Tag

ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Κάποιος είπε κάποτε: "Δεν σταματάμε να παίζουμε, επειδή γερνάμε"

"Γερνάμε, επειδή σταματάμε να παίζουμε"

Όταν είσαι παιδί, δεν φαντάζεσαι πως θα κάνεις άλλους φίλους.

Πιστεύεις πως θα είστε φιλαράκια για πάντα.

Φυσικά, στους περισσότερους δεν συμβαίνει αυτό.

Εγώ, όμως και οι φίλοι μου, βρήκαμε τρόπο να το καταφέρουμε.

Δεν σταματήσαμε ποτέ να παίζουμε.

Και μ' αρέσει να πιστεύω, πως το απλό γεγονός ότι παίζω ένα παιχνίδι

με έκανε τον άντρα που είμαι σήμερα.

Δηλαδή, ο άντρας που είσαι σήμερα, θέλει να γίνει επιστάτης.

Ναι.

Δρ. Μαλόι, διαβάζω το βιογραφικό σας.

Λέει πως έχετε διδακτορικό ως κτηνίατρος

και ένα πολύ πετυχημένο ιατρείο αυτή τη στιγμή.

Κοιτάχτε έρχεται μια στιγμή, στη ζωή κάθε ανθρώπου,

που κάνεις τον απολογισμό σου.

Αναρωτιέσαι, "Τι είναι αληθινά σημαντικό;" "Ποιες είναι οι απώτερες επιθυμίες σου;"

Δηλαδή, οι απώτερες επιθυμίες σου,

δεν περιλαμβάνουν πτώση με αλεξίπτωτο ή ορειβασία,

ή χορό με κλακέτες, ίσως; Χορό με λύκους;

Που πρέπει να είναι καταπληκτικό, αλλιώς δεν θα είχαν γυρίσει ταινία γι' αυτό.

Αυτό που ξέρω είναι, πως το μόνο πράγμα που θέλω,

είναι να καθαρίσω τα ούρα από την τουαλέτα αυτού του ανθρώπου.

Εννοείς το αφεντικό;

Τον κ. Κάλαχαν;

Καταπληκτικός άνθρωπος και καταπληκτική εταιρεία.

Θα κάνω οτιδήποτε για να βρεθώ πιο κοντά σ' αυτόν τον τύπο.

Κοίτα φίλε, σε άλλη περίπτωση θα έλεγα να ξεκουμπιστείς απ' το γραφείο μου.

Αλλά χρειαζόμαστε βοήθεια, οπότε πότε μπορείς να ξεκινήσεις;

Ξεκίνησα ήδη.

Τι στο διάολο έκανες;

Δεν την είχα καν ανοίξει.

Συγγνώμη, προσπαθούσα να δείξω δραστήριος.

Σήμερα. Μπορώ να ξεκινήσω σήμερα.

-Να σε κεράσω μια; -Ναι και είμαστε πάτσι.

-Ωραία. -Μη πετάς καινούρια πράγματα.

- Δεν θα απογοητευτείς. - Δεν χρειάζεται χειραψία.

-Εντάξει. Θα επιστρέψω αμέσως. -Καλά.

Λευκοί!

Εντάξει, Μπομπ. Είσαι ο Διευθυντής μεγαλοεταιρίας.

Έχεις κερδίσει τον σεβασμό των συνεργατών και του ανταγωνισμού

και γι' αυτό θα σου πάρουν συνέντευξη από μεγάλη εφημερίδα.

Η Εφημερίδα της Γουόλ Στριτ.

-Δεσποινίς Κρόσμπι. -Γεια σας.

-Μπομπ Κάλαχαν. -Ρεμπέκα.

-Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας. -Εγώ ευχαριστώ.

-Να ξεκινήσουμε; -Ναι, ας ξεκινήσουμε.

Αυτό που θα ήθελα, να μάθουν οι αναγνώστες σας για την εταιρία μας...

είναι πως είμαστε νέοι, δυναμικοί και διασκεδαστικοί.

Ας μιλήσουμε για τον διαβήτη.

Κύριε Κάλαχαν, τι απαντάτε στο θέμα πως η βιομηχανία σας χρησιμοποιεί

εξαρτημένες εταιρίες ασφάλισης, για να μειώσει το ρίσκο των ισολογισμών;

Καλή ερώτηση.

Σκληρή, αλλά δίκαιη.

Θα έλεγα, πως αυτό που μ' αρέσει στην Freedom Atlantic,

είναι πως δεν είμαστε σαν τις άλλες ασφαλιστικές εταιρίες.

Είμαστε μεγάλη εταιρία, αλλά μικρή.

Μικρή.

Είμαστε...

ξέρετε, πολύπλοκοι...

αλλά ταυτόχρονα... απλοί.

Και είμαστε παγκοσμίου φήμης.

-Αλλά τοπική φίρμα. -Ακριβώς.

Με συγχωρείτε, μισό λεπτό. Μπορείς να έρθεις άλλη στιγμή;

Έχουμε δουλειά. Κύριε;

Φοβάμαι πως όχι, Μπομπ.

Χριστέ μου, Χόγκι!

Τι κάνεις εδώ; Πως πέρασες από την Ασφάλεια;

Δεν χρειάστηκε. Εδώ δουλεύω.

Έπιασες δουλειά στην εταιρία μου για να με πιάσεις;

Έλα, Μπομπ. Τελείωσε.

Λες να μη μπορώ να ξεφύγω από την αίθουσα συσκέψεων μου;

- Που θα πας; -Μάντεψε. Κοίτα τι θα γίνει.

-Θεέ μου. -Ανάθεμά το!

Είσαι καλά;

Θεέ μου! Εντάξει, έχεις δίκιο. Τελείωσε.

-Ναι το ξέρω. -Εσύ κυνηγάς.

Εντάξει. Χάρηκα που σε είδα, φίλε.

-Χάρηκα. -Αδυνάτισες;

Ναι, λιγάκι. Άκου, είναι σοβαρό.

- Ο Τζέρι τα παρατάει. - Τι; Βλακείες!

Το ορκίζομαι. Τα παρατάει στο τέλος της σεζόν.

Εντάξει, αλλά είμαι στη μέση μιας συνέντευξης. Μπορώ, λοιπόν...

-"Εφημερίδα της Γουόλ Στριτ". Τέλεια! -Ευχαριστώ.

Εγώ ευχαριστώ, γιατί ήσουν ο κατάλληλος αντιπερισπασμός.

Όταν αρχίζει να μιλάει για τον εαυτό του, δεν σταματάει.

-Να τα πούμε έξω, παρακαλώ; -Ναι.

Υπόσχομαι να επιστρέψω αμέσως.

Ο Μάης τελειώνει σε 3 μέρες. Άρα έχουμε 63 ώρες να μαζέψουμε τους άλλους...

...και να τον πιάσουμε. -Τέλεια. Θα το συζητήσουμε τρώγοντας.

- Όχι. Πρέπει να φύγουμε τώρα! - Δεν έχεις να καθαρίσεις καμιά τουαλέτα;

-Βασικά, ναι έχω. -Ξέρεις κάτι;

Βγάλε αυτή τη βλακεία και καν' το. Θα μιλήσουμε γι' αυτό αργότερα.

-Παραιτούμαι, Μπομπ. -Δεν χρειάζεται. Απολύεσαι.

- Ωραία! Γιατί τα επιδόματα είναι χάλια. - Δεν είναι.

Αλήθεια. Έχει πολυ καλά επιδόματα.

Συγγνώμη, γι' αυτό. Που είχαμε μείνει;

Στον διαβήτη. Ναι. -Εξηγήστε μου.

Δεν είμαι γιατρός, αλλά υπάρχουν δύο τύποι.

Ο πρώτος τύπος ονομάζεται "Πρώτου Τύπου".

Και ο Δευτέρου Τύπου εμφανίζεται κυρίως στους ενήλικες.

Όχι, όχι. Σχετικά με αυτόν.

-Τι κάνεις; -Τι θες, Χογκι; Μ' έπιασες, εντάξει;

Κάθεσαι, λες και δεν σου είπα μόλις, πως πρέπει να ασχοληθούμε μ' αυτό αμέσως.

Γιατί φέτος, έχουμε καλές πιθανότητες με τον Τζέρι.

- Κάθε χρόνο το ίδιο λες. - Ναι, αλλά φέτος είναι διαφορετικά.

- Κι αυτό το λες κάθε χρόνο. -Φέτος, όμως, όντως είναι.

- Το ίδιο είπες και πέρισυ. - Έχεις δίκιο, τό ξέρω.

Αλλά φέτος αλήθεια είναι διαφορετικά. Επειδή...

ξέρουμε ακριβώς που θα είναι και πότε.

"Η δεξίωση γάμου της Σούζαν και του Τζέρι. Σάββατο, 31 Μαΐου".

Είναι εύκολη λεία!

Πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Ή πιάνουμε τον Τζέρι τώρα,

ή πεθαίνουμε.

- Τι; - Κάποια στιγμή. Ξέρεις τι εννοώ.

Έλα, Μπομπ.

Θα γεράσεις ή θα συνεχίσεις να παίζεις;

- Θα συνεχίσω να παίζω. - Αυτή είναι η σωστή απάντηση.

-Χάρηκα που σε γνώρισα. -Συγγνώμη, πρέπει να φύγω.

Όχι.

Σταθείτε.

Απίστευτο που παντρεύεται χωρίς να μας το πει.

Το ξέρω. Κι εγώ στην αρχή θύμωσα, αλλά μετά πληγώθηκα.

Αλλά, μάλλον κατάλαβε πως θα ήταν εύκολος στόχος.

- Ακόμα και γι' αυτόν, είναι παλαβό. - Θα μου πει κάποιος τι συμβαίνει;

-Ανεπίσημα; -Όχι, σε καμιά περίπτωση.

Τέλεια. Παίζουμε με τους φίλους μας κυνηγητό εδώ και τριάντα χρόνια.

-Τι; -Κάθε χρόνο, όλο τον Μαΐο, παίζουμε κυνηγητό.

Σαν τα παιδιά, αλλά όχι στην παιδική χαρά και ζούμε σε διαφορετικές πόλεις, οπότε...

ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου 'ρθει. Εκεί που ψωνίζεις, πετάγεται ο άλλος

και "μπουμ", σε πιάνει. Κυνηγάς εσύ.

Κι εδώ είναι το τρελό. Τον φίλο μας, τον Τζέρι, δεν τον έχουμε πιάσει ποτέ.

Τι εννοείς δεν τον έχετε πιάσει; Δεν τον έχετε ακουμπήσει;

Όχι τον μήνα Μάιο. Εδώ και τριάντα χρόνια.

Γιατί δεν πηγαίνετε σπίτι του να τον πιάσετε;

Δεν είναι τόσο απλό.

-Γιατί όχι; -Επειδή...

Πρώτον, επειδή είναι απίστευτα γρήγορος.

Δεν τον προλαβαίνεις.

Ναι, και αν καταφέρεις να τον προλάβεις,

τότε αγριεύει και μετατρέπεται σε άγριο θηρίο.

Και αν καταφέρεις να παγιδέψεις αυτό το άγριο θηρίο,

πάλι βρίσκει τρόπο.

Τι συνέβη τότε;

Ακόμα και σήμερα, δεν έχω ιδέα.

Είναι ο καλύτερος στο παιχνίδι.

Ναι.

Και τώρα θέλει να τα παρατήσει έχοντας τέλειο ρεκόρ,

κάνοντάς μας να φαινόμαστε σαν ηλίθιοι.

-Ηλίθιοι! -Αναστατώνεται πολύ.

Να 'τος.

-Περιμένετε. Δεν θα φύγετε. -Λυπάμαι, δις Κρόσμπι.

Θα επικοινωνήσει κάποιος μαζί σας να το επαναλάβουμε μόλις επιστρέψω.

Όχι.

-Όχι; -Όχι. Αλλαγή σχεδίων.

Έρχομαι μαζί σας. Αυτό είναι θέμα!

-Τι; Όχι. -Ναι. είναι το πιο φίνο παιχνίδι.

- Δεν νομίζω πως το βλέπει έτσι. - Δεν ξέρω πως το βλέπω,

αλλά βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το ότι ζούμε σε έναν κόσμο,

όπου ενήλικες ένα μήνα το χρόνο παίζουν ένα παιδικό παιχνίδι.

Είναι πολύ ενδιαφέρον. Έχεις δίκιο. Πάμε.

- Δεν εννοεί με την καλή έννοια. -Μπες μέσα, Μπομπ.

Καλά! Έρχομαι.

ΝΤΕΝΒΕΡ, ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ

Εντάξει, έτοιμο, μπαμπά.

Σ' ευχαριστώ.

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου. Από τότε που πέθανε η γυναίκα μου,

μου στάθηκες σαν βράχος.

Γι' αυτό σ' ευχαριστώ.

Το εκτιμώ...

αλλά η γυναίκα σου δεν έχει πεθάνει.

Για μένα είναι νεκρή.

Τι;

- Ναι. Σωστά. -Σωστά.

Άκουσέ με.

"Αν ζεις στο παρελθόν, σημαίνει πως είσαι νεκρός στο παρόν".

-Ποιος το είπε αυτό; -Εσύ.

Ο Μπιλ Μπέλιτσικ το είπε!

Τον λατρεύω. Μάλιστα.

-Θα μας πάρω κι άλλο χόρτο. - Ο Θεός να σε έχει καλά, γιε μου.

Αμέσως ήρθε.

-Γεια. -Γεια σου, Άννα.

-Γεια, Τσίλι. Τι κάνεις; -Καλά, χαίρομαι που σε βλέπω.

Τι κάνεις εδώ;

Περνούσα...

και σκέφτηκα να πω ένα γεια σε σένα και στον Ρότζερ.

Καλά είμαστε. Που είναι ο Χόγκι;

Είναι...ξέρεις...

-Γαμώτο! -Ο Χόγκαν είναι στη βιβλιοθήκη.

Μπαμπά, τι μήνα έχουμε;

Μάιο.

Όχι, δεν περνάς από μένα.

Είσαι καλά, Άννα;

-Με πέρασε! Με πέρασε! -Γαμώτο!

Χόγκαν, αγάπη μου, έρχεται.

Κατεβαίνει από την ανατολική σκάλα.

-Χόγκαν. -Γεια, Τσιλι.

Καιρό έχω να σε δω. Πως είσαι;

Μια χαρά. Εσύ;