The Last Movie Stars

‫از سیر تا پیاز سینمای جهان رو با ما ببین! ‫تلگرام، اینستاگرام و توییتر: Bamabinofficial@

‫مترجم: «نـــامـــدار»

‫من تو تگزاس، فورت ورث بزرگ شدم ‫و باید یکشنبه‌ها می‌رفتم کلیسا.

‫آره.

‫یادمه ژوئیه بود و هوا خیلی گرم بود.

‫نامادریم ناخوش بود...

‫و گفته بود خونه می‌مونه.

‫ما هم داشتیم تو بزرگراه می‌رفتیم ‫که پدرم بهم گفت:

‫«راستش، ساعت یازده و ربع ‫یه فیلم کابویی پخش می‌کنن.»

‫«می‌تونیم به جاش ‫بریم اون رو ببینیم.»

‫من هم با خودم گفتم: ‫«وای خدایا.»

‫پدرم هم من رو برد...

‫که «بوچ کسیدی و ساندس کید» رو ببینیم.

‫از اون روز به بعد هم...

‫سینما حکم کلیسای زندگی من رو پیدا کرد.

‫آره، الان دارم می‌رم. ‫باشه. خیلی‌خب، خداحافظ.

‫من هم خیلی دوستت دارم.

‫سلام.

‫سلام، سلام. حالت چطوره؟

‫خوبم پسر. بذار صفحه رو بیارم پایین ‫که خودم این‌قدر تاریک نیفتم.

‫نوشته در حال ضبطه؟

‫عه.

‫دارم فکر می‌کنم باید کجا می‌رفتم که...

‫خیلی‌خب. ‫برو تو تنظیمات صوتی.

‫این سگ‌ها رو باش پسر.

‫ایشون جورجیاست. ‫ایشون هم چته.

‫در حین صحبت ما چرت می‌زنن.

‫سلام.

‫- الان لندنی؟ ‫- آره.

‫ایشون رزی، هاپوی خودمه ‫که از نژاد سنت برنارده.

‫گمون کنم آدم تو قرنطینه ‫همین کارها رو می‌کنه دیگه.

‫من تو کشورم.

‫یه سال آزگاره که همین‌جام...

‫و به فکرم افتاده سوپ درست کنم.

‫ولی خوبم. خوبم. ‫از کار کردن خوشحالم.

‫دارم سعی می‌کنم دیوانه نشم.

‫آخه یازده ماهه که قرنطینه‌ایم...

‫حس می‌کنم بیش از نیمی ‫از شش ماه اخیر رو...

‫پای «زوم» گذرونده باشم.

‫دقیقا قبل از آغاز قرنطینه...

‫اتفاقی واسه من و رایان افتاده بود؛

‫یکی از فرزندان پل نیومن ‫و جوآن وودوارد...

‫باهام تماس گرفته بود...

‫که ببینه حاضرم مستندی ‫راجع به پل و جوآن کارگردانی کنم یا نه.

‫واسه همین مجبورم بعدازظهرها،

‫عصرها و اوقات فراغتم رو...

‫صرف بررسی زندگی دو شخصی کنم ‫که موفقیتشون...

‫تو حرفه ما قابل اندازه‌گیری نیست.

‫[پل نیومن و جوآن وودوارد ‫با همدیگر شانزده فیلم،]

‫[سه تئاتر برادوی ‫و چندین سریال تلویزیونی ساختند.]

‫با چنین سرمایه‌گذاری‌ای، ‫تقریبا اصلا...

‫لازم نمی‌شه بفروشیشون.

‫یادت باشه که معامله جزئی...

‫از معامله کلان بهتره.

‫یادته قبل از ادواجمون، ‫یه روز عصر...

‫رو ایوان جلویی خونه والدینم نشسته بودیم؟

‫تابستون بود.

‫خب، فکر نکنم یادم باشه.

‫یه سری از «رباعیات خیام» رو ‫برام خونده بودی.

‫همیشه یه جلد «رباعیات خیام» همراهت داشتی.

‫این‌قدری بود. ‫یادت نمیاد؟

‫«ما را غم نان کشته ‫و تو مست شراب.»

‫«ماییم اسیر برزخ بیم و امید، ‫در چنبر خاک و باد و هم آتش و هم آب.»

‫خب، ردیفش می‌کنیم یا نه؟

‫پای دو تن از اولین مشاهیر وسطه...

‫که زن و شوهر هم بودن.

‫دو امر غیرممکن رو ممکن کرده بودن.

‫اولین باری که پل نیومن ‫و جوآن وودوارد رو از نزدیک...

‫دیده بودم، شونزده ساله بودم.

‫یه سر بیا...

‫فرستاده بودنم مدرسه‌ای ‫تو نیوجرسی...

‫و اولین روز مدرسه‌ام بود، ‫اصلا باورم نمی‌شد.

‫ولی معلوم شد یکی از بچه‌های ‫پل نیومن و جوآن وودوارد...

‫همون مدرسه می‌رفت...

‫و تو محوطه مدرسه قدم می‌زدن.

‫از نظر خودم،

‫تا اون موقع به کل دستاوردهایی...

‫که آرزوشون رو داشتم ‫رسیده بودن.

‫انگار انسان‌های درجه‌یکی بودن.

‫جفتشون هنرمندانی استثنایی بودن.

‫هم عشق داشتن. ‫هم خانواده داشتن.

‫هم شهروندان اخلاق‌مداری بودن.

‫کل آرزوهای من رو عملی کرده بودن.

‫من هم قدم زدنشون رو ‫تماشا کرده بودم.

‫و با خودم فکر می‌کردم: ‫«جای اون‌ها بودن چه حسی داره؟»

‫تنها کسیه که نامزدی‌های ‫بهترین بازیگرش...

‫گمون کنم یکی از سه بازیگریه ‫که طی پنج دهه...

‫نامزد بهترین بازیگر شده.

‫ولی بعدش کارهای ‫جوآن چشم آدم رو می‌گیره.

‫هم «بفتا» برده بود. ‫هم «اسکار» برده بود.

‫دو بار جایزه «حلقه منتقدان ‫فیلم نیویورک» رو برده. جوایزش...

‫پل چهار بار قهرمان ملی ‫مسابقات ماشین‌رانی بوده.

‫از مسابقات ماشین‌رانی ‫پول درمی‌آورد.

‫تازه، بعدش هم پونصد میلیون دلار ‫رو اهدا کرده بودن.

‫واسه همین آدم با خودش می‌گه: ‫«خیلی‌خب، از کجا شروع کنم؟»

‫من خبر نداشتم که داشت ‫با دوستش، استورات استرن،

‫رو شرح‌حالی کار می‌کرد.

‫طرف فیلم‌نامه‌نویس مشهوریه.

‫فیلم‌نامه «شورش بی‌دلیل» ‫و «ریچل، ریچل» کار خودش بود.

‫واسه همین...

‫با کل اشخاص حاضر ‫در زندگی پل مصاحبه کرده بودن.

‫گمون کنم با بیش از صد نفر، ‫از افراد مشهور گرفته...

‫تا پرستاران بچه و دستیارها ‫و هر کسی که باهاشون...

‫ارتباط داشت، مصاحبه کرده بودن.

‫یعنی با آلتمن مصاحبه می‌کرد، ‫با کازان مصاحبه می‌کرد،

‫با کارل مالدن مصاحبه کرده بود، ‫با تام کروز مصاحبه کرده بود.

‫- با بروس درن مصاحبه کرده بود. ‫- با تام کروز؟

‫نوار این مصاحبات چی شده بود؟

‫متأسفانه یه روزی...

‫انداختشون دور.

‫پل کل نوارهای مصاحبات، ‫از جمله مصاحبه خودش رو...

‫سوزوند.

‫کسی هم از دلیلش خبر نداره.

‫راستش، آدم که فکر می‌کنه،

‫می‌شه گفت کار خیلی خفنی کرده.

‫چند روز پیش باهام تماس گرفتن که:

‫«خب، شاید همه‌شون رو نسوزونده باشه.»

‫یا یه سریشون رو پیدا کردن.

‫خب، معلوم شد به درد نمی‌خورن.

‫یعنی به کارمون نمیان.

‫خیلی‌خب، نابود شده بودن؛

‫ولی استورات داده بود ‫متن کل مصاحبات رو نوشته بودن.

‫- این یکی از جعبه‌های... ‫- شوخیت گرفته؟

‫- متون مصاحبه‌ایه که به دستم رسیده. ‫- شوخیت گرفته؟

‫یعنی چند صد هزار صفحه است.

‫دارم سعی می‌کنم از کل دوستانم بخوام ‫به این حرف‌ها حیات ببخشن.

‫دارم سعی می‌کنم ‫نمایشی صوتی...

‫باهاشون بسازم ‫و جامعه‌ای گذشته رو به تصویر بکشه.

‫خلاصه که می‌خوام با شما ‫چنین کاری بکنم.

‫سم راکول قراره مصاحبه کارگردان...

‫«لوک خوش‌دست» رو بخونه.

‫لورا لینی مصاحبه جوآن وودوارد رو می‌خونه.

‫زویی کازان قراره مصاحبه ‫اولین همسر پل رو بخونه.

‫کارن آلن مصاحبه ‫نامادری جوآن رو می‌خونه.

‫جاش همیلتون مصاحبه ‫کارگردان تئاترشون رو می‌خونه.

‫وینسنت دن آفریو ‫مصاحبه جان هیوستون رو می‌خونه.

‫جورج کلونی قبول کرده ‫مصاحبه پل رو بخونه.

‫یعنی قراره با بررسی نسل قبلمون...

‫خوش بگذرونیم.

‫من همین‌جوری می‌خونم.

‫احتمالا روزنامه‌وار بخونم.

‫همین‌طوری می‌خونم دیگه.

‫فقط یه بار روزنامه‌وار بخونش.

‫عالیه. عالیه.

‫«به نظرم وقتی ملت ‫در آینده این اثر حماسی رو ببینن،»

‫«البته اگه واقعا کسی ‫در آینده ببیندش،»

‫«متوجه می‌شن ‫که به عبارتی با پایان دوران سینما...»

‫«در قالب هنری جهانی مواجه هستن.»

‫«الان سریال‌های کوتاه تلویزیونی...»

‫«جای سینما رو گرفتن...»

‫«و مردم بیش از فیلم‌های سینمایی...»

‫«ازشون خوششون میاد.»

‫«در نتیجه، به نظرم ‫ملت آخرین ستاره‌های سینما...»

‫«محسوبشون کنن.»

‫جوآن وودوارد. ‫جناب پل نیومن.

‫«آخرین افرادی بودن ‫که در ابتدای...»

‫«فعالیت کاریشون، عین...»

‫گری کوپر و کاترین هپبورن ‫باهاشون رفتار می‌کردن.»

‫«جون سالم هم به در بردن.»

‫[بخش یکم: ‫یتیم‌های کیهانی]

‫«خب، ماه فوریه بود...»

‫«جوآن روز تولد نوزده سالگیش...»

‫«واسه اولین بار اومده بود نیویورک...»

‫«و ما با تاکسی رفته بودیم ‫ایستگاه پنسیلوانیا دنبالش...»

‫«و گفته بود: ‫«بابا جون، می‌شه زمین رو ببوسم؟»

‫«اون هم گفت: «هر کاری می‌خوای بکن عزیزم، ‫جشن تولد خودته.»

‫«اون هم می‌خواست هر کاری بکنه.»

‫کدوم نمایش رو تماشا کردیم؟ ‫خب، نمی‌دونم.

‫«خب، گمون کنم «آقای رابرتس» رو دیده بودیم.»

‫بعدش هم رفتیم محله لاتین.

‫رفته بودیم «کوپاکابانا.»

‫«اون شب اجرای فرانک سیناترا رو ‫شنیده بودیم.»

‫«سوار اتوبوس شدیم...»

‫«و روز تولد نوزده سالگیش ‫با اتوبوسی دوطبقه...»

‫«کل خیابون پنجم رو طی کردیم.»

‫هر روز از نیوجرسی، گلن راک می‌رفت اونجا...

‫که تو «نیبرهود پلی‌هاوس» ‫بازیگری یاد بگیره.

‫قسم می‌خورم.

‫یادمه وقتی جوآن تازه اومده بود اینجا،

‫باهاش صحبت کرده بودم...

‫و ازش پرسیده بودم ‫واسه چی می‌خواد بازیگر بشه.

‫خب، کمی فکر کرد و مضطرب شد.

‫بعدش هم با لهجه غلیظ جنوبی بهم گفت...

‫کار دیگه‌ای بلد نیست.

‫ده ثانیه مونده. دوربین یک ثابت بمونه. ‫دوربین دوم آماده باشه.

‫اولین باری که شاهد بازیگریش بودم،

‫تو فیلم‌های تلویزیونیش بود.

‫از وقتی از «نیبرهود پلی‌هاوس» ‫فارغ‌التحصیل شد،

‫تو برنامه‌های زنده تلویزیونی ‫ایفای نقش می‌کرد.

‫«برنامه رابرت مونتگومری» ‫یکی از اولین کارهاش بود،

‫من هم تا چند سال پیراهنش ‫تو اون برنامه رو نگه داشته بودم.

‫گمون کنم معبد رو...

‫از بالا تا پایین پوشونده بودن.

‫حس می‌کردم بالاخره از راه رسیدم.

‫راستش رو بخواین، ‫گمون کنم طی دو سال...

‫تو تقریبا صد برنامه تلویزیونی ‫حضور داشتم.

‫تو دفتر مدیر برنامه‌های مشترکمون آشنا شدیم؛

‫اسمش مینارد موریس بود ‫و مدیر برنامه خارق‌العاده‌ای بود.

‫مینارد از دفترش اومد بیرون و گفت:

‫«می‌خوام به یکی از جدیدترین ‫بازیگرانم معرفیت کنم.»