉันเดินมา

ฉันคิดว่าเขาคงเเอบหลงรักฉัน เเต่อายไม่กล้าสู้หน้า

โอ้ อนิจจาชีวิต

อ้อ อย่าหาว่าฉันไม่มีเมตตา

เเต่ที่เธอเสนอหน้าไปนิดกับคุณเดอ วินเทอร์

พยายามเข้ามาเเทรกบทสนทนาน่ะ ทําให้ฉันขายหน้า ฉันว่าเขาก็รู้สึกเช่นกัน

ผู้ชายน่ะรังเกียจเรื่องเเบบนี้ แหม อย่าทําหน้างอไป

ยังไงซะฉันก็คือผู้ที่รับผิดชอบ ต่อพฤติกรรมของเธอตอนที่อยู่ที่นี่

บางทีเขาอาจไม่ทันสังเกตเห็นก็ได้

น่าสงสารฉันว่าเขาคงยังทําใจไม่ได้ เรื่องการตายของภรรยา

ได้ยินมาว่าเขารักหล่อนมาก

โอ้ ฉันนี่ซุ่มซ่ามเสียจริง

ฉันขอโทษด้วย อย่าลําบากเลยค่ะ มันไม่สําคัญอะไร

ปล่อยไว้เถอะ เเล้วช่วยจัดที่เพิ่มที่โต๊ะผมด้วย

คุณผู้หญิงจะมาทานมื้อเที่ยงกับผม

- อย่าดีกว่าค่ะ - ทําไมล่ะ

คุณสุภาพมากเลย แต่แค่ให้เขาเปลี่ยนผ้าปูโต๊ะใหม่ก็พอแล้วค่ะ

ถึงคุณไม่ได้ชนเเจกันล้ม ผมก็กะจะชวนคุณอยู่พอดี

มาเถอะ เราไม่ต้องคุยกันก็ได้ ถ้าไม่ต้องการ

ขอบคุณมากค่ะ

- ฉันขอไข่กวนค่ะ - ได้ครับ คุณผู้หญิง

- เเล้วเพื่อนคุณไปไหนซะล่ะ - หล่อนนอนป่วยอยู่บนเตียงน่ะคะ

ต้องขอโทษด้วยที่เมื่อวานผมเสียมารยาท

ข้อเเก้ตัวเดียวก็คือผมกลายเป็นคนน่าเบื่อ เพราะอยู่ตัวคนเดียวมานาน

ไม่หรอกค่ะ คุณก็แค่อยากอยู่ตามลําพัง--

เเล้วคุณเป็นเพื่อนหรือว่าญาติ ของคุณนายแวน ฮอปเปอร์ล่ะครับ

หล่อนเป็นนายจ้างของฉันค่ะ จ้างฉันให้เป็นเพื่อนเเก้เหงา

ไม่ยักรู้ว่าเพื่อนนี่จ้างกันได้

ฉันเคยหาคำว่า"เพื่อน"ในพจนานุกรม มันแปลว่า"คนที่แนบสนิทชิดใกล้"

ผมล่ะไม่อิจฉาคุณเลย

จริงเเล้วหล่อนใจดีนะคะ ส่วนฉันเองก็ต้องหารายได้

เเล้วคุณไม่มีครอบครัวรึครับ

ไม่ค่ะ คุณเเม่ฉันเสียไปหลายปีเเล้ว

เหลือแต่คุณพ่อ ซึ่งท่านก็เพิ่งเสียไปเมื่อฤดูร้อนที่ผ่านมา

- ฉันจึงรับงานนี้ - น่าเศร้านะครับ

ใช่ค่ะ เราเข้ากันได้ดีเหลือเกิน

- หมายถึงคุณกับคุณพ่อใช่มั้ย - ค่ะท่านเป็นคนน่ารักไม่เหมือนใคร

- เเล้วท่านทําอาชีพอะไร - จิตรกรค่ะ

ฝีมือดีมั้ยครับ

ฉันก็คิดว่าเช่นนั้น เเต่คนมักไม่ค่อยเข้าใจท่าน

คนเราก็มักเป็นอย่างงี้เเหละ

ท่านวาดภาพต้นไม้ อย่างน้อยก็หนึ่งต้น

คุณหมายถึงว่าท่านวาดภาพต้นไม้ ต้นเดิมซ้ำไปซ้ำมารึครับ

ท่านมีทฤษฎีอยู่ว่าถ้าเราค้นพบสิ่งหนึ่งที่สมบูรณ์แบบ ไม่ว่าจะเป็นคน สิ่งของ หรือสถานที่

เราก็ควรยึดมันเป็นหลักไว้ คุณว่าฟังดูโง่เง่ามั้ยคะ

ไม่เลย ผมกลับเห็นด้วยอย่างยิ่ง

เเล้วระหว่างที่พ่อคุณวาดรูป คุณทําอะไรล่ะครับ

ฉันก็นั่งขีดเขียนภาพอยู่ข้างๆ แต่ฉันไม่เก่งหรอกค่ะ

แล้วคุณจะออกไปวาดภาพตอนบ่ายนี้รึเปล่า

- ค่ะ - ที่ไหนเหรอ

- ยังไม่ได้ตัดสินใจเลยค่ะ - งั้นผมขับรถพาไปให้

โอ้ อย่าลําบากเลยค่ะ

ไม่เป็นไรเลย ทานให้เสร็จเเล้วเราค่อยไปกัน

ขอบคุณค่ะ คุณช่างมีนํ้าใจนัก เเต่ฉันไม่ค่อยหิว

ไม่เอาน่า ทานเยอะๆ เถอะครับ

คุณใช้เวลาวาดนานขนาดนี้ มันต้องเป็นศิลปะชั้นยอดแน่

อย่าเพิ่งดูค่ะ มันยังไม่ดีพอเลย

มันคงไม่เเย่เท่าไหร่หรอกน่า อย่าเพิ่งลบสิ ให้ผมดูก่อน

เปอสเป็คทีฟของภาพนะคะ ฉันไม่เคยวาดได้สัดส่วนสักที

คงเป็นเพราะเปอสเป็คทีฟของภาพสินะ ที่ทําให้จมูกผมเบี้ยวเเบบนี้

แหม ก็คุณไม่เหมาะเป็นแบบให้วาดนี่คะ สีหน้าท่าทางคุณเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

งั้นเหรอ

ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะเน้นไปที่วิวทิวทัศน์ น่าจะเหมาะกว่า

มันทําให้นึกถึงชายฝั่งทะเลแถวบ้าน คุณรู้จักคอร์นวอลมั้ย

ค่ะ ฉันเคยไปเที่ยวที่นั่นกับพ่อครั้งนึง

ฉันเข้าไปในร้านแห่งหนึ่งแล้วเห็นโปสการ์ด

เป็นภาพบ้านสวยหลังหนึ่งอยู่ริมทะเล

เเล้วฉันก็ถามว่าบ้านนี้เป็นของใคร หญิงชราตอบว่า "นั่นคือเเมนเดอเลย์"

- ฉันรู้สึกอายจังที่ไม่รู้จัก - แมนเดอร์เลย์นั้นสวยงาม

เเต่สําหรับผม มันก็เเค่สถานที่ที่ผมเกิด...

เเละอยู่อาศัยมาตลอดชีวิต

แต่ตอนนี้ผมไม่คิดว่าจะได้กลับไปเห็นมันอีก

แต่เราก็โชคดีที่ไม่ต้องอยู่บ้าน ตอนช่วงอากาศไม่ดี ใช่มั้ยคะ

ในอังกฤษไม่เหมาะจะออกไปว่ายน้ำ จนกว่าจะถึงเดือนมิถุนายนโน่นแนะ จริงมั้ยค่ะ

น้ำที่นี่อุ่น ฉันอยู่ได้ทั้งวันเลย

คลื่นลมอันตราย มีคนจมน้ำเมื่อปีก่อน

ฉันไม่กลัวจมนํ้า เเล้วคุณล่ะ

มาเถอะ ผมจะพาคุณกลับบ้าน

อ๋อใช่ฉันรู้จักคุณเดอ วินเทอร์ดี รวมถึงเมียเขาด้วย

ก่อนที่จะเเต่งงาน หล่อนคือรีเบคคา ฮิลเดร็ธ คนสวยไง

หล่อนจมนํ้าตายตอนที่เเล่นเรืออยู่ใกล้ๆ แมนเดอเลย์

ถึงไม่เอ่ยออกมา เเต่ก็รู้ว่าเขาใจสลาย

นี่ฉันต้องกินมันสินะ เเหวะ! ส่งช็อคโกแลตมาให้ฉันเร็ว

มาได้สักที เร็วเข้า ฉันอยากเล่นไพ่เเล้ว

หล่อนคือ รีเบคคา ฮิลเดร็ธ คนสวยไง

ได้ยินมาว่าเขารักหล่อนมาก

หล่อนคือ รีเบคคา ฮิลเดร็ธ คนสวยไง

ฉันว่าเขาคงยังทําใจไม่ได้ เรื่องการตายของภรรยา

หล่อนคือ รีเบคคา ฮิลเดร็ธ คนสวยไง

เขาหัวใจสลาย

สวัสดี

- จะไปไหนล่ะ - ว่าจะไปลงเรียนเทนนิสสักหน่อยค่ะ

ไปเหล่ครูสอนหนุ่มรูปหล่อ...

เเล้วก็จะได้เเอบปิ๊งเขาล่ะสิ

ก็ได้ไปเถอะ เอาให้เต็มที่เลย

ออกเวรเเล้วรึครับ

อาการไข้หวัดของคุณนายเเวน ฮอปเปอร์แย่ลง เลยต้องให้พยาบาลคอยดูเเล

น่าสงสารคุณพยาบาล คุณเก่งเทนนิสรึครับ

- ก็ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ - ดี งั้นเราไปขับรถเล่นกัน

สวัสดีค่ะ คุณนายแวน ฮอปเปอร์ อาการคุณเป็นยังไงบ้างคะ

เธอเข้ากันกับเขาได้ดีเลยใช่มั้ย

ครูนั่นคงจะสอนเธออย่างอื่นนอกจากเทนนิส

มา ฉันอยากให้เธอโทรศัพท์ให้หน่อย

สงสัยจังว่าคุณเดอ วินเทอร์ ยังพักอยู่ในโรงเเรมรึเปล่า

"คุณเดอ วินเทอร์ที่รัก ทําไมคุณไม่โทรกลับหาฉันบ้างเลย พ่อคนเจ้าเล่ห์!

ทันทีที่ฉันหายดี ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้ คุณเบื่อเลยตอนที่อยู่มอนติคาร์โล นี่

เพราะฉันรู้ดีว่าตอนนี้ที่คุณรู้สึกอย่างเดียว ก็คือ เบื่อ เบื่อ เบื่อ!

จากมิตรรัก, อีดิธ เเวน ฮอปเปอร์"

ฉันไปได้รึยังคะ

เรียนหนักขนาดนี้ ฉันว่าเธอพร้อมจะไปแข่งวิมเบิลดันเเล้วล่ะ

แต่นี่ก็ครั้งสุดท้ายแล้ว งั้นก็ตามสบายเถอะ

เพราะว่าฉันนอนป่วยเเบบนี้ เธอเลยไม่ค่อยได้ทําอะไร

ฉะนั้นฉันจะเลิกจ้างพยาบาลตั้งเเต่วันนี้ แล้วเธอก็กลับมาทําหน้าที่ของเธอตามเดิม

ค่ะ คุณนายแวนฮอปเปอร์

- พยาบาล - ค่ะ คุณนายแวน ฮอปเปอร์

เเน่ใจนะว่าเธอฝากข้อความ ไว้ให้คุณเดอ วินเทอร์เเล้ว

- ค่ะ คุณนาย - ไม่อยากจะเชื่อเลย

ป่านนี้เขาน่าจะโทรกลับมาหาฉันได้เเล้วนะ

น่าสงสาร ฉันล่ะไม่ชอบเห็นเขาอยู่ตัวคนเดียวเลย

รู้มั้ยค่ะฉันหวังว่าจะมีสิ่งประดิษฐ์..

ที่สามารถบรรจุความทรงจําใส่ขวดไว้ได้เหมือนน้ำหอม ไม่มีวันจางไม่มีวันเน่าเสีย

และเมื่อใดที่ฉันต้องการ ก็แค่เปิดจุกขวด และระลึกถึงความทรงจำนั้นได้ไม่รู้จบ

เเล้วมีช่วงเวลาไหนเป็นพิเศษที่คุณอยากจะเก็บไว้ล่ะ

ทั้งหมดนี่ละคะ ตลอดช่วง 2- 3 วันที่ผ่านมา