American Crime Story

‫سال 1957 ‫«کالابریا»، ایتالیا

‫خداحافظ

‫جیانی

‫با من بیا

‫دیدم موقع کار کردن بهم نگاه می‌کنی

‫نیازی به پنهون‌کاری نیست

‫بده ببینم

‫وقتی همسنت بودم ‫می‌خواستم دکتر شم

‫بابام بهم گفت،

‫"این شغل برای زن‌ها مناسب نیست"

‫پس خیاط شدم

‫همون موقع، با خودم عهد کردم ‫که هیچوقت به بچه‌هام نگم

‫که چیکاره بشن

‫تو باید هرکاری دوست داری بکنی، جیانی

‫چیزی که اینجات حس می‌کنی

‫ولی پشتکار و تمرین زیادی نیاز داره

‫باید دوزندگی رو یاد بگیری، ‫پارچه‌ها رو بشناسی

‫من بهت یاد میدم، اگه بخوای

‫بعد از من تکرار کنید

‫- دوست ‫- دوست

‫- تو دوست ‫- تو دوست

‫- خیلی زیاد ‫- خیلی زیاد

‫- ما دوست ‫- ما دوست

‫- دوست ‫- دوست

‫تو چی‌ای؟ منحرفی؟

‫منحرف نیستم خانم، اواخواهرم

‫دوباره

‫- دوست ‫- دوست

‫- تو دوست ‫- تو دوست

‫- خیلی زیاد ‫- خیلی زیاد

‫- دوست ‫- دوست

‫- دوست‌دار ‫- دوست‌دار

‫چی شده؟

‫هیچی

‫راستشو بگو. وقت ‫دروغ شنیدن ندارم

‫معلم گفت من منحرفم

‫قشنگه

‫واقعیشو میسازیم

‫واقعا؟

‫نمیتونم. خیلی سخته

‫موفقیت فقط با سخت‌کوشی بدست میاد

‫ساعت‌ها، هفته‌ها، سال‌ها

‫و هیچوقت آسون نیست

‫ولی مشکلی نداره

‫برای همینه که ویژه‌‌اس

‫دوباره امتحان کن

‫سال 1980 ‫سن‌دیگو، کالیفرنیا

‫خیله خب، بیاین بریم

‫بهتون چی گفتم؟

‫نیاز نیست کسی بیاد وسایلمونو ‫جابجا کنه. خودمون انجامش میدیم

‫500دلار هم الکی ‫تو جوب نمی‌ریزیم

‫یه هفته بهم وقت بدین، اون 500 ‫دلار و می‌گیرم و به 10 هزارتا تبدیلش می‌کنم

‫تازه ورزش خوبی هم هست

‫قوی‌تر میشیم

‫اندرو کجاس؟

‫اندرو! اندرو!

‫اندرو!

‫خدافظی کن

‫اینجا جای تو نیست

کانال آخرین زیرنویس‌های تیم ترجمه رسانه کوچک @LiLMediaSub

‫ترجمه از علیرضا ابراهیمی و حسین رضایی HosseinTL

برای دریافت زیرنویس فارسی بهترین فیلم و سریال‌های @CannibalSubs :روز دنیا، به کانال تلگرام بپیوندید

‫اندرو. بیا بریم

‫اندرو. بیا اینجا

‫پدرتون کوش؟

‫با شاهزاده اندرو ـه

‫داره خونه رو نشونش میده

‫برید کوسن‌ها رو بیارید

‫برو کمکت خواهرت

‫بگو ببینم، اینجا اتاق چی باشه؟

‫این بزرگ‌ترین اتاق خوابه

‫اتاق خوابِ مَستر

‫اتاق تو ـه

‫میخوای بدونی چرا؟

‫بشین تا بهت بگم

‫هر روز صبح که از خواب پا میشی،

‫و هر شب که میری بخوابی،

‫میخوام یادت باشه...

‫که تو خاصی

‫و وقتی احساس خاص بودن بکنی،

‫موفقیت به دنبالش میاد

‫البته، این کمد رو برای خودم میخوام

‫برای کت شلوارهام

‫بغیر از این، بقیه اتاق مال خودت

‫داستان جنایی آمریکایی: ‫قتل جیانی ورساچی

‫«مودستو کونانن»

‫خواهش می‌کنم، همه پیت صدام می‌کنن

‫راستش، ما معمولاً برامون پیش نمیاد ‫که کاندیدا‌هایی مثل شما رو

‫برای مصاحبه دعوت کنیم، حداقل از ‫نظر دلال سهام بودن شبیهتون نیستن

‫- مثل من؟ ‫- مدرسه‌ی بزرگسالان

‫شما واقعاً روی پای خودتون وایسادید ‫و به اینجا رسیدید، درسته؟

‫- بله آقا ‫- اندرو کونانن؟

‫از این طرف

‫آقایون، می‌دونم که آدم‌های جوون و تحصیل‌کرد‌ه‌ی

‫«آیوی لیگ» که بسیار هم مشتق هستن،

‫صف طولانی‌ای می‌بندن ‫برای اینکه سهامدار «مریل لینچ» بشن،

‫ولی از خودتون بپرسین،

‫چندتاشون از هیچی شروع کردن؟

‫میشه بهم بگی برای چی ‫میخوای به مدرسه «بیشاپ» بیای؟

‫چون بهترین مدرسه توی کالیفرنیا

‫و یکی از بهترین مدارس ‫توی کل آمریکاست

‫- کی اینو بهت گفته؟ ‫- پدرم

‫آقای کونانن، میشه بیشتر ‫درباره‌ی کار صحبت کنیم

‫و کمتر درباره‌ی زندگینامه‌تون؟

‫ولی زندگینامه همون کاره

‫زندگی من قصه‌ایه که ‫در پول نقل شده

‫من در روستای «بلیاگ» متولد شدم، ‫توی فیلیپین،

‫توی خونه‌ای که هرکدوم از شما می‌تونین

‫با پول توی کیف پولتون بخرید

‫توی نیروی دریایی آمریکا با ‫حقوق ماهی 97 دلار خدمت کردم،

‫ولی نه برای پولش،

‫بلکه برای فرصت زندگی و کار

‫در ایالات متحده آمریکا،

‫بهترین کشور جهان

‫- ما بابت خدمتتون سپاسگزاریم ‫- بله، ممنونیم

‫نه، آقا. من از این کشور سپاسگزارم. ‫هر روز ازش سپاسگزاری می‌کنم

‫چون بعد از اینکه رسیدم، ‫و از لنگرگاه‌های نیروی دریایی دور نشده بودم،

‫اولین خونه‌ام رو خریدم. ‫12 هزاردلار قیمتش بود

‫چند سال بعد،

‫خانواده‌ام رو به یه خونه‌ی 80 هزار دلاری بردم

‫حالا این زندگینامه‌اس یا کار؟

‫چون من سرمایه‌گذارهاتون خواهم گفت

‫که میخوام با پولشون ‫همچین کاری کنم

‫با پولشون از اقیانوس‌ها می‌گذرم. ‫پولشونو تو سرزمین‌های جدید سرمایه‌گذاری می‌کنم

‫دارم درباره‌ی رُشدی حرف میزنم ‫که حتی تصورش هم نمی‌تونن بکنن

‫اگه می‌تونستی یه آرزو کنی، اون چی بود؟

‫یه خونه با دید اقیانوس،

‫دوتا مرسدس،

‫چهارتا بچه‌ی خوشگل، ‫سه تا سگ خوشگل،

‫و یه رابطه‌ی خوب با خدا

‫این شد یه آرزو یا پنج تا؟

‫- اشتباهی کردم؟ ‫- نه اصلا

‫دوباره می‌پرسم

‫اندرو، اگه می‌تونستی یه آرزو کنی،

‫فقط یه آرزو،

‫اون چی بود؟

‫خاص بودن

‫و بعدش باید بگی...

‫اوه، بهت افتخار می‌کنم

‫بابا؟

‫قبولم نکردن

‫به این زودی بهت خبر دادن؟

‫زنگ زدن. جوابشون منفیه

‫خیلی متاسفم

‫شوخی کردم. شغلو بهم دادن

‫قبولم کردن

‫توی «مریل لینچ» ‫

‫پدرخوانده‌ی شرکت‌های سهامداری آمریکا،

‫و اونا منو میخوان!

‫قبولم کردن!

‫حقوق پایه 60 هزار دلاره، ‫و سقفش هم آسمونه

‫امشب، مثه پادشاها غذا میخوریم

‫از الان به بعد، هر شب ‫مثه پادشاها غذا میخوریم

‫- چی شده؟ ‫- باباتونو قبول کردن!

‫ولی فکر نمی‌کردی قبولم ‫کرده باشن، درسته؟

‫فقط چون خودت اینطوری گفتی

‫شوخی کردم

‫ولی تو باور کردی

‫می‌تونستی بدترش ‫هم باور کنی؟

‫مودستو، من خیلی خوشحالم

‫اندرو می‌دونست

‫می‌دونست قبولم کردن، ‫حتی قبل اینکه بگم

‫شاید باید دوباره داروهات رو بررسی کنیم،

‫ببینم مشغولیت ذهنی داری یا نه

‫نمیخوام دوباره کارت ‫به بیمارستان بیفته

‫مودستو

‫مو...

‫بیاین جشن بگیریم!

‫مثه پادشاها

‫همونطور که خودت گفتی

‫جا باز کن

‫بیا. کجا بودیم؟

‫"هنر گفتگو"

‫باید کل کتابو بخونیم؟

‫چی شده، آخرِ شبی میخوای ‫گوش به حرفم ندی؟

‫بله پسرم، کسی که بیش ‫از تمام زندگیم دوستش دارم،

‫باید کل کتابو بخونیم،

‫از "آداب معاشرت صبحت پشت تلفن" ‫گرفته تا "آراستن صحیح یک مرد"

‫تا "ایجاد بهترین منوی بوفه"

‫باید همه‌شو بدونی

‫باهوش بودن کافی نیست

‫باید مناسبِ شرایط باشی

‫کجا بودیم؟

‫"دو نوع گفتگو وجود دارد: ‫مودبانه و واقعی"

‫اگه توی مدرسه‌ی «بیشاپ» ‫قبولم نکنن چی؟

‫مسخره‌بازی درنیار

‫ما به اینجا اسباب‌کشی ‫کردیم تا به مدرسه‌ات نزدیک باشی

‫معلومه که قبولت می‌کنن

‫"گفتگوی مودبانه"

‫از این خوشم میاد. می‌تونی ‫ازش یاد بگیری

‫چرا گریه می‌کنی؟ قبول شدی!

‫تو...

‫...حس می‌کنم توپ و انداختم

‫و صاف رفت تو گل

‫آره. خب من باید برم. ‫400 تا سهام

‫سلام رفیق!

‫هی. شنیدم 500 تا درخواست‌کننده ‫رو مخشونو زدی

‫اینجا هیشکی به هیچی رحم نمی‌کنه

‫باید بتونی بقیه رو وادار کنی ‫ارقام عجیب غریبی رو بخرن

‫اینجا جای توئه