Battle of Dunkirk: From Disaster to Triumph

Την άνοιξη του 1940, η Βρετανία αντιμετώπιζε μια στρατιωτική καταστροφή.

Παγιδευμένο στη Δουνκέρκη,

το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα αντιμετώπιζε μια αδύνατη κατάσταση

ενώ πλησίαζε ο στρατός του Χίτλερ.

Περάσαμε τα πάνδεινα. Τα εντόσθια, οι αιμορραγίες,

όσοι γίνονταν κομματάκια

και οι πολυβολητές που τους πυροβολούσαν.

Ήταν τελείως φρικτό.

Τα Στούκας ήταν εφοδιασμένα με σειρήνες

και ούρλιαζαν καθώς κατέβαιναν για να σε τρομάξουν,

και το κατάφερναν.

Μας έριχναν βόμβες όλη μέρα.

Πτώματα, και απλώς προσευχόσουν ότι ήσουν στη σωστή σειρά.

Ένας φίλος μου χτυπήθηκε στο κεφάλι από θραύσμα.

Και τα δυο μάτια του πετάχτηκαν έξω από το κεφάλι του.

Πέθανε σχεδόν αμέσως, το οποίο ήταν καλό.

Ερχόντουσαν καταπάνω μας. Οι στρατιώτες έλεγαν:

"Τι στο καλό κάνεις εδώ πέρα, κυρία;"

Με κουβάλησαν στους ώμους τους στην παραλία.

Φαινόταν ότι για τη Βρετανία

ο πόλεμος είχε τελειώσει πριν καν ξεκινήσει.

Ο κορμός του βρετανικού στρατού κόντευε να εξολοθρευτεί.

Δεν φαινόταν καμία διαφυγή.

Ήμασταν στην παραλία για 48 ώρες.

Χωρίς φαγητό, χωρίς νερό, χωρίς διέξοδο, χωρίς κάποια κρυψώνα.

Απλώς ήλπιζες να μη σε πετύχουν.

Η Επιχείρηση Δυναμό ήταν η κρίσιμη στιγμή

μιας από τις σπουδαιότερες αποδράσεις.

Εκατοντάδες Βρετανοί ναύτες,

πολλοί σε ιδιωτικά σκάφη, διέσχισαν τη Μάγχη,

βουτώντας θαρραλέα μέσα στη μάχη.

Το νερό έφτανε μέχρι το στήθος μου.

Ερχόταν η Λουφτβάφε,

και ήμασταν εύκολοι στόχοι μέσα στο νερό.

Το πανωφόρι μου ήταν συνέχεια υγρό από τη μέση και κάτω.

Δεν ήξερα καλό κολύμπι,

αλλά είναι ανέλπιστο, όταν είσαι αναγκασμένος, το κάνεις.

Έγινε αφού ανατινάχτηκε το πλοίο μας.

Η βόμβα πέτυχε το φουγάρο

και έγινε κομματάκια,

υπήρχαν νεκρά και ετοιμοθάνατα αγόρια σε όλο το νερό

και ο καπετάνιος είπε: "Δεν μπορούμε να σταματήσουμε, κύριοι".

Και ξαφνικά μπήκαμε στη Μάγχη…

και υπήρχε μόνο ανακούφιση.

Φτάσαμε στο Ντόβερ και φιλήσαμε το έδαφος…

και πλαντάξαμε στο κλάμα.

Τιμώντας το θάρρος των στρατιωτών

και όσων τους έσωσαν,

αυτή είναι η ιστορία μιας επικής απόδρασης που δεν πρέπει να ξεχαστεί,

και λέγεται από όσους ήταν εκεί.

Πήγα στην κόλαση.

Σκέφτομαι και ονειρεύομαι κάθε βράδυ, κάθε μέρα,

τις ημέρες που πέρασα τόσα πολλά για να ζήσω,

και τώρα, 99,4, βρίσκομαι ακόμα εδώ.

Κάθε πρωί,

ξυπνάω και βρίσκεται μπροστά μου.

Είμαι έκπληκτος που ζω ακόμα.

Το ονειρεύομαι κάθε νύχτα.

Είμαι ο μόνος επιζήσας του τάγματός μου.

Ήμουν ένας στο εκατομμύριο, έτσι δεν είναι;

Είναι πολύ αμελείς σήμερα.

Μίλησα σε κάποιους και είπαν: "Ποιος πόλεμος ήταν αυτός;"

Καταλάβατε, αυτή είναι η στάση σήμερα.

Πηγαίνω στα σχολεία και τα παιδιά δεν γνωρίζουν τη Δουνκέρκη.

Ούτε οι δάσκαλοι.

Η Δουνκέρκη είναι τόσο σημαντική σε παγκόσμια, στρατιωτική, πολιτική έννοια

που μένω έκπληκτος που δεν τη γνωρίζει ο κόσμος.

Μέχρι να βγει η ταινία,

δεν είχαν ιδέα τι ήταν η Δουνκέρκη.

Ακόμα κι όσοι την ήξεραν, την έβλεπαν ως μια περιπετειούλα

πριν σώσει την κατάσταση η Αμερική.

Είναι πολύ πιο σημαντική.

Είναι μια οικουμενική ιστορία επιβίωσης.

Είναι θαύμα που τόσοι στρατιώτες γύρισαν

ενώ φαινόταν ότι δεν θα επέστρεφαν πολλοί.

Το γεγονός ότι οι Βρετανοί επέστρεψαν,

σήμαινε ότι δεν χρειαζόταν να γίνει ειρήνη με τον Χίτλερ.

Η Βρετανία δεν θα παραδινόταν.

Αν είχαν καταστραφεί, ο πόλεμος θα είχε τελειώσει

και θα βιώναμε ακόμα και σήμερα τις συνέπειες.

Δεν υπάρχει δόξα στον πόλεμο.

Είναι απλώς επιβίωση.

ΕΦΟΡΟΣ, ΚΑΣΤΡΟ ΝΤΟΒΕΡ

Γεννήθηκα το 1918.

Από φτωχή οικογένεια.

Η μητέρα μου ήταν αξιαγάπητη και δεν μπορούσαν να με κάνουν καλά,

και είπαν: "Θα πάει στο Οικοτροφείο του Δόκτορα Μπαρνάρντο".

Πήγα εκεί από πέντε μέχρι οκτώ χρονών,

και μετά πήγα στο Οικοτροφείο Νόργουντ για δυο χρόνια,

και στο Οικοτροφείο Σίντκαμπ μέχρι την εφηβεία μου.

Και πιστέψτε με, δεν καταλαβαίνετε πώς ήταν η ζωή τότε.

Ήταν πολύ δύσκολη.

Κατατάχτηκα στην Εθνοφρουρά όταν έγινα 18.

Κατατάχτηκα λόγω της φτηνής μπύρας και του φαγητού

και οι ένστολοι άρεσαν στις κοπέλες.

Δεν κατατάχτηκα για να γίνω στρατιώτης.

Καταταχτήκαμε στην Εθνοφρουρά στο Μπρίξτον.

Ήμουν μπροστά από το πεζικό.

Η δουλειά μου ως αντιαρματιστής ήταν να ρίχνω στα τεθωρακισμένα.

Κάναμε ποδήλατο με τον φίλο μου στο Γουίμπλεντον Κόμον.

ΠΟΛΕΜΟΣ

Μας σταμάτησε ένας στρατολογητής: "Θέλετε να έρθετε στον στρατό;"

Είπαμε: "Ναι".

Είπε: "Πόσο χρονών είστε;"

Και του είπα 16.

"Δεν είσαι αρκετά μεγάλος", είπε. Είπα: "Για κάτσε λίγο. Όχι, είμαι 17".

Κι έτσι με δέχτηκε.

ΚΕΛΕΥΣΤΗΣ, ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ

Η ζωή μου ήταν ανούσια, γι' αυτό κατατάχτηκα στο ναυτικό.

Δεν είχα κλείσει τα 17.

Ένα παιδί σ' αυτήν την ηλικία νομίζει ότι η στολή είναι υπέροχη.

ΠΟΛΕΜΟΣ!

Προσπαθήσαμε ξανά και ξανά να αποτρέψουμε τον πόλεμο,

αλλά τώρα έχουμε πόλεμο…

και θα κάνουμε πόλεμο…

και θα συνεχίσουμε να κάνουμε πόλεμο

μέχρι να τον σιχαθεί η άλλη πλευρά.

Γεννήθηκα στο Βέλγιο, στην Αμβέρσα.

Μετά ήρθε ο πόλεμος, έπρεπε να φύγουμε.

Οι Γερμανοί έκαναν το σπίτι μας κομματάκια

και αναγκαστήκαμε να τα αφήσουμε όλα πίσω.

Ήμουν μόνο εννέα.

Ο πόλεμος κηρύχτηκε στις τρεις Σεπτεμβρίου 1939.

Στα τέλη Σεπτεμβρίου, επιστρατεύτηκα, έτσι πήγα πολύ γρήγορα.

Με επιστράτευσαν.

Είδα ότι θα γινόταν πόλεμος και ο πατέρας μου με συμβούλεψε

να φύγω από τον στρατό και να πάω στην αεροπορία.

Είχαμε ιατρική εξέταση για τα πληρώματα.

Φορούσα γυαλιά, απέτυχα στις εξετάσεις,

και η ζωή μου σώθηκε

επειδή η πλειοψηφία της σειράς μου δεν έβγαλε τον πόλεμο…

έτσι τα γυαλιά μού έσωσαν τη ζωή.

Αρχικά το έβλεπες ως περιπέτεια.

Δεν συνειδητοποιήσαμε

πώς θα ήταν.

Ήμουν 19. Δεν ξέραμε πώς θα ήταν, καταλάβατε;

Κανείς δεν μπορούσε να ξέρει τι θα συνέβαινε.

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

ήταν η πιο άγρια και καταστροφική παγκόσμια σύρραξη της ιστορίας.

Μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία

τον Σεπτέμβριο του 1939,

το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα στάλθηκε στην Ευρώπη.

Στην αρχή του πολέμου, το 1939,

το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα ταξίδεψε στη Γαλλία.

Ήταν νέοι άντρες που δεν είχαν πάει στο εξωτερικό

και η εμπειρία ήταν απίστευτη γι' αυτούς.

Πέρασαν με πλοία και ταξίδευαν με τρένα σε όλη τη Γαλλία,

φώναζαν για να πάνε στα παράθυρα και να δουν πώς ήταν μια ξένη χώρα.

Δεν υπήρχε πολλή δράση,

και γνώρισαν Γάλλους, έφαγαν γαλλικό φαγητό,

έκαναν ένα σωρό πρωτοφανή πράγματα.

Και ήταν μακριά από το σπίτι τους,

ήταν περιπέτεια γι' αυτούς τους νεαρούς άντρες.

Η Βρετανία αντέδρασε αργά και σίγουρα δεν ήθελε τον πόλεμο.

Αλλά αφού της επιβλήθηκε, θα τον διεξάγει,

όσες θυσίες κι αν απαιτούνται.

Όσοι κάνουν τη μεγαλύτερη, οι στρατιώτες, είναι οι πιο ευδιάθετοι.

Πήγαμε στο Σατό ντε Μπριάς, ένα πολύ μεγάλο σατό. Πολύ ωραίο.

Αποπλεύσαμε την ημέρα των Χριστουγέννων,

φτάσαμε στο Χερβούργο της Γαλλίας την επόμενη ημέρα,

έτσι περάσαμε τα Χριστούγεννα.

ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

Πήγαμε κάπου που λεγόταν Γκόντερκορτ, κοντά στα σύνορα του Βελγίου,

και ήμουν σε τάγμα πολυβολητών.

Δεν ήταν όπως στο σπίτι με τη μαμά μου.

1/7ο ΤΑΓΜΑ ΠΟΛΥΒΟΛΗΤΩΝ

Καθώς ήξερα οδήγηση,

με έβαλαν στο Σώμα Διαχείρισης Στρατού, που ασχολούταν με μεταφορές.

Ο χειμώνας του 1939

ήταν πολύ σκληρός, βαθύ χιόνι.

Μας έλειπαν προμήθειες κι αυτό ήταν πρόβλημα.

Κοιμόμασταν σε αχυρώνες

και μας έδιναν μια κουβέρτα ανά δυο

και είχε παγωνιά.

Μάλιστα, ο φίλος μου κι εγώ σηκωθήκαμε ένα βράδυ και τρέχαμε στο χιόνι.

Τρέχαμε όσο πιο γρήγορα μπορούσαμε για να ζεσταθούμε.

Τόσο πολύ κρυώναμε.

Οι στρατιώτες λάμβαναν συσσίτια

σχεδιασμένα για τις θρεπτικές ανάγκες τους.

Μας έδιναν μια κονσέρβα μοσχάρι,

κάτι σαν κορν μπιφ, ένα πακέτο μπισκότα,

σαν μπισκότα σκύλων, κι αυτό ήταν το γεύμα της ημέρας.

Αυτά τα μπισκότα του στρατού, δεν μασιόντουσαν.

Τα έσπαγες για να μαλακώσουν και τα κατάπινες,

είπα: "Ναι, θα πάρω άλλο ένα", και παραλίγο να σπάσω το δόντι μου.

Ήταν πολύ σκληρά.

Λένε ότι τα μπισκότα έχουν πολλή ενέργεια,

και λέω να τους πιστέψω.

Μερικές φορές ο μάγειρας μας έδινε κάτι που έλεγε βραστό,

αλλά καλύτερα να μη ρωτάτε τι είχε μέσα.

Το Εκστρατευτικό Σώμα που πήγε στην Ευρώπη το 1939

ήταν τελείως μηχανοκίνητος στρατός.

Αλλά με ανεπαρκής εκπαίδευση,

δεν μπορούσαν να πολεμήσουν τον ανώτερο γερμανικό στρατό.

Πολλοί δεν ήταν εκπαιδευμένοι επειδή δεν ήταν στρατιώτες.

Σχεδόν όλοι έβλεπαν μάχες για πρώτη φορά.

Πολλοί από αυτούς δεν είχαν πυροβολήσει ποτέ.

Κυριολεκτικά.

Όταν πήγαμε στη Γαλλία,

ίσα που ξέραμε από ποια πλευρά έβγαζε τις σφαίρες το πολυβόλο.