The Occupant (Hogar)

Η ΖΩΗ ΠΟΥ ΣΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΣΥΣΚΕΥΕΣ FRIGISMART

Πω πω!

"Η ζωή που σας αξίζει".

Κλασικό.

Ευχαριστώ.

Τόσες αναμνήσεις... Με θυμάμαι να τρώω σάντουιτς μπροστά στην τηλεόραση.

Από πότε είναι; Από το '94;

Από το '98.

Να πάρει! Ήμουν... πόσων χρονών;

Δεκαπέντε, έτσι; Εσύ;

Δώδεκα.

Μεγαλώνουμε, Νατάλια.

"Η ζωή που σας αξίζει".

-Δικό σου; -Ναι, δικό μου.

Δεν άρεσε στον πελάτη,

κι έπρεπε να επιμείνουμε να δοκιμαστεί,

γιατί δεν άρεσε σε κανέναν.

Ήταν πολύ καλό για την εποχή του.

Και για τώρα;

Ναι.

Και για τώρα... φυσικά.

Κάποια στοιχεία είναι διαχρονικά.

Έχεις πρόσφατες δουλειές;

Λοιπόν, έχω...

-την καμπάνια της Telefonica. -Της Movistar.

Όχι, της Telefonica. Έχω και...

την περσινή εορταστική καμπάνια της Cordoniu.

ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2018

Όχι.

Δεν μου θυμίζει κάτι.

Όχι; Τα πήγε πολύ καλά.

Το έκανες στην Τίλσον.

Ναι.

Ναι, ήταν η τελευταία πριν...

Ήμουν πολύ καιρό εκεί και ήθελα να αλλάξω παραστάσεις...

Δεν ξέρω. Ήθελα να δοκιμάσω ένα μικρό πρακτορείο.

Όχι τόσο μικρό.

Καλά, όχι...

Όχι, καθόλου.

Εννοώ νεότερο και πιο πρόθυμο να ρισκάρει.

Αυτό έψαχνα.

Και άφησες την Τίλσον πότε;

Πέρυσι.

Για να δούμε...

Χαβιέ... έχεις εντυπωσιακό βιογραφικό.

Θα έλεγα ότι είσαι θρύλος.

Εννοείται.

Και...

η θέση εδώ...

είναι κατώτερή σου.

-Όχι απαραίτητα. -Ναι.

Είναι για αρχάριους... που μόλις ξεκινάνε.

Μα δεν ξεκινάμε όλοι, κατά κάποιον τρόπο;

Δεν καταλαβαίνω.

Δεν την υποτιμώ. Μπορώ να συνεργαστώ με νεαρούς ή οποιονδήποτε...

Κοίτα, Χαβιέ, λες...

ότι θες ένα πρακτορείο που ρισκάρει.

Μα δεν βλέπω κάποιο ρίσκο εδώ.

Βλέπω...

ένα μπουκάλι κάβα

με σκούφο Άγιου Βασίλη.

Λυπάμαι.

Θα σε συνοδέψω έξω.

Μου επικυρώνετε το πάρκινγκ;

Ναι, φυσικά.

-Για ποιον πελάτη; -Ορίστε;

-Ποιος είναι ο πελάτης σας; -Κανείς.

Ήρθα για συνέντευξη.

Λυπάμαι, το πάρκινγκ ισχύει μόνο για πελάτες.

Μα εκείνοι μου ζήτησαν να έρθω.

Άφησα το αμάξι και δεν μου είπαν τίποτα.

Μάλιστα.

Έπρεπε να σας το πουν.

Είναι πολιτική της εταιρείας. Λυπάμαι.

Δεν γίνεται μια εξαίρεση;

Πρέπει να βάλω κωδικό.

Κάθε πελάτης έχει και πρέπει να καταχωρηθεί.

-Λυπάμαι. -Ναι, το είπατε.

Συγγνώμη;

"Λυπάμαι". Τρίτη φορά το λέτε.

Θα μου επικυρώσετε, παρακαλώ, το πάρκινγκ;

Λυπάμαι.

Ίκερ;

Υπάρχει πρόβλημα;

Θέλει να του επικυρώσω το πάρκινγκ.

Μα του είπα ότι χρειάζεται κωδικός πελάτη.

Επικύρωσέ το.

Με τον δικό μου.

Ευχαριστώ.

Τι σκέφτεσαι;

Έλα, πες μου. Τι είναι;

Τη συνέντευξη σήμερα.

-Πώς πήγε; -Καλά.

Καλά, ναι. Πολύ καλά.

Έχω καλό προαίσθημα.

Θα με ενημερώσουν σε λίγες εβδομάδες.

Χαβιέ...

-Ρώτα με. -Τι;

-Τι σκέφτομαι. -Μάργκα...

Έλα.

Τι σκέφτεσαι;

-Το Ελ Καρμέλ. -Όχι.

Μας ανήκει και το νοικιάζουμε σε κάτι Ασιάτες για ψίχουλα.

Αποκλείεται.

Πόσο θα συνεχίσουμε έτσι;

Το ενοίκιο εδώ μας ξεζουμίζει.

Είναι σπίτι μας.

Τέσσερις τοίχοι είναι.

Αυτό μόνο.

Ας πουλήσουμε το αμάξι.

Κι αυτό.

Και πώς θα πηγαίνω στις συνεντεύξεις; Με ποδήλατο;

Με το Fiat.

Ή με το μετρό. Πες τους ότι χάλασε το αμάξι.

Τι;

Τι; Θες να πω ψέματα;

-Χαβιέ. -Τι;

Δεν έχει ιδέα.

Γεια.

Μίλησες με τη μαμά, έτσι;

Δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα.

Μετακομίζουμε μόνο προσωρινά.

Ναι... μου το είπε ήδη.

Για λίγους μήνες, μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα.

Και μην ανησυχείς για το σχολείο,

γιατί πληρώσαμε για όλη τη χρονιά.

Μπορείς να πηγαίνεις.

Όχι, δεν χρειάζεται.

Γιατί;

Αν πρέπει να αλλάξω σχολείο, θα πάω στο δημόσιο.

Σου είπα, το πληρώσαμε.

Γιατί να μείνω; Ήδη με κοροϊδεύουν.

Τι θα κάνουν αν μάθουν ότι μένω στο Ελ Καρμέλ;

Σε κοροϊδεύουν;

Γιατί;

Εσύ τι λες;

Δεν ξέρω, Ντάνι. Πες μου.

Μπαμπά...

-Γιατί σε κοροϊδεύουν; -Δεν το βλέπεις;

Δεν βλέπω τίποτα.

Καλά...

Θα αργήσω.

Αραθέλι.

Βρέχει πολύ. Θέλεις...

Θέλεις να σε πάω στο μετρό;

Λοιπόν...

Ευχαριστώ.

Αραθέλι.

Ήθελα να σου πω...

Θα σου είπε η γυναίκα μου ότι μετακομίζουμε.

Ναι, μου το είπε.

Και οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι.

Όχι, κύριε.

Λυπάμαι, Αραθέλι.

Μη μου το κάνετε αυτό.

Αν φτιάξουν τα πράγματα σε λίγους μήνες...

Κι ο Ντάνι...

Τον αγαπώ αληθινά.

Θα είναι μια χαρά.

-Αν μπορείς... -Μου ραγίζει την καρδιά.

Κι εμείς στεναχωρηθήκαμε.

Έλα τώρα, Αραθέλι.

Συγγνώμη.

Συγχωρέστε με.

Αυτό που θέλω να πω...

Ναι;

Τα κλειδιά.

Θα μου δώσεις τα κλειδιά του σπιτιού;

Αραθέλι!

Κι άλλη κούτα με ποτήρια. Βάλ' την εκεί.

Προσέξτε το στο ασανσέρ.

ΚΑΝΤΕ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ

Χαβιέ Μούνιοζ;

-Με συγχωρείτε, πού είναι η διευθύντρια; -Είναι πίσω.

Ευχαριστώ.

Χαβιέ Μούνιοζ;

Γεια σας. Ο Χαβιέ Μούνιοζ;

Ελάτε μαζί μου.

Βλέπετε τον κώλο σας να μεγαλώνει και το μαλλί σας να γκριζάρει.

Έτσι αλλάζουν τα πράγματα;

Όχι!

Ή θα σηκωθείτε, θα αρπάξετε τη ζωή απ' τα αρχίδια,

και θα την ξεζουμίσετε; Έτσι θα αλλάξετε;

Ναι!

Πρέπει να σταματήσετε να απολογείστε. Να μη ζητάτε την άδεια!

Χαβιέ;

Ναι.

Και τότε είπα "Χαθίντο, δεν είμαι πωλητής".

Όχι.

Είμαι ονειροπόλος.

Η διαφήμιση έχει να κάνει με τα όνειρα, με το να δείχνεις...

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Το όνειρο δεν είναι πολύ πρωτότυπο.

Πρέπει να τους δείξουμε... ότι η ζωή έχει κι άλλα, σωστά;

Περισσότερα από αυτά με τα οποία συμβιβάζονται.

Άκου, Λούκας. Δεν σ' το μαθαίνουν αυτό στο μεταπτυχιακό.

Σημειώνω.

Έφερα τον φάκελό μου.

Δεν χρειάζεται.

Δεν θέλω να τον δω. Όλοι ξέρουμε τη δουλειά σου.

Η BMW, η Frigismart...