Spartacus

ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Τον τελευταίο αιώνα, προτού γεννηθεί...

η νέα Πίστη που ονομάστηκε Χριστιανισμός...

και που επρόκειτο να ανατρέψει την ειδωλολατρική Ρώμη...

και να εδραιώσει μια νέα κοινωνία...

η Ρωμαϊκή δημοκρατία βρισκόταν στο κέντρο του πολιτισμένου κόσμου.

"Ομορφότερα όλων", τραγούδησε ο ποιητής...

"πρώτη εξ όλων των πόλεων και πατρίδα των θεών, η χρυσή Ρώμη."

Κι ωστόσο, στο απόγειο της αλαζονείας και της δυνάμεώς της...

η δημοκρατία υπέφερε από την μοιραία ασθένεια...

την δουλεία.

Πλησίαζε επίσης η εποχή της δικτατορίας...

αναμένοντας στο παρασκήνιο το γεγονός που θα την αναδείκνυε.

Τον ίδιο αιώνα...

στην υποδουλωμένη Ελληνική επαρχία της Θράκης...

μια αγράμματη σκλάβα, αύξησε τον πλούτο του αφέντη της...

γεννόντας έναν γιο που τον ονόμασε Σπάρτακο.

Έναν περήφανο, ανυπότακτο γιο...

που πουλήθηκε δούλος στα φρικτά ορυχεία της Λιβύης...

προτού συμπληρώσει τα δεκατρία του.

Εκεί, με το μαστίγιο, αλυσοδεμένος κάτω απ' τον ήλιο...

έζησε την εφηβεία και την ενηλικίωσή του...

κι ονειρευόταν τον θάνατο της δουλείας...

2.000 χρόνια προτού τελικά πεθάνει.

Γύρνα στην δουλειά σου!

Σήκω πάνω, Σπάρτακε! Σήκω πάνω, Θρακιώτικο σκυλί!

Έλα, σήκω πάνω!

Ο αστράγαλος μου, ο αστράγαλός μου!

Ο αστράγαλος μου!

Ο Σπάρτακος πάλι; Αυτή την φορά θα πεθάνει.

Πίσω στς δουλειές σας όλοι!

-Καλώς όρισες, Λέντουλε Βατίατε. -Καλώς σε βρήκα, εκατόνταρχέ μου.

Δεκαεφτά χιλιόμετρα μέσα σε φρικτή ζέστη...

και τα έξοδα της συνοδείας... θα με καταστρέψουν.

Είμαι σίγουρος ότι δεν έχεις τίποτα να μου πουλήσεις. Καλά το λέω;

Άδικα ξόδεψα χρόνο και χρήμα. Πες μου την αλήθεια.

Μου φαίνεται ότι έχουμε μερικούς που θα σ' ενδιαφέρουν.

Ποιους, αυτούς; Κουφάρια έτοιμα για τα όρνια.

Αυτός δεν είναι κακός. Γαλάτης είναι.

Δεν μ' αρέσουν οι Γαλάτες. Είναι τριχωτοί.

-Μπορεί να κατέβει μόνος του; -Κατέβα κάτω, εσύ!

Κατέβα κάτω!

Μου κάνεις την χάρη να μου δείξει τα δόντα του;

-Άνοιξε το στόμα σου! -Ευχαριστώ.

Μάλιστα. Όπως είναι τα δόντα, είναι και τα κόκκαλα.

Ανεπίτρεπτο στόμα.

-Από κιμωλία είναι αυτός. -Έχουμε κι άλλους. Πολλούς!

Εκεί είναι ο ήλιος. Και τους πληρώνω κιόλας.

Ποιος είναι αυτός;

Θρακιώτης είναι. Τον έχω εκεί για παραδειγματισμό.

-Δηλαδή; -Να πεθάνει της πείνας.

Το μόνο που τρομάζει τους δούλους.

Τι κρίμα.

Αντδράει. Καλοί μύες. Μπορώ να δω τα δόντα του;

Άνοιξε το στόμα σου, Σπάρτακε!

Μυρίζεις σαν ρινόκερος.

Του είπες ν' ανοίξει το στόμα. Δεν υπακούει;

Τα δόντια του είναι ό,τι καλύτερο έχει πάνω του.

Δάγκωσε έναν φρουρό πριν από καμιά ώρα.

Τον δάγκωσε; Καταπληκτικό! Κρίμα που έλειπα.

Τον παίρνω. Για να δούμε και κανέναν άλλον.

Κουνηθείτε!

Παρά τις αρρώστες και τους θανάτους, θα κερδίσουμε 11.000 σηστέρτιους!

Συμπεριλαμβανομένης και της προμήθειάς σου, φυσικά.

Όχι, χωρίς την προμήθειά μου.

Μάρκελλε, να τους.

Φαίνονται βρώμικοι, μα είναι ό, τι καλύτερο βρήκα.

Κανείς δεν θα έκανε καλύτερη επιλογή.

Σκλάβοι...

βρίσκεστε στην σχολή μονομάχων του Λέντουλου Βατίατου.

Θα σας εκπαιδεύσουν ειδικοί, να μάχεστε μέχρι θανάτου.

Προφανέστατα, δεν χρειάζεται να μάχεστε μέχρι θανάτου εδώ.

Αυτό θα το κάνετε αφού πρώτα πουληθείτε...

σε κυρίες και κυρίους της ανώτερης τάξης...

που εκτιμούν έναν ωραίο θάνατο.

Ο μονομάχος είναι σαν το άτι: Θέλει κανάκεμα.

Θα σας τρίβουν με λάδι, θα κάνετε μπάνιο...

θα ξυρίζεστε, θα σας κάνουν μασάζ, θα σας μάθουν να δουλεύετε το μυαλό.

Ένα καλό σώμα με ηλίθιο μυαλό, είναι τόσο ευτελές όσο κι η ίδια η ζωή!

Θα αποκτήσετε όλοι από μια κάουντα.

Μάρκελλε, παρακαλώ. Αυτό εδώ.

Να τις τιμάτε.

Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, όσοι από εσάς με ικανοποιούν...

θα έχουν την συντροφιά μιας γυναίκας.

Οι μισοί σχεδόν από τους αποφοίτους μας...

ζουν πέντε, δέκα... δέκα χρόνια.

Ορισμένοι, μάλιστα, αποκτούν την ελευθερία τους...

και γίνονται εκπαιδευτές.

Ο Μάρκελλος.

Σας συγχαίρω. Μακάρι να χαμογελάσει η τύχη στους περισσότερους.

Μάρκελλε, πρόσεχε τον δεύτερο από δεξιά.

Είναι Θρακιώτης. Θα τον σκότωναν επειδή είχε δαγκώσει έναν φρουρό.

-Θα του μάθουμε εμείς. -Μην το παρακάνεις. Είναι καλός.

Επόμενος.

Επόμενος.

Μ' αρέσετε.

Θέλω να γίνετε φίλοι μου.

Θέλω να γίνω φίλος σας.

Ζητάω απλώς να τα πηγαίνετε καλά μαζί μου.

Πώς σε λένε, δούλε;

Σπάρτακο.

Νοιώθω ότι δεν με χωνεύεις.

Δώσ' του το ξίφος σου.

Πάρ' το!

Κάτι μου λέει ότι θες να με σκοτώσεις.

Δεν πρόκειται να βρεις άλλη ευκαιρία.

Σκότωσέ με!

Μην φοβάσαι, δούλε.

Εσύ κρατάς ξίφος.

Εγώ έχω μόνο ένα ξύλο!

Δεν με υπακούς;

Πάρ' του το ξίφος.

Δεν είσαι βλάκας όσο νόμιζα.

Μπορεί νά' σαι κι έξυπνος.

Επικίνδυνο αυτό για δούλο.

Να θυμάσαι πάντως...

ότι από σήμερα, ό,τι και να κάνεις, θα σε παρακολουθώ.

Καλά έκανες.

Κάθε τόσο, ο Μάρκελλος σκοτώνει και κάποιον για παραδειγματισμό.

Σ' έχει βάλει στο μάτι, θαρρώ. Να τον προσέχεις.

-Πόσον καιρό είσαι εσύ εδώ; -Έξι μήνες.

Μακάρι νά' βαζε εμένα στο μάτι.

Μια στιγμούλα μόνο να βρεθώ μπροστά του, κι ας με πάρουν αμέσως!

Ησυχία! Αφήστε τις κουβέντες εκεί κάτω.

Θα μας βάλεις όλους σε μπελάδες, όπως και στα ορυχεία.

Πως σε λένε;

Δεν θες να μάθεις τ' όνομά μου.

Ούτ' εγώ θέλω να μάθω το δικό σου.

Φιλικά σε ρώτησα.

Οι μονομάχοι δεν γίνονται φίλοι.

Αν ποτέ βγούμε στην αρένα μαζί...

θα πρέπει να σε σκοτώσω.

Η Έλενα...

με τον Γαληνό.

Η Πατρικία...

με τον Κρίξο.

Η Πρίσκιλλα...

με τον Δαβίδ.

Η Κλαυδία...

με τον Φάρικα.

Η Βαρίνια...

-με τον Διόνυσο. -Όχι, όχι. Τον Σπάρτακο.

τον Σπάρτακο.

Η Φελίκια...

Δεν έχω πάει ποτέ με γυναίκα.

Έχεις γυναίκα τώρα, Σπάρτακε. Πρέπει να πας μαζί της.

-Φύγετε. -Τι θα σκεφτεί για σένα;

Αλήθεια, τι θα σκεφτώ εγώ;

Φύγετε.

Έλα, έλα. Να είσαι γενναιόδωρος. Να μοιράζεσαι τις απολαύσεις.

Δεν είμαι ζώο!

Μήπως θες να δραπετεύσεις;

Στην κοπέλα να δείξεις το κουράγιο σου, Σπάρτακε.

Δεν είμαι ζώο!

-Δεν είμαι ζώο. -Ούτ' εγώ είμαι.

Πώς σε λένε;

Βαρίνια.

Πάρ' την από 'δώ, Μάρκελλε.

Μπορεί να μην είσαι ζώο, Σπάρτακε...

αλλά αυτό το λυπηρό θέαμα μού δίνει ελάχιστες ελπίδες...

ότι θα γίνεις ποτέ άντρας.

Κανόνας πρώτος:

Στο κόκκινο, ο θάνατος είναι ακαριαίος.

Εδώ. Εδώ.

Να θυμάστε πάντα: Χτυπάτε πρώτοι στο κόκκινο...

αλλιώς θα σας χτυπήσει ο αντίπαλός σας.

Στο μπλε, τραυματίζετε.

Εδώ, εδώ...

εδώ κι εδώ.

Κανόνας δεύτερος:

Τον σακατεύετε προτού τον χτυπήσετε για να πεθάνει αργά αργά.

Ο αργός θάνατος είναι εδώ στο κίτρινο.

Εδώ, εδώ...

κι εδώ.

Να θυμάστε...

Αυτός που αργοπεθαίνει, μπορεί να έχει δύναμη να σας σκοτώσει.

Αφού τον σακατέψετε, τον έχετε στο χέρι...

αν τον κρατάτε σε απόσταση και τον εξαντλήσετε.

Τα υπόλοιπα ταιριάζουν σε δημόσο θέαμα στην Ρώμη...

αλλά εδώ στην Καπύη θέλουμε κάτι παραπάνω από σκέτη σφαγή...

και το έχουμε.

Σπάρτακε, γιατί κοιτάς την κοπέλα;

Βαρίνια! Ακίνητη.

Αφού μόνο κοιτάζει τις κοπέλες...

εντάξει, σκλάβε, κοίτα την.

Κοίτα, λέω!

Όχι, αυτή πάει στον Σπανιόλο.

Καλή ξεκούραση, Σπάρτακε.

Εδώ μέσα.

Γυναίκα!

Σε προειδοποίησα για κάτι τέτοια.

Εντάξει, φέρτε τους.

Μην μιλάτε! Προχωράτε.

Σε ταλαιπώρησαν;

Όχι.

Τον σκότωσες.

Ένα, δύο...

τρία, τέσσερα, πέντε.

Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.

Έχουμε επισκέπτες. Υψηλούς επισκέπτες!