Les Misérables (Les Misérables)

"ค.ศ. 1815"

"26 ปี หลังการปฏิวัติฝรั่งเศส"

"กษัตริย์ได้ขึ้นครองบัลลังก์ฝรั่งเศสอีกครั้ง"

ก้มลง ก้มลง

เจ้าจงอย่าสบสายตา

ก้มลง ก้มลง

ต้องอยู่จนสิ้นชีวา

ไม่มีสวรรค์

นรกเท่านั้นบนดิน

ก้มลง ก้มลง

อีกยี่สิบปีต้องชิน

ลูกไม่ผิดใด

พระเจ้าฟังลูกอ้อนวอน

ก้มลง อย่าเงย

พระเจ้าไม่เคยอาทร

นางยังมั่นคง

ข้ารู้ว่านางซื่อตรง

ก้มลง ก้มลง

อย่าหลงว่าใครยังคอย

เมื่อข้าเป็นไท

จะหายตัวไป ไร้ร่องรอย

ก้มลง ก้มลง

เจ้าคงเป็นทาสจนตาย

ก้มลง ก้มลง

ที่นี่คือชีวิตบั้นปลาย

ไปเก็บธงมา

นักโทษ 24601

แกได้ออกไป แกได้ทัณฑ์บน

รู้ไหมว่าคืออะไร

รู้สิ ข้าเป็นไทแล้ว

ไม่ แกต้องฟังคำสั่ง รายงานตัวทุกย่างก้าว

ตราบาปนี้ จะติดตัวแกไปจนตาย

คอยเตือนว่าแกเป็นตัวร้าย

ข้าแค่ขโมยขนมปังก้อนเดียว

หลานของข้าใกล้ตาย

- และเราอดอยาก - แกจะอดอยากอีก

เว้นแต่แกหัดรู้ความสำคัญของกฎหมาย

ข้ารู้จักมันดีมาตลอดสิบเก้าปี

ข้าเป็นทาสของกฎหมาย

ห้าปีเพราะความผิดที่แกก่อ

ที่เหลือเพราะแกพยายามจะหนี

ใช่ 24601

ชื่อข้าคือ ฌอง วัลฌอง

ส่วนข้าคือ ฌาแวร์

อย่าลืมชื่อของข้า

จำข้าไว้ให้ดี

24601

ก้มลง ก้มลง

เจ้าคงเป็นทาสจนตาย

ก้มลง ก้มลง

ที่นี่คือชีวิตบั้นปลาย

เป็นไทเสียที ความรู้สึกนี้ช่างแปลก

จะไม่ลืม แรมปีที่สูญไป

จะไม่อภัย ที่พวกมันทำให้ทุกข์ทน

พวกมันล้วนผิด...กันทุกคน

วันใหม่สดใส ไหนดูซิว่า...

โลกใหม่เบื้องหน้า อะไรรออยู่

ขอผมช่วยงานสักวันได้ไหม

ไหนเอกสารล่ะ

ที่นี่ไม่มีงานให้ทำ

วัลฌองคนอันตราย แกจะติดทัณฑ์บนทั้งชาติ

ไม่มารายงานตัวต้องถูกจับกุมทันที

ไปที่ปงตาร์ลิเย่ใน 30 วัน

ตามมันไป

ไหนดูเอกสารซิ

- เมอซิเออร์ - เอกสารล่ะ

ผมจะนอนในคอกม้า ผมหิวมาก

ไปให้พ้น

หากท่านล้า เชิญเข้ามาข้างในนี้

ในราตรี ข้างนอกคงเหน็บหนาว

แม้น้อยนิดมีในชีวิตของเรา

เท่าที่มี เรายินดีแบ่งปัน

เรามีไวน์ให้ท่านได้ฉ่ำชื่น

มีอาหารคืนพลังให้แข็งขัน

มีเตียงอุ่นให้พักจวบจนเช้า

คลายทุกข์ทัณฑ์ คลายทุกข์ร้อน

ขอประทานพรแก่อาหารวันนี้

แก่ซิสเตอร์ของเรา และแก่แขกของเรา

เข้าไป...จับมันไว้

อย่าไปไหน

พระคุณท่าน

เราได้เครื่องเงินของท่านมา

เราจับหมอนี่ได้คามือ

มันกล้าดีบอกว่าท่านให้มัน

ถูกแล้วท่าน

แต่สหาย ท่านรีบจากอย่างเร็วรี่

จนลืมว่ามีอีกสิ่งที่ทิ้งไว้

ท่านลืมว่าเราก็ให้นี่ไป

ไยลืมของดีที่สุดเล่าเพื่อนเอย

เมอซิเออร์ ปล่อยเขาไปเถิด

ความจริงเปิดเผยเขาไม่มุสา

ขอให้ท่านทำหน้าที่ที่รับมา

บุญจะรักษาให้ท่านมีชัย

แต่จำคำนี้ไว้นะ สหาย

ให้มองไว้ว่าเป็นแผนจากสวรรค์

ท่านต้องใช้เครื่องเงินมีค่านั้น

สร้างให้ท่านเป็นคนซื่อตรง

ด้วยสักขีจากผู้พลีเพื่อศาสนา

ด้วยกายาและเลือดบุญราศี

พระเจ้าได้ดึงท่านสู่ความดี

เรากู้ดวงชีวีของท่านเพื่อ...

พระองค์

"บุคคลอันตรายร้ายแรง"

ข้าแต่พระองค์ จงบอกมา ข้าทำผิดอะไร

ข้าต้องกลายเป็นโจรร้าย เป็นหมาหนีการล่า

หรือข้าบาปหนักเหลือคณา สายเกินกว่าให้อภัย

คงเหลือแต่ความชังที่ยังร้องก้องเท่านั้น

ในมุมมืดอันเงียบงัน ไร้ซึ่งใครจะได้ยิน

เมื่อชีวิตใหม่ได้เข้ามา หาข้าตอนนี้

ถ้ามีทางใหม่ให้ข้าเดิน

มันก็เกินยี่สิบปีจะกลับไป

ชีวิตข้าคือสงครามที่ไม่มีวันจะครองชัย

ชีวิตถูกตีตรา พวกมันฆ่าวัลฌอง

ตอนที่จองจำข้าและปล่อยให้ตาย

แค่ขโมยขนมปังก้อนเดียวประทังกาย

แต่ไยข้ายอมให้ชายผู้นี้...

...มาเปลี่ยนชีวี มาสอนให้รัก

อาทรข้าดี ไม่มีหาญหัก

ให้ความรักเชื่อใจ มอบไมตรี

เขาว่าตัวข้า พระเจ้าขอไป

เป็นไปได้ไหม

เพราะข้านั้นเกลียดโลกใบนี้นัก

โลกที่ไม่เคยมีรักให้ข้าสักที

ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

แปลงหัวใจให้กลายเป็นหิน

ข้าเป็นอาชญากรมาจนชิน

แค่นี้ทั้งสิ้นคือที่ข้ารู้

คำเดียวจากเขา เราคงกลับไป...

...อยู่ใต้โซ่ตรวน หมดความเป็นไท

แต่เขากลับให้อิสรภาพมา

ละอายใจนักหนาเหมือนมีมีดแทงใจ

เขาบอกว่าข้ายังมีความดี

เป็นไปได้หรือนี่

ผีสางตนใด ดลข้าเปลี่ยนใจ

หรือข้ายังมีหนทางใหม่

พยายามไขว่คว้าไป กลับร่วงลงมา

และค่ำคืนคืบคลานมาหา

ขณะข้ามองสู่ความว่างเปล่า

วังวนเก่าแห่งบาปของข้า

ข้าต้องหนีจากโลกนั้นมา

เปลี่ยนชะตาของ ฌอง วัลฌอง

ฌอง วัลฌอง ไม่มีอีกแล้ว

เรื่องราวใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้ว

"แปดปีต่อมา... ปี 1823 เมืองมองเทรย"

เมื่อสิ้นวันไปอีกวัน เราก็แก่ไปอีกวัน

ชีวิตก็แค่นั้น ชีวิตคนจนจน

ต้องดิ้นรน ต้องราวี

เพราะไม่มีใครใยดี

อยู่ว่างเปล่าอีกวันวี่ เพื่ออะไร

แค่ใกล้ตายไปอีกวัน

เมื่อสิ้นไปอีกวัน ต้องทนหนาวอีกวัน

ไม่มีผ้าที่คุ้มกัน คลายหนาวเลยสักวัน

และผู้คนที่ผ่านไป ไม่มีใครสนใจเด็กร้องไห้

โรคร้ายก็มาไว พร้อมฆ่ากัน

ใกล้ตายไปอีกวัน

เมื่อสิ้นวันไปอีกวัน ตะวันก็ลับไปอีกวัน

และตะวันของอีกวัน ก็รอวันขึ้นฉาย

เหมือนคลื่นที่ซัดทราย เหมือนพายุร้ายกำลังมา

คนหิวโหยทั่วดินแดน คนแร้นแค้นถูกตีตรา

และยังต้องถูกลงทัณฑ์ เมื่อหมดวันไปอีกวัน

เมื่อสิ้นวันไปอีกวัน ไม่ได้งานก็ไม่ได้เงิน

มัวแต่นั่งอยู่เพลินเพลิน อดได้เงินซื้ออาหาร

- ยังมีลูกรออยู่บ้าน - คอยอาหารไปประทัง

- บุญแค่ไหน ที่ได้มีงาน - และได้ขึ้นเตียง

บุญของเรายังมี

เธอเห็นไหมว่าวันนี้ หัวหน้างานงุ่นง่านจริง

ปากก็คอยจะแทะโลม มือก็ป่ายเป็นระวิง

นั่นเพราะแม่ฟองทีนไม่ยอมตามใจ

ดูกางเกงของเขาสิ เขาคิดลึกคึกเพียงใด

และเจ้านายไม่เคยรู้ ว่าหัวหน้างานนั้นจัญไร

ถ้าฟอนทีนไม่ระวัง จะถูกเฉดไล่

จะตกงานไม่รู้ตัว

เมื่อสิ้นวันไปอีกวัน ก็หมดวันไปอีกวัน

ได้เงินแค่พอทัน ใช้จ่ายไปได้เจ็ดวัน

ค่าเช่าห้อง ค่าของใช้ ต้องรักษางานไว้ให้นาน

ต้องตรากตรำจนไม่ไหว ไม่งั้นต้องไปขอทาน

ยังไงก็ต้องกินใช้ ท้ายที่สุดกันทั้งนั้น

แล้วนี่ใครกัน แม่สาวน้อยเดียงสา

มาเร็วฟองทีน มาฟังข่าวกันมา

“ถึงฟองทีน ส่งเงินมาอย่าช้า“

“ลูกของเธอป่วยไข้ ต้องใช้เงินรักษา”

เอาจดหมายนั้นมา อย่ามาแส่ได้ไหม

มีผัวอยู่ที่บ้าน แต่ยังร่านไปมีใคร

ฉันไม่ได้ทำสิ่งผิด จะกลัวไปทำไม

กล้าสาบานต่อฟ้า กล้าเปิดเผยไม่อาย

- เลิกก่อเรื่องซะที - ฉันไม่ได้ก่อเรื่อง

- หัวหน้า - ทำอะไรน่ะ

หยุดนะ เมอซิเออร์มาดแลนมาแล้ว

ทะเลาะกันเรื่องอะไร ใครช่วยแยกทั้งคู่ที

ที่นี่เป็นโรงงาน ไม่ใช่ละครสัตว์

ใจเย็นน่า อย่ามีเรื่อง

ฉันเป็นนายกเทศมนตรีของเมือง

ฉันไม่อยากขายหน้า

จัดการที หัวหน้า อย่าใจร้อนขัดเคือง

ครับ เมอซิเออร์มาดแลน

เอ้าใครบอกที นี่ใครก่อเรื่อง

ที่สุดแล้วยังไง เธอก็คือตัวการมารร้าย

เธอปกปิดซ่อนลูกไว้ในเมืองเล็กๆ

ต้องจ่ายเงินให้ผู้ชาย

คงเดาได้ว่าเธอหากินยังไง