Batman Begins

Ρέιτσελ! Άσε με να δω!

-Μπορώ να το δω; -Εγώ το βρήκα και το κρατάω.

Στον δικό μου κήπο.

Όποιος το βρει, το κρατάει!

Μπρους;

Μπρους;

Μαμά! Κύριε Άλφρεντ!

Όνειρο είδες;

Εφιάλτη.

Χειρότερο από αυτό το μέρος;

Θα παλέψουν μαζί σου.

-Πάλι; -Μέχρι να σε σκοτώσουν.

Μπορούν να με σκοτώσουν πριν το πρωινό;

Είσαι στην κόλαση, ανθρωπάκο...

κι εγώ είμαι ο διάβολος.

Δεν είσαι ο διάβολος.

Προπόνηση είσαι.

Απομόνωση!

-Γιατί; -Για προστασία!

Δεν χρειάζομαι προστασία.

Προστασία γι' αυτούς!

Μέσα.

Είστε τόσο απελπισμένος να παλέψετε με εγκληματίες...

ώστε φυλακίζεστε για να τους αντιμετωπίζετε έναν έναν;

Για την ακρίβεια, ήταν επτά.

Εγώ μέτρησα έξι, κύριε Γουέιν.

Πώς ξέρεις το όνομά μου;

Είναι μικρός ο κόσμος για να εξαφανιστεί ο Μπρους Γουέιν...

όσο βαθιά κι αν θέλει να βουλιάξει.

Ποιος είσαι;

Ονομάζομαι Ντουκάρντ, όμως μιλάω εκ μέρους τού Ρας Αλ Γκουλ...

ενός ανθρώπου που φοβάται πολύ ο υπόκοσμος.

Μπορεί να σας προσφέρει έναν δρόμο.

Γιατί πιστεύεις ότι τον έχω ανάγκη;

Κάποιος σαν εσάς, βρίσκεται εδώ από επιλογή.

Εξερευνήσατε τον υπόκοσμο...

όμως, όποιες κι αν ήταν οι αρχικές σας προθέσεις...

έχετε χαθεί πραγματικά.

Τι δρόμο μπορεί να προσφέρει ο Ρας Αλ Γκουλ;

Του ανθρώπου που μοιράζεται το μίσος του για το κακό...

και επιθυμεί να υπηρετήσει την πραγματική δικαιοσύνη.

Τον δρόμο της Λεγεώνας των Σκιών.

-Είστε εκδικητές. -Όχι.

Οι εκδικητές χάνονται στο κυνήγι της δικής τους ικανοποίησης.

Ή καταστρέφονται ή φυλακίζονται.

Όμως, αν γίνει κανείς κάτι παραπάνω από άνθρωπος...

αν αφοσιωθεί σε ένα ιδανικό...

και αν δεν τον εμποδίσουν...

τότε γίνεται κάτι εντελώς διαφορετικό.

Το οποίο είναι;

Θρύλος, κύριε Γουέιν.

Αύριο θα αποφυλακιστείτε.

Αν βαρεθήκατε τους καβγάδες και θέλετε να κάνετε κάτι...

ένα σπάνιο μπλε λουλούδι φυτρώνει στις ανατολικές πλαγιές.

Κόψτε ένα...

και αν μπορέσετε να το πάτε στην κορυφή του βουνού...

ίσως βρείτε αυτό που αναζητούσατε εξαρχής.

Και τι αναζητούσα;

Μόνο εσείς το ξέρετε αυτό.

Γύρνα πίσω. Πρέπει να γυρίσεις.

Ο Ρας Αλ Γκουλ;

Περιμένετε.

Τι αναζητάς;

Αναζητάω...

τα μέσα για να πολεμήσω την αδικία.

Να στρέψω τον φόβο...

ενάντια σε εκείνους που μαστίζουν τους τρομαγμένους.

Για να χειραγωγήσεις τον φόβο των άλλων...

πρέπει πρώτα να τιθασεύσεις τον δικό σου.

Είσαι έτοιμος να αρχίσεις;

Με το ζόρι στέκομαι...

Ο θάνατος δεν περιμένει να ετοιμαστείς!

Ο θάνατος δεν είναι ευγενικός ούτε δίκαιος!

Και να το ξέρεις, εδώ θα αντιμετωπίσεις τον θάνατο.

Τίγρη.

Ζιου Ζίτσου.

Πάνθηρας.

Είσαι επιδέξιος, αλλά δεν πρόκειται για χορό.

Και φοβάσαι...

αλλά όχι εμένα.

Πες μας, κύριε Γουέιν...

τι φοβάσαι;

Μπρους.

Μη φοβάσαι.

Όλα θα πάνε καλά.

Θα χρειαστούμε ασθενοφόρο, αφέντη Γουέιν;

Θα βάλω το οστό στη θέση του και θα τον πάω μετά για ακτινογραφία.

Πολύ καλά, κύριε.

-Λυπάμαι πολύ, κύριε... -Μην ανησυχείς, καλά είναι.

Πέσαμε άσχημα, αφέντη Μπρους.

Γιατί πέφτουμε, Μπρους;

Για να μάθουμε να σηκωνόμαστε.

Τίποτα δεν είναι, μια μικρή διάσειση.

Πάλι οι νυχτερίδες;

Ξέρεις γιατί σου επιτέθηκαν;

-Σε φοβόντουσαν. -Εμένα;

Όλα τα πλάσματα φοβούνται.

-Ακόμη και τα τρομακτικά; -Κυρίως τα τρομακτικά.

Θέλω να σου δείξω κάτι.

Λες να αρέσουν στη μητέρα σου;

Ναι.

-Δεν είναι ώρα να σηκωθείς; -Ίσως.

Δεν θα ξαναμείνεις στο κρεβάτι.

Εσύ έφτιαξες αυτό το τρένο, μπαμπά;

Η Γκόθαμ έχει φερθεί καλά στην οικογένειά μας...

αλλά η πόλη υποφέρει.

Οι λιγότερο τυχεροί από μας περνούν πολύ δύσκολα.

Έτσι φτιάξαμε ένα νέο, φθηνό μέσο μαζικής μεταφοράς...

που ενώνει την πόλη και στο κέντρο...

ο Πύργος Γουέιν.

-Εκεί δουλεύεις; -Όχι, δουλεύω στο νοσοκομείο.

Αφήνω τη διοίκηση της εταιρείας μας σε καλύτερους.

-Καλύτερους; -Σε...

ανθρώπους που ενδιαφέρονται περισσότερο.

Μπορούμε να φύγουμε;

Σε παρακαλώ.

Καλά. Πάμε.

-Τι συμβαίνει, Μπρους; -Εγώ φταίω.

Ήθελα να πάρω λίγο καθαρό αέρα.

Καλή η όπερα, αλλά ας μην το παρακάνουμε. Σωστά, Μπρους;

Ελάτε. Πάμε.

Πορτοφόλι, κοσμήματα! Γρήγορα!

Εντάξει.

Ήρεμα.

Ήρεμα.

Ορίστε.

Όλα καλά.

Πάρ' το τώρα και φύγε.

Και τα κοσμήματα, είπα.

Μπρους...

Όλα θα πάνε καλά.

Μη φοβάσαι.

Του πατέρα σου είναι αυτό;

Μη φοβάσαι.

Έλα 'δώ.

Ορίστε.

Μη φοβάσαι.

Όλα θα πάνε καλά.

Γκόρντον...

Έχω καλά νέα.

Τον πιάσαμε, παιδί μου.

Είσαι σε άριστα χέρια.

Θα προσέχουμε την αυτοκρατορία.

Θα σε περιμένει όταν μεγαλώσεις.

Είπα να ετοιμάσω κάτι για δείπνο.

-Πολύ καλά. -Άλφρεντ...

-Ναι, αφέντη Μπρους; -Εγώ φταίω.

-Όχι, όχι. -Τους ανάγκασα να φύγουμε.

-Αν δεν είχα τρομάξει... -Εσύ δεν έφταιξες σε τίποτα.

Αυτός και μόνο αυτός φταίει.

Καταλαβαίνεις;

Μου λείπουν, Άλφρεντ. Μου λείπουν πάρα πολύ.

Κι εμένα, αφέντη Μπρους.

Κι εμένα.

Νιώθεις ακόμη υπεύθυνος για τον θάνατο των γονιών σου;

Η οργή μου ξεπερνά την ενοχή μου.

Έλα.

Έμαθες να θάβεις την ενοχή σου με τον θυμό.

Θα σου μάθω να αντιμετωπίζεις την ενοχή και να βλέπεις την αλήθεια.

Ξέρεις να παλεύεις με 6 άντρες. Θα σου μάθουμε να πολεμάς με 600.

Ξέρεις πώς να εξαφανίζεσαι.

Θα σου μάθουμε να γίνεσαι πραγματικά αόρατος.

Αόρατος;

Ο Νίντζα ξέρει ότι το να είσαι αόρατος είναι θέμα υπομονής κι ευκινησίας.

Πάντα να παρατηρείς το περιβάλλον σου.

Το Νιντζίτσου περιλαμβάνει εκρηκτικές σκόνες.

-Ως όπλα; -Ως αντιπερισπασμό.

Η θεατρικότητα και η παραπλάνηση είναι σημαντικοί παράγοντες.

Πρέπει να είσαι κάτι παραπάνω από απλός άνθρωπος...

στο μυαλό του αντιπάλου σου.

-Ποιος είναι; -Ήταν αγρότης.

Όμως προσπάθησε να πάρει τη γη του γείτονά του και έγινε φονιάς.

-Τώρα είναι κρατούμενος. -Τι θ' απογίνει;

Θα επιβληθεί δικαιοσύνη. Δεν ανεχόμαστε το έγκλημα.

Οι εγκληματίες ευημερούν με την ανοχή της κοινωνίας.

Δεν έφταιγες εσύ για τον θάνατο των γονιών σου.

Ο πατέρας σου έφταιγε.

Η οργή δεν αλλάζει το ότι ο πατέρας σου δεν έδρασε.

-Ο άλλος κρατούσε όπλο. -Εσένα θα σε εμπόδιζε αυτό;

Εγώ έχω εκπαιδευτεί.

Η εκπαίδευση δεν είναι τίποτα. Η θέληση είναι το παν!

Η θέληση για δράση.

Παραδώσου.

Δεν με νίκησες.

Θυσίασες το στέρεο έδαφος για ένα θανάσιμο χτύπημα.

Το στήθος σου τρίψε.

Τα χέρια σου τα καταφέρνουν.

Είσαι πιο δυνατός από τον πατέρα σου.

-Δεν ήξερες τον πατέρα μου. -Ξέρω όμως πόση οργή κουβαλάς.

Καταπνίγει τη θλίψη ώσπου η μνήμη των αγαπημένων σου...

να γίνει δηλητήριο στις φλέβες σου.

Μια μέρα, πιάνεις τον εαυτό σου να εύχεσαι...

να μην είχε υπάρξει ποτέ το αγαπημένο σου πρόσωπο...

για να γλίτωνες τον πόνο.

Δεν ζούσα πάντα εδώ στα βουνά.

Κάποτε είχα μια σύζυγο.

Τον έρωτα της ζωής μου.

Την πήραν μακριά μου.

Όπως εσύ, αναγκάστηκα να μάθω ότι υπάρχουν οι ανέντιμοι...

που πρέπει να τους πολεμάμε χωρίς δισταγμό ή οίκτο.