The Odyssey: The Making of an Epic

Υποσχέσου μου ότι θα επιστρέψεις.

Κι αν δεν μπορέσω;

Αυτή είναι σίγουρα η μεγαλύτερη ταινία

που έχω κάνει ποτέ, ως προς τη φιλοδοξία της.

Η κλίμακα όλων των σκηνικών,

και ο αριθμός των ανθρώπων που συμμετέχουν, είναι τεράστιος.

Ένας σπουδαίος σκηνοθέτης όπως ο Κρίστοφερ Νόλαν

μπορεί να συνδυάσει το μεγαλείο και τη δράση, αλλά και την καρδιά,

την ανθρωπιά και την αυθεντικότητα.

Εδώ βρίσκεται στην καλύτερή του στιγμή,

πατώντας τέρμα το γκάζι, λες και λέει,

«Θα γυρίσουμε τη μεγαλύτερη και πιο εντυπωσιακή ταινία όλων των εποχών.»

Υπότιτλοι: CRETA STAR

Πάμε σπίτι.

Η «Οδύσσεια» είναι μια τεράστια ιστορία.

Και αυτό είναι μέρος της γοητείας της,

γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι μόνο μία ιστορία.

Καταφέρνει να περιλαμβάνει πολλά διαφορετικά είδη.

Για μένα, η ιδέα να αναλάβουμε αυτή τη σπουδαιότερη ιστορία

με ένα κορυφαίο καστ, χρησιμοποιώντας όλες τις τεχνικές

και τους πόρους μιας τεράστιας παραγωγής του Χόλιγουντ,

είτε μιλάμε για οπτικά εφέ

είτε για πραγματικά ακροβατικά, φυσικές τοποθεσίες ή σκηνικά,

χρειαζόταν να χρησιμοποιήσουμε τα πάντα για την «Οδύσσεια»,

κάθε δυνατό μέσο.

Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ,

και είναι μια πραγματικά συναρπαστική πρόκληση.

Είσαι ένας άνθρωπος που θέλει να ελέγχει τη μοίρα του.

Όμως αυτό δεν μπορείς να το ελέγξεις.

Και τρία, δύο, ένα, πάμε!

Πρόκειται για μια τόσο φιλόδοξη ταινία.

Είναι σαν επτά διαφορετικές φιλόδοξες ταινίες

να έχουν ενωθεί σε μία.

Χρειαζόμασταν τους κατάλληλους ανθρώπους για να ανταποκριθούν σε αυτή την πρόκληση.

Ο Κρις συγκεντρώνει τους καλύτερους τεχνίτες

στον κόσμο σε αυτό που κάνουν, και μετά ζητά από όλους

να ξεπεράσουν τα όριά τους.

Αυτό είναι που κάνει αυτές τις ταινίες συναρπαστικές,

γιατί νιώθεις τους πάντες να προσπαθούν

να κάνουν κάτι καλύτερο από ό,τι έχουν κάνει ποτέ,

για να ανταποκριθούν σε όσα τους ζητούνται.

Ο Κρις με κοίταξε και μου είπε,

«Αυτή θα είναι μια δύσκολη ταινία.»

Κι εγώ του είπα, «Ναι, το ξέρω.»

Και μου λέει, «Όχι, θα είναι πραγματικά πολύ δύσκολη.»

Κι εγώ απάντησα, «Έγινε, το κατάλαβα.»

Μέρος αυτού που κάνω στις ταινίες μου όλα αυτά τα χρόνια,

είτε μιλάμε για τον «Σκοτεινό Ιππότη», είτε για το «Interstellar»

ή το «Inception», είναι να παίρνω μερικές φορές φανταστικές ιδέες,

αλλά να προσπαθώ να τις θεμελιώσω

σε κάτι πραγματικά οικείο για το κοινό.

Και ήθελα αυτήν την προσέγγιση της ελληνικής μυθολογίας.

Αυτό είναι ένα τεράστιο έργο για κάθε επικεφαλής τμήματος,

να βρει την αίσθηση να δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο

που μπορείς να ζωντανέψεις μπροστά στην κάμερα

και έπειτα να μεταφέρεις το κοινό μέσα σε αυτόν.

Όλοι έχουμε τον ίδιο στόχο,

να βρούμε τις καλύτερες δυνατές λύσεις,

ουσιαστικά μέσα στην ίδια την κάμερα.

Ο δικός μου ρόλος είναι να στύβω συνεχώς το μυαλό μου

για το πώς θα το κάνουμε αυτό,

κάτι που μπορεί να περιλαμβάνει τα ειδικά εφέ,

το τμήμα σκηνικών ή οποιονδήποτε άλλο.

Θύμιζα στον εαυτό μου και μάθαινα από πρώτο χέρι

κάθε μέρα το μότο του Κρις:

«Αν ήταν εύκολο, θα το έκαναν όλοι.»

Κανείς δεν μπορούσε να σταθεί ανάμεσα σε μένα και το σπίτι μου.

Ούτε καν οι θεοί.

Νιώθω σαν να γυρίσαμε έξι ή επτά ταινίες,

και κατά μία έννοια, αυτό ακριβώς κάναμε.

Κάθε κεφάλαιο αυτής της περιπέτειας

γυρίστηκε σε διαφορετική τοποθεσία,

που παρουσίαζε μια διαφορετική πρόκληση.

Ξέρεις πως οι τοποθεσίες,

όταν αφηγείσαι μια τέτοια ιστορία,

είναι σαν να αποτελούν ξεχωριστούς χαρακτήρες,

οπότε πρέπει να είναι πραγματικά ξεχωριστές.

Και έτσι βρεθήκαμε σε μερικά πραγματικά εκπληκτικά μέρη.

Υπάρχουν μέρη του κόσμου που δεν πιστεύω ότι

θα είχα ποτέ δει ή καν γνωρίσει,

αν δεν ζούσα αυτή την εμπειρία.

Υπάρχει ένα επίπεδο κατανόησης

που αποκτάς όταν κάτι είναι αληθινό.

Έτσι, όταν βρίσκεσαι σε αυτά τα μέρη, το νιώθεις,

και αυτό προσθέτει άλλη μία διάσταση

σε όσα προσπαθείς να εκφράσεις.

Πάμε!

Ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν στα γυρίσματα σε φυσικούς χώρους

είναι ότι αλλάζουμε χώρα κάθε δύο περίπου εβδομάδες.

Κι αυτό σου δίνει μια απίστευτη δυναμική.

Η δυσκολία σε αυτή την ταινία είναι ότι γυρίζουμε

σε εκπληκτικές τοποθεσίες

που ήταν δύσκολο να προσεγγιστούν και δύσκολο να γίνουν γυρίσματα.

Ξέρεις, συνήθως σε μια ταινία του Χόλιγουντ,

η βάση παραγωγής απέχει μόλις δέκα δευτερόλεπτα από το πλατό.

Όταν όμως γυρίζεις ταινία του Κρις Νόλαν,

είναι σαν να πρέπει να κάνεις πεζοπορία με σανδάλια.

Βρισκόμαστε σε μια τοποθεσία που λέγεται Κάστρο Σάντα Καταρίνα.

Είναι στην κορυφή ενός λόφου.

Όλος ο εξοπλισμός μεταφέρεται εδώ.

Παιδιά, πρέπει να τραβήξετε και αυτό.

Το ανέβασμα του εξοπλισμού θα είναι τρέλα.

Να ανεβάσουμε τον εξοπλισμό της κάμερας

και τον εξοπλισμό στήριξης, όλα εδώ πάνω στον λόφο.

Έχουμε, ουσιαστικά, το μονοπάτι,

ένα τελεφερίκ μεταφοράς για τον εξοπλισμό,

και μερικά ελικόπτερα για να μεταφέρουν

εξοπλισμό και συνεργείο όποτε χρειάζεται.

Όλοι μας νιώθουμε τόσο τυχεροί.

Όσο δύσκολο κι αν είναι να δουλεύουμε έτσι εδώ πάνω...

Αξίζει τον κόπο.

Το να βρίσκεσαι στην κορυφή ενός βουνού

και να μπορείς να γυρίζεις 360 μοίρες,

χωρίς να ανησυχείς για μπλε φόντα

ή για φώτα οπτικών εφέ,

και όλα αυτά, μας δίνει τεράστια ελευθερία,

ως ηθοποιούς, να αφεθούμε στη στιγμή,

όπου αρκεί απλώς να είσαι άνθρωπος

και να αντιδράς στο πανέμορφο ηλιοβασίλεμα

στην κορυφή του βουνού.

Ειλικρινά, σε κάθε τοποθεσία που πηγαίναμε,

έφτανα εκεί και άρχιζα να γελάω.

Σκεφτόμουν: «Ποιος αποφάσισε να γυρίσει ταινία εδώ;»

Ξέρεις, γυρίζουμε στο Σπήλαιο του Νέστορα, στην Ελλάδα.

Λένε πως είναι το σπήλαιο όπου γεννήθηκε ο Δίας,

και είναι ένα απίστευτο μέρος, αλλά κανείς δεν είχε ποτέ

προσπαθήσει να γυρίσει ταινία εκεί πάνω.

Και όταν ανεβαίνεις εκεί με όλο το συνεργείο

και βλέπεις τις κατασκευές που έστησαν ουσιαστικά

για να το μετατρέψουν σε ένα φυσικό κινηματογραφικό πλατό...

δεν γνωρίζω κανέναν άλλο σκηνοθέτη που θα το επιχειρούσε.

Δεν υπήρχε ούτε μία τοποθεσία

εύκολη. Όμως όλες εξυπηρετούσαν την ιστορία.

Η ταινία δεν θα ήταν αυτή που είναι

αν δεν πηγαίναμε εκεί και δεν το κάναμε στ' αλήθεια.

Πες μου τι θυμάσαι.

Κερδίσαμε τον πόλεμο.

Και μετά;

Ο Κρις δεν αρκείται σε όσα έχουν ήδη γίνει.

Θέλει να κάνει πράγματα που δεν έχουν ξαναγίνει

και μάλιστα σε κλίμακα που δεν έχει υπάρξει ποτέ.

Και οτιδήποτε μπορεί να κάνει για να βελτιώσει την εμπειρία

της κινηματογραφικής θέασης και της ψυχαγωγίας,

αυτός είναι ο στόχος του.

Την πρώτη μου μέρα στο Μαρόκο,

γύριζαν τη σκηνή στην παραλία

όπου βγάζουν το άλογο από τη θάλασσα.

Ρώτησα: «Μπορώ να επισκεφθώ το πλατό;»

Έτσι περπάτησα πάνω από έναν αμμόλοφο.

Και πρέπει να περπάτησα είκοσι λεπτά

ανάμεσα σε κομπάρσους, βάρκες, φωτιές και σκηνικά,

πριν δω το πρώτο μέλος του συνεργείου.

Σκεφτόμουν: «Πού είναι το συνεργείο;»

Δηλαδή, πού είναι όλοι;

Εκείνη ήταν η στιγμή που πραγματικά συνειδητοποίησα

πόσο τυχερός ήμουν που συμμετείχα σε κάτι

τόσο διαφορετικό και ξεχωριστό.

Γιατί δεν είχα ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιας κλίμακας.

Όταν μιλάμε για κινηματογράφο μεγάλης κλίμακας,

κάθε μέρος της ταινίας πρέπει να είναι εντυπωσιακό.

Πρέπει να μεταφέρει το κοινό κάπου

που δεν έχει βρεθεί ξανά.

Η Τροία, για παράδειγμα, και η άλωση της Τροίας,

έπρεπε να αποδοθούν σε πραγματικά κολοσσιαία κλίμακα.

Ήξερα από την αρχή ότι δεν θα υπήρχαν επεκτάσεις σκηνικών,

ούτε CGI.

Θέλαμε να κατασκευάσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα.

Η ανακάλυψη αυτής της κλιμακωτής πόλης, του Αΐτ Μπενχαντού,

με τα διαφορετικά επίπεδα μας βοήθησε πάρα πολύ,

και στη συνέχεια σχεδιάσαμε τα πάντα πάνω σε αυτήν.

Αυτό είναι πραγματικά τεράστιο.

Δίνει πραγματικά την αίσθηση μιας γιγάντιας πόλης.

Ας πούμε απλώς ότι κάναμε πολλά βήματα κάθε μέρα.

Και θέλαμε το άλογο να συναγωνίζεται σε μέγεθος τον ναό.

Έχεις ακούσει ποτέ την ιστορία του αλόγου;

Έχει ύψος περίπου 10,5 μέτρα και ζυγίζει

8.000 με 9.000 λίβρες. Το μεταφέραμε σε εννέα κιβώτια.

Το κοινό γνωρίζει πολύ καλά αυτό το τέχνασμα.

Όλοι ξέρουν τι είναι ο Δούρειος Ίππος.

Δεν μπορούσε να μοιάζει με ένα τεράστιο καρότσι...

Δεν μπορούσε να είναι πάνω σε ρόδες.

Έτσι μου ήρθε η ιδέα: κι αν είχε αφεθεί εκεί,

σαν να προοριζόταν να τον παρασύρουν τα κύματα,

ως προσφορά στον Ποσειδώνα;

Ο Κρις κι εγώ θέλαμε συγκεκριμένα

ένα άλογο με πιο εκλεπτυσμένη εμφάνιση.

Ήταν σπουδαίοι τεχνίτες και άνθρωποι της θάλασσας.

Έτσι εμπνευστήκαμε από την επένδυση των πλοίων

και εφαρμόσαμε αυτό το σχέδιο στο άλογο,

δημιουργώντας έναν Δούρειο Ίππο που δεν έχετε ξαναδεί.

Ο στόχος ήταν να μπορεί να μετακινηθεί με ανθρώπινη δύναμη,

γιατί στο σενάριο τον τραβούν 100 άντρες.

Έτσι δουλέψαμε πολύ σκληρά

ώστε να είναι όσο πιο ανθεκτικός,

ελαφρύς και στιβαρός γινόταν.

Όταν λένε ότι χρειάζεται ένα χωριό, το εννοούν.

Το τμήμα ειδικών εφέ κατασκεύασε τον βασικό σκελετό.

Εμείς φτιάξαμε όλα τα επιμέρους κομμάτια.

Αρχικά, ολόκληρο το άλογο ήταν σκαλισμένο από αφρώδες υλικό.

Και από εκεί δημιουργήσαμε τα καλούπια.