10,000 B.C. (10,000 BC)

เวลาเท่านั้นที่จะสอนให้เรา แยกแยะเรื่องจริงและตำนาน

ความจริงบางอย่าง ไม่อาจข้ามผ่านกาลเวลา

แต่ตำนานของเด็กผู้มีตาสีฟ้า จะคงอยู่ตลอดไป

และจะถูกเล่าขานจากรุ่นสู่รุ่น ของชนเผ่าในเทือกเขาใหญ่สีขาว

เราพวกยากาห์ล เป็นนักล่าสัตว์ที่ทรงพลังที่สุด แมนแนค

แต่โลกของเราเริ่มจะเปลี่ยนไป

ฝูงแมนแนค มายังหุบเขาของเราช้าลงเรื่อยๆ

และบางครั้งพวกมันก็ไม่มาเลย

เหล่านักล่าพากันกระวนกระวาย

และผู้คนของเราก็หิวโหย

มีเพียงผู้เดียวในหมู่เราผู้ที่เราเรียกว่า "แม่เฒ่า"

ที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียวนางเท่านั้น ที่สามารถสื่อกับวิญญาณแห่งพิภพ

และอ้อนวอนต่อบรรพชน ให้ปกป้องชนเผ่าของเรา

นางอ้อนวอนหลายต่อหลายครั้ง

กระทั่งคืนหนึ่ง พวกเขาตอบนาง และแจ้งลางบอกเหตุ

ลางของการเริ่มต้นแห่งจุดจบ

เราเจอเด็กในเทือกเขา กำลังกอดศพหญิงผู้หนึ่งอยู่

บรรพชนส่งนางมาสู่เรา

นางมาเพื่อบอกเรา

ถึงพวกปีศาจ 4 ขา ผู้ที่จะทำให้พวกเราสูญสิ้นไป

พวกนั้นจะมายังหุบเขาของเรา ในตอนที่

เราออกล่าเป็นครั้งสุดท้าย

แต่จงอย่ากลัว

จากการล่าครั้งนี้จะบังเกิดนักรบ

และนางผู้นี้จะเป็นผู้หญิงของเขา

พวกเขาจะนำเราไปสู่ชีวิตใหม่

ที่พวกยากาห์ล จะไม่รู้จักความหิวอีกต่อไป

คืนนั้น แม่เฒ่าไม่ได้เห็นใบหน้า ของนักรบผู้ที่นางกล่าวถึง

แต่นางรู้ว่าเด็กผู้มีตาสีฟ้า

คือสิ่งนำโชคที่นางต้องปกป้อง

พวกเรารู้จักนางในชื่อเอโวเล็ต สัญญาแห่งชีวิต

สำหรับเด็กชายชื่อ ดี'เลห์ นางเป็นมากกว่านั้น

มียากาห์ลเพียงผู้เดียว ที่ไม่เชื่อในคำทำนายของแม่เฒ่า

บิดาของเด็กชาย

ผู้ถือหอกขาว และเป่าให้สัญญาณแห่งการล่า

ข้าจะดูแลบุตรชายท่าน เสมือนหนึ่งลูกของข้า

ข้ารู้แล้ว

แต่สัญญาสิว่า เจ้าจะไม่บอกใครถึงเหตุผลที่ข้าไป

เรารอถึงการล่าครั้งสุดท้ายไม่ได้

- พุ่งอีกสิ - เก่งนี่

คา'เรน

คา'เรน

ไม่ ไม่ใช่เจ้า

พ่อเจ้าทิ้งผู้คนของเราไป ไปให้พ้น

ปล่อยเขา ! คา'เรน ข้าบอกให้ปล่อย !

- ดี'เลห์... - เขาเป็นลูกคนขี้ขลาด

อย่าพูดเช่นนั้นอีก

เจ้าทุกคนด้วย

เจ้าโดดเดี่ยว เหมือนข้า

เกิดอะไรขึ้น กับผู้คนของเจ้า ?

พวกเขาถูกสังหาร

โดยปีศาจ 4 ขา

เจ้าจะไม่มีวันโดดเดี่ยว เอโวเล็ต

เห็นแสงนั่นไหม ? ดวงนั้น !

มันไม่เคลื่อนที่ข้ามฟ้า เหมือนกับดวงอื่นๆ

แสงนั่นเป็นเหมือนเจ้า ในใจข้า

ที่ไม่มีวันจากไปไหน

ไม่มีวันจากไปไหนรึ ?

ไม่ ไม่มีวัน

เอโวเล็ต มานี่

อย่าเดินห่างจากกระท่อม โดยไม่บอกกับข้า

และอีกหลายเดือนต่อมา เอโวเล็ตและดี'เลห์ เฝ้ามองกันและกัน

และความรักในใจของพวกเขาเพิ่มพูน

บุกอาณาจักรโลก 10,000 ปี

กระทั่งในที่สุด หลายปีผ่านไป

วันแห่งการล่าครั้งสุดท้ายมาถึง

ดี'เลห์ เราจะต้องเฝ้าดูอีกนานแค่ไหน ?

จนกว่าฝูงแมนแนคมา

- แล้วจะมาเมื่อไหร่ ? - ข้าไม่รู้

- ดี'เลห์ เมื่อไหร'ข้าจะได้เป็นนักล่า ? - เมื่อเจ้าเลิกตั้งคำถามมากมาย

วันนี้ ทิค'ทิค นักล่าผู้ยิ่งใหญ่ มายังกระท่อมแม่เฒ่า

นางคิดว่า เวลาที่ทำนายไว้มาถึงแล้ว

นางบอกไม่ให้เขา ฆ่าแมนแนคในการล่าครั้งนี้

นางคิดว่าคา'เรน จะได้ครองหอกขาว

และตัวเอโวเล็ต

บาคู ดูสิข้ามีอะไรให้เจ้า

เจ้ารู้ดีว่าคา'เรนเป็นนักล่าฝีมือดี

เราต้องหนี

เราข้ามเทือกเขาใหญ่ไปด้วยกันได้

และละทิ้งผู้คนของเรารึ ? เช่นเดียวกับพ่อข้า ?

ข้าทำไม่ได้

ข้าใช้เวลาทำมันมาหลายเดือน

ทางเดียวที่เราจะอยู่ด้วยกัน

คือข้าต้องฆ่าแมนแนค

มาแล้ว มากันแล้ว ดู !

ดูสิว่ามีมากขนาดไหน !

วันนี้, ข้าจะไม่เป็นคนแทงหัวใจแมนแนค

แต่เจ้าคนใดคนหนึ่ง

เจ้าคนหนึ่ง จะได้ครองหอกขาว

ขอให้บรรพชนแห่งยากาห์ล และวิญญาณแห่งแมนแนคทรงพลัง

เลือกคนที่ดีที่สุด

- คา'เรน เจ้าพุ่งหอกคนแรก - คา'เรน แมนแนคเป็นของเจ้า

เจ้าจะเป็นผู้นำเรา

ดี'เลห์ แล้วเจ้าล่ะ ?

ข้าล่าเพื่อครองเอโวเล็ต

เราร่วมกันล่าอย่างเป็นหนึ่ง !

ทิค'ทิคเจอจ่าฝูง

ช้าลง ! ดี'เลห์!

พวกมันกำลังจะหนีไป ต้อนกลับมา !

บาคู พวกมันมาแล้ว มากันแล้ว บาคู

พวกมันมาแล้ว มากันแล้ว !

มากันแล้ว...

ตัวสุดท้ายมาแล้ว ตัวใหญ่เบ้อเริ่ม ! เอาเลย !

ดี'เลห์กำลังมา คา'เรนพุ่งหอกสิ !

ล้มมันซะ ดึงตาข่าย !

แรงมันเยอะ ปล่อยไป คา'เรน

- ดี'เลห์ เราต้องปล่อยมันไป - ไม่ได้ มือข้าติด

ดู ดู! นั่นดี'เลห์ !

เจ้าฆ่ามัน โดยลำพัง !

ไม่มีใครเคยทำเช่นนั้น

กล้าหาญมาก

ดี'เลห์ฆ่าแมนแนคได้ เขาไม่ยอมปล่อยมือจากตาข่าย

เขาคนเดียวเท่านั้น

คอยอะไรอยู่ ?

ผู้หยั่งรู้ ข้าสังหารแมนแนค

ข้าคือผู้ครองหอกขาว และหญิงผู้เป็นของข้า เอโวเล็ต

นับแต่นั้นมา ดี'เลห์ไม่ได้เป็นลูกคนขี้ขลาดอีกต่อไป

พวกยากาห์ล พากันสรรเสริญเขา

ที่นำเอาพรแห่งแมนแนค มาสู่พวกเขาอีกครั้งหนึ่ง

ถึงแม้ว่าแม่เฒ่าจะยินดี

ที่ได้เห็นเอโวเล็ตมีความสุขยิ่ง

นางกลับหวั่นอยู่ลึกๆ ว่าผู้ที่สังหารสัตว์ทรงพลัง

ไม่กล้าหาญพอจะเผชิญ กับสิ่งที่จะมาถึง

ทำไมทิค'ทิค ไม่มาฉลองกับเรา?

- ดี'เลห์ - มีบางอย่างที่ข้าต้องทำ

ต้องการอะไร ?

ข้าไม่ได้กล้าหาญ ข้าไม่ได้ร่วมล่าอย่างเป็นหนึ่ง

วันนี้บรรพชน แห่งยากาห์ล หยอกล้อกับเรา

ข้าควรทำอย่างไร ? หากข้าคืนหอกขาว ข้าต้องคืนเอโวเล็ต ข้าทำไม่ได้

นางเป็นของเจ้ารึไง ?

ไม่ใช่วิถีของยากาห์ล ที่จะได้ครองหอกขาวด้วยคำลวง

- ข้าคืนหอกขาวให้กับทิค'ทิคไปแล้ว - เจ้าทำเช่นนั้นทำไม ?

- เพราะว่าข้าไม่ได้ฆ่าแมนแนค เอโวเล็ต - เจ้าเป็นคนฆ่า เจ้าเกาะตาข่ายไว้

เปล่า ข้าพูดปด !

ข้าพยายามปล่อย เหมือนคนอื่นๆ แต่มือข้าติด

หลังจากนั้น แมนเนควิ่งเข้าใส่หอกข้าเอง

ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย

เอโวเล็ต จำที่ข้าบอกเจ้า เรื่องแสงของเราได้ไหม ?

ข้ายังรู้สึกเช่นเดิม

เจ้าจะอยู่ในใจข้าตลอดไป

จะไม่มีวันจากไปไหน

แต่เจ้า..

ก็ยอมละทิ้งข้า

คืนนั้นฝนสีขาว มาถึงยังหุบเขาของพวกยากาห์ล

ความเศร้าเกาะกุมจิตใจของดีเลห์ เหมือนผ้าคลุมน้ำแข็ง

และที่มาพร้อมกับฝนสีขาว คือปีศาจ 4 ขา

เจ้าอยู่ในนี้

บาคู

โมฮา ระวัง !

อย่าฆ่าพวกมัน

จับตัวไป

- บาคู ไปซ่อน - ครับแม่

เราช่วยพวกนั้นไม่ได้

ผูกนางกับม้าข้า

ปล่อยข้า...

ปล่อยข้านะ !

- เจ้าจะทำอะไรน่ะ - ข้าจะตามพวกมันไป

ข้ามเทือกเขาใหญ่น่ะรึ เป็นไปไม่ได้หรอก

พวกมันก็ข้ามเทือกเขาใหญ่มาไม่ใช่รึ

- พวกมันเป็นปีศาจ พวกมันอาจบินได้ - ข้าไม่เห็นปีกของพวกมัน จริงมั้ย ?

เจ้าคิดว่าจะเอาชนะพวกมัน ได้โดยลำพังรึ เจ้าคนเดียว ?

เขาไม่ได้ไปลำพัง

ข้าจะไปด้วย

ถ้าไม่มีพวกนักล่าคนอื่นๆ พวกเราทุกคนจะตาย

ข้าจะไปด้วย

ไม่ บาคู เจ้าอยู่ที่นี่

แต่เจ้า คา'เรน เจ้าต้องไปกับพวกเขา

อย่าแตะต้องข้า !

เมื่อพวกเขาอำลาเหล่าผู้เฒ่า และเด็กๆ ของพวกเรา

ผู้หยั่งรู้แห่งยากาห์ลให้พรพวกเขา

และหอกที่อยู่ข้างกาย

แม่เฒ่ารู้ว่า พวกเขาจะไม่ใช่นักล่าอีกต่อไป

แต่จะกลายเป็นนักรบ

เดี๋ยวก็ค่ำแล้ว เราพักที่นี่

ไม่ เราไปต่อ จะทันพวกมันแล้ว

ข้าไม่เห็นในความมืด เจ้าเห็นรึ ? เราพักที่นี่

กินและนอนพัก

ทำไมเจ้าถึงไม่ถือหอกขาว ?

เจ้ากลัวรึ ?

ตอบสิ !

คา'เรน นอนซะ

บาคู บาคู ! เจ้ามาทำอะไรที่นี่ ?

- กลับบ้านซะ ! - ข้าช่วยท่านได้

- ข้าถือถุงน้ำให้ก็ได้ - กลับบ้านซะ!

พวกมันสังหารแม่ข้า !

เขาไม่มีใคร

เขาจะเป็นตัวถ่วงเรา

ดี'เลห์ ข้ากระหายน้ำ

- หินพวกนี้ยังร้อนอยู่ - ดี'เลห์ !

นางยังไม่ตาย เราต้องรีบไป !

ทำไมแม่เฒ่าถึงหอบ ?

ฝนสีขาวไม่เป็นมิตรกับพวกนักล่า

มันกลืนกินร่องรอย ของพวกพี่น้องที่ถูกจับตัวไป

ถึงคราวที่บรรพชนแห่งยากาห์ล จะเป็นผู้นำทางให้พวกเขา

และหลายวันหลายคืน ที่พวกเขาเดินไป ยังดินแดนไกลโพ้น

ที่ซึ่งเทือกเขาใหญ่สิ้นสุดลง

และที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้น เรื่องราวของเด็กผู้มีตาสีฟ้า

ที่ซึ่งปีศาจ 4 ขา สังหารผู้คนของเอโวเล็ท

เราเดินกันมาหลายวันแล้ว ยังไม่เห็นร่องรอย !

- พวกมันอาจมีปีกจริงๆ - พวกมันอาจมี