Colours of Time (La Venue de l'avenir)

Kijk naar mij.

- Wat is er? - Niet te ver, niet te veel schilderijen?

We zullen zien, maar we zien je goed.

Prima, zo.

Oké, voer maar uit.

- Dat was super, hè? - Ja, heel goed.

Zullen we kijken? Haal de fotograaf erbij.

Die jurk is prachtig. De collectie is geweldig. De kleuren zijn…

En de make-up is cool.

Het geel van de jurk past alleen niet bij de kleuren van het schilderij.

Dat kan ik later wel veranderen.

- Dat kan niet. - Het is een samenspel.

- Verander de kleuren van het schilderij. - Goed idee.

- Ja, geweldig. - Dat is het.

DE WEG NAAR DE TOEKOMST Ondertitels door: Slootje.

Bedankt voor uw komst. We hebben dit lang voorbereid met…

Marilyne Ménard, de genealoog en mijn medewerker Jocelyne Jean-Baptiste.

Zoals u weet, bent u allen nakomelingen van een vrouw, geboren in 1873,

Adèle Meunier, geboren Vermillard.

Marilyne heeft twee jaar onderzoek gedaan om uw familieband in beeld te brengen.

- Het woord is aan u. - Bedankt.

Adèle Meunier had drie kinderen van wie u nakomelingen bent.

U komt daarom uit drie verschillende takken.

Daar is het. Dit is uw hele familie.

Nu zullen verschijnen... Daar is het.

We hebben de overleden personen grijs gemaakt en in kleur ziet u

iedereen van uw familie die nog leeft en misschien hier is.

We hebben dit onderzoek gedaan omdat de gemeente

het huis en aangrenzend land van Adèle Meunier wil kopen.

Ik geef daarom het woord aan M. Duquesne, hoofd economische ontwikkeling.

Concreet willen we het bestaande commerciële gebied vergroten

om er een aantrekkelijk Europees centrum van te maken.

Er komt natuurlijk een parkeerplaats met 3.000 plekken. Zelfs

een eco-parkeerplaats, precies op het terrein van het huis van uw familie.

Het huis lijkt sinds 1944 afgesloten te zijn.

Het kan alleen worden geopend met de erfgenamen erbij.

U kiest vier afgevaardigden

om straks met de bevoegde instantie het huis te openen.

Jij moet afgevaardigde zijn. Jawel, je moet erbij zijn.

Bedankt.

Bedankt.

Bedankt...

Graag gedaan.

Dames en heren, geeft u toestemming om de deur te openen?

Ja, doe maar.

Prachtig, al die foto's.

- Niet dan? - Jawel.

Dat is de hele geschiedenis van uw familie.

Wat is dit voor een schilderij?

Ik weet het niet, maar

het is heel mooi.

Ik weet niet wat dat is.

Het is wel ontroerend.

We stammen namelijk van al deze mensen af.

Ik keek naar deze.

Zij hier zou mijn grootmoeder kunnen zijn.

En als ik het goed heb begrepen, is dat Adèle Meunier waarover u sprak, ja?

Dat kan heel goed Adèle Meunier zijn met haar drie kinderen.

- Ophélie. - Mijn overgrootmoeder.

François en de baby kan Louis zijn.

Ophélie is je overgrootmoeder? Vreemd, dat is vrij ver weg.

Ophélie is de zus van mijn overopa Louis.

Is jouw oma dan in Algerije gaan wonen?

- Mijn moeder. - Je moeder? Aha,

mijn moeder had het over een oudtante met een Algerijn.

Ze had al twee kinderen voor ze naar Algerije ging.

Ze ontmoette mijn vader, Mohamed, en daaruit ben ik geboren.

Dat maakt het duidelijker.

- Gaat het wel? - Ja, nee, sorry, ik

heb gisteren 15 uur gewerkt. Ik ben een beetje... Ik ga daar even zitten.

Hebt u de kalender van 1944 gezien?

De dagen zijn doorgekrast tot 4 september.

Ze zijn misschien slachtoffer geworden van bombardementen.

De stad werd in twee dagen volledig verwoest.

Stel u eens voor.

- Ga je weg? - Ja.

Waarom zeg je dat pas vandaag?

Ik wist dat het moeilijk voor je is, maar

het is ook moeilijk voor mij.

Eerder vertellen zou erger zijn.

- Dan zou je me dwingen te blijven. - Ja, blijf.

- Je kan niet zomaar weggaan. - Jawel, ik wil naar Parijs, Gaspard.

- Ik moet weten wie mijn moeder is. - Het is gevaarlijk om alleen te gaan.

- Ik zal je schrijven. - Maar je kunt niet schrijven.

Ik vind wel iemand.

Zo denk je aan mij.

Het zal de reis niet overleven.

Hier.

Wees niet boos.

Ik heb geen familie hier en ik merk

dat ik niet kan opgroeien als ik mijn moeder niet ken.

Vertrouw me.

Natuurlijk vertrouw ik op je.

Alles goed?

- We vertrekken zo. Ik wacht daar op je. - Ik kom eraan.

Zullen we een rondje doen?

- Wat is een rondje? - Dat we iets over onszelf vertellen.

We zijn familie, maar kennen elkaar niet.

- Dat is toch raar? - Inderdaad.

Jij, bijvoorbeeld. Wat doe jij, Seb?

Ik creëer digitale media.

"A".

- Hoezo, "a"? - Media.

Ja, een "a". Digitale media.

Want ik hoop dat je er niet maar één gemaakt hebt.

En wat doe jij?

Ik ben ingenieur op vervoersgebied.

Ik heb Innovatie & Disruptie aan de CNAM gestudeerd.

Nu werk ik aan disruptieve projecten voor een dochter van de SNCF.

Wat is disruptief?

Ontwikkeling gaat op twee manieren.

Evolutionair, stap voor stap of juist door een trendbreuk, een verstoring.

- Aan welke kant sta jij? - Ik geloof in trendbreuken.

Qua technologie dan.

Je zegt technologie want je gaat scheiden?

Ja, althans... Het ligt wat ingewikkelder.

Jou hoef ik het niet te vragen.

Je bent docent Frans.

Zeker weten. Op de universiteit.

Als hoogleraar ben je tegenwoordig ook communitymanager.

Ik breng mijn leven door met reageren.

Zijn het niet de ouders dan wel de studenten of andere docenten.

De regering moet stoppen met ons uit te persen.

Nationaal onderwijs snappen ze niet. De minister verandert constant.

Het wordt steeds erger. Maar ik klaag niet, ik hou van mijn vak.

Ik wil werken met studenten, niet met ministers. Er verandert dus niets.

Nou, als niemand het vraagt: Ik ben imker.

- Imker? - Ja, ja...

Wat goed. Ik bedoel: Het is nodig.

- Ja, bij het ontbijt. - Imker is te beperkt.

Natuurlijk maak ik honing en zorg ik voor de bijen.

Maar vooral ben ik activist voor de NBU.

- NBU? - Ja, de nationale bijenunie.

We vechten veel tegen het kapitaal. In feite tegen alle shit.

Genetische modificatie, pesticiden, al die troep.

We beseffen niet dat als het zo doorgaat, er geen bijen overblijven.

- Niets. - Pardon, mijn vriendin belt.

- Ze is net terug uit Dubai. Hallo? - Bijen zijn buitengewoon...

- Ja, Seb, waar ben je? - In de trein.

Capu Elisa en ik gaan vanavond het begin van het einde van de modeweek vieren.

- Wil je mee? - Zou ik graag willen.

Gaaf, het wordt te gek. Ik ben heel blij. Kusjes.

Ze kunnen andere bijen de stand van de zon en de afstand doorgeven.

Hun dans is bijzonder, maar mooi om te zien, hoe ze hun vleugels bewegen.

De veranderingen in ritme en...

Vandaag de dag gaat alles zo snel. Niet dan?

Jullie jonge mensen nemen zelfs niet de tijd om te leven.

Dat is toch zo.

Dan weer dit, dan weer dat.

De jeugd zoals jij is niet meer als voorheen.

Wij moesten dingen zeggen. Zomaar.

Om beleefdheden uit te wisselen.

Ik weet het niet.

Dag, mevrouw, hoe gaat het met uw schapen?

Heel goed, dank u. En u?

Zullen we de taken verdelen?

En de anderen op de hoogte houden?

Ik kan de projectontwikkelaar bellen.

Het is raar dat ze geen bedrag noemen en op verkoop aandringen.

Vind ik ook raar. Ik ga de schilderijen en zo natrekken.

Voor alle zekerheid: Moeten we het huis verkopen?

Nee, maar verdelen in 30 stukken is nogal ingewikkeld.

- Zeker. - Ik moet weg.

- We spreken elkaar in de groep. - Tot ziens...

Groetjes, hè?

Hallo.

Hallo...

- Gaat u naar Parijs? - Ja.

Ooit al eens geweest?

- Nee. - Wij ook niet.

Wij komen uit Le Havre. En u?

- Ik kom uit Saint-Jean-Brunval. - Dat is niet zo ver.

Ik heet Lucien. Hij is Anatole.

- We gaan werken in Parijs. - Dat ben ik.

Wat gaat u doen?

Ik ga mijn moeder zoeken.

Mijn oma heeft me opgevoed en daarna is ze gestorven.

Daarom heb ik besloten om mijn moeder te gaan zoeken.

In ieder geval om haar dat te vertellen.

Hoelang hebt u uw moeder niet gezien?

Twintig jaar.

En zei u niet dat u 21 bent?

Ja, ik ben 21.

- Goed, Anatole is kunstenaar. - Schilder.

En...

- Ik ben fotograaf. - Omdat hij niet kan tekenen.

Onzin, ik kan heel goed tekenen.

- Niet waar. - Dat zegt hij omdat hij schilder is.

Hij begrijpt niet dat schilderen binnenkort niet meer bestaat.

Logisch, het is niet meer nodig.

Niet meer nodig.

Het blijft altijd bestaan, geloof je niet?

- Het verdwijnt, dat weet iedereen. - Schilderen is voor arbeiders,

fotografie voor luilakken.

Waarom zijn jullie uit Le Havre weggegaan?

Parijs is het centrum.

- We kennen iemand daar. - Een belangrijk iemand voor ons.

We vinden zeker werk.

Bijna zeker. We hebben het erover gehad. Heb je hem lang niet gezien?

- Hij is mijn oom. - Heb je hem lang niet gezien?