Pinocchio

ฝันเป็นจริงดังใจ

ถ้าเธอจะขอกับดาว

เพลงเพราะติดหูดีเนอะ สวัสดี

ผมชื่อคริกเก็ต ชื่อเต็มว่าจิมินี่ คริกเก็ต

และผมจะมาเล่า เรื่องราวแสนมหัศจรรย์ให้คุณฟัง

เรื่องราวนี้เริ่มต้นเมื่อนานมาแล้ว

ที่จริงมันเริ่มเมื่อกาลครั้งหนึ่ง นานแสนนานมาแล้ว

แบบนี้สิ ดีขึ้นเยอะ ถูกต้องขึ้นเยอะ

ไม่เคยเข้าใจว่าทำไมถึงพูดแบบนั้น ทำไมถึงเป็น "กาลครั้งหนึ่ง"

ใครเล่าเรื่องนี้กันแน่ ฉันหรือนาย

นายเป็นใคร

ฉันก็คือนาย แค่แก่กว่าและฉลาดกว่า

จริงเหรอ รู้ได้ไง

เพราะฉันคือผู้บรรยาย ที่เล่าเรื่องหลังเหตุการณ์นี้จบแล้ว

ฉันรู้หมดว่าจะเกิดอะไรกับนาย ในการผจญภัยนี้

จริงเหรอ งั้นขอถามหน่อย ฉันต้องทนหนาวอย่างนี้อีกนานไหม

เดินต่อไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็รู้

นักเล่าเรื่องประสาอะไรเนี่ย

ให้ฉันเล่าต่อไหม

เอาเลยสิ เล่ามาจนพอใจได้เลย

ขอบคุณ

กาลครั้งหนึ่ง นานแสนนานมาแล้ว

ฉันรอนแรมมาถึง หมู่บ้านเล็กๆ มีเสน่ห์แห่งหนึ่ง

"มาสโตรเจปเปทโต ช่างแกะไม้ ผู้ผลิตนาฬิกา ของเล่น ของเบ็ดเตล็ด"

ของเบ็ดเตล็ดเหรอ ที่นี่ฟังดูเหมาะกับฉันนะ

"ตรงนี้หน่อยดีไหม

"ลองเติมหลังหูนี่ไง

"แค่คล้ายๆ เด็กผู้ชายหุ่นชักใย

"ก่อนยังเคยมีเขา ยังคงคิดถึงอย่างเก่า

"ใจดวงน้อยที่หลุดลอย

"ไม่มีเหลือแม้เงา

"เมื่อหลับตายังคงฝัน ช่างดูงดงามครบครัน

"แค่หวังว่าฉันจะทำให้มันเป็นจริง

"สิ่งที่ใจเฝ้ารอ

"อาจไม่มีวันสานต่อ

"ความจำเหล่านี้อาจช่วยให้มี

"หนทางให้ใจคืนดี เมื่อเขาอยู่ด้วยตรงนี้"

เคยมีรอยยิ้มด้วยกัน

แต่ไม่รู้สักที

ความสุขชั่วนิรันดร์นั้น ก็แค่ฝันที่ไม่เคยมี

ถ้าเป็นจริงย่อมต้องดีกว่า ความทรงจำที่มี

แค่ภาพที่เห็น อยากขอให้เป็น

เหมือนเช่นที่ฉันได้เห็นทุกที

ว่าเคยสุขใจเพียงใด

เมื่อเขาอยู่ด้วย

ตรงนี้

ใช่

ก็ไม่เลวเหมือนกันนะ

ขอโทษครับคุณผู้หญิง

คือ...

ฟิกาโร่ เสร็จแล้วละ คิดว่าไงบ้าง

งั้นเหรอ

ฉันว่าเจ้านี่เหมือนเขามากนะ

เหมือนมากๆ

ไม่นะ ฟิกาโร่ ซิญญอเรริซซี่มาอีกแล้ว

ซิญญอเรริซซี่ ขอโทษครับ ร้านเราปิดตอน 6.04 น.

- ตอนดวงอาทิตย์ตกพอดี - เจปเปทโต ขอโทษที่มารบกวน

ผมเห็นไฟเปิดอยู่ เลยคิดว่าน่าจะลองถามดูอีกสักครั้ง

ขอร้องละ ขายนาฬิกาคุกคูให้ผมเถอะ

เรือนที่มีเจ้าเป็ดน่ารัก กับจระเข้น้อยอยู่น่ะ

นาฬิกานั่นไม่ได้ไว้ขาย ผมบอกคุณหลายรอบแล้ว

ผมให้ 20 ลีราเลย 30 ลีรา

อยากได้เท่าไรผมจ่ายให้เลย

มันมีค่ากว่าเงินทอง ซิญญอเร

ขอโทษจริงๆ แต่ผมขายนาฬิกาให้ไม่ได้

แต่ถ้าขายนาฬิกาไม่ได้ แล้วจะเปิดร้านไปทำไม

เรื่องมันซับซ้อนน่ะ เอากล่องดนตรีแทนได้ไหม

ราตรีสวัสดิ์ เจปเปทโต ผมขอตัวกลับด้วยความผิดหวัง

พวกเขาไม่เข้าใจเอาซะเลยนะคลีโอ นาฬิกามีค่าสำหรับฉันมาก

นาฬิกาคือผลงานที่พิเศษสุดของฉัน

ฉันทำนาฬิกาเพื่อคอนสตันซ่าที่รัก

และเธอก็รักนาฬิกาทั้งหมดทุกเรือน

ทุกๆ เรือนเลย

แต่ไม่มากเท่ากับที่รักลูกหรอกนะ

ลูกรัก

เลิกคิดเรื่องเศร้าได้แล้วเนอะ ได้เวลามีความสุขแล้ว

ฉันถึงให้เจ้ามีรอยยิ้มไง เจ้าจะได้มีความสุขไปตลอด

เจ้าชื่ออะไร

เจ้าน่าจะมีชื่อของเจ้าเองนะ ใช่ๆ ชื่ออะไรดีล่ะ

ชื่ออะไรดี

ฉันแกะเจ้ามาจากไม้

ฉันสร้างเจ้าจากต้นไพน์

เจ้าเป็นเด็กชายที่ทำจากต้นไพน์

ไพน็อคคิโอ ไพน์อ็อคคิโอ พิน็อคคิโอ

พิน็อคคิโอ นี่แหละ

เจ้าเห็นด้วยไหมกับชื่อ "พิน็อคคิโอ"

ครับๆ

ฟิกาโร่ ชอบชื่อ "พิน็อคคิโอ" ไหม ครับๆ ดีมากเลย

เฮ้ ไม่นะ

มาเต้นกัน

คุณเรียกนี่ว่าเพลงเหรอ

ไม่ต้องกลัวไปหรอก ฟิกาโร่

ทำไมน่ะเหรอ เพราะเขาชอบเจ้าไง

ฟิกาโร่ อย่ากลัวน่า

ขนาดคลีโอยังคิดว่าเขาหล่อเหลาเอาการ

มาเร็ว อย่าเป็นแมวขี้กลัวไปหน่อยเลย

ฟิกาโร่

อะไรรึ

จริงสิ ใกล้จะได้เวลาแล้ว แต่...

รออีกนิด อีกนิดเดียว

ใช่แล้ว

ทีนี้ได้เวลาเข้านอนแล้ว

ฟิกาโร่

ใช่แล้ว

ราตรีสวัสดิ์คลีโอ เจ้าปลาน้อยของฉัน

ราตรีสวัสดิ์

ฝันดีนะ หนูน้อยเจ้าของวันเกิด

คืนนี้ฟ้าเปิดสวยมาก สวยจริงๆ

ฟิกาโร่ ดูพิน็อคคิโออาบแสงจันทร์สิ

ดูเหมือนเด็กจริงๆ เลย

โน่น ฟิกาโร่ ดูโน่นสิ ดาวประทานพรนี่

ไม่เห็นมานานตั้งหลาย...

เราน่าจะขอพรกันเนอะ

ดวงดาวพราวแสง ดาวดวงแรกแห่งรัตติกาล

ฉันขอ...

ฉันขอ...

จะพูดยังไงดี

ฉันขอ...

ฉันขอ...

ฟิกาโร่ อยากรู้ไหมฉันขออะไร ฉันขอ...

ไม่ละ ถ้าบอกไป เจ้าคงคิดว่าฉันน่ะ...

ปัญหาของนาฬิกาเรือนนั้นน่ะ มันตอบเยอะไปหน่อย

เข้าใจไหม ตอบเยอะเกินไป ติ๊กต่อก นาฬิกาติ๊กตอบเยอะไป

ช่างเถอะ ดึกแล้ว

ว่าแต่

ถ้าพรฉันเป็นจริงนะฟิกาโร่ คงวิเศษมากเลย

คงวิเศษมาก

เจ้าประคุณรุนช่อง เขามีชีวิต

เดี๋ยวก่อน นี่มันอะไรกัน

- คุณพระคุณเจ้า นายเดินได้ - "คุณพระคุณเจ้า นายเดินได้"

ไม่จริงน่า นายพูดได้

"ไม่จริงน่า นายพูดได้"

- ไม่ นายแหละพูดได้ - "ไม่ นายแหละพูดได้"

- รู้แล้วฉันพูดได้ นายก็เหมือนกัน - "รู้แล้วฉันพูดได้ นายก็เหมือนกัน"

เอาละๆ มาแล้วๆ ใจเย็นๆ กันก่อนนะ

ทุกคนสบายใจได้ ฉันมาแล้ว มีปัญหา...

อ้อ เข้าใจแล้วว่ามีปัญหาอะไร

เป็นไปได้หรือนี่ นางฟ้า

เธอไม่ได้มีตัวตนจริงใช่ไหม

ต้องมีตัวตนจริงสิ เขามีชีวิตนี่

- คุณเป็นใคร - จิมินี่ คริกเก็ต

แมลงหนุ่มโก้เก๋เจ้าสำราญ คุณเป็นใคร

เจปเปทโตขอพรอย่างจริงใจ ฉันเลยมาที่นี่

- ฉันคือนางฟ้า - "ฉันคือนางฟ้า"

- ไม่ใช่ ฉันต่างหากนางฟ้า - "ไม่ใช่ ฉันต่างหากนางฟ้า"

เข้าใจแล้วว่ามีปัญหาตรงไหน

- เอาใหม่อีกทีนะ ฉันคือนางฟ้า - สวัสดีครับนางฟ้า

ต้องแบบนี้สิ ถูกต้อง ฉันคือนางฟ้า

- เธอล่ะชื่ออะไร - ไม่รู้ฮะ

ได้ยินเจปเปทโตเรียกเขาว่าพิน็อคคิโอ

ผมชื่อพิน็อคคิโอ

หัวเธอทำจากไม้ไพน์ขาวสินะ เลยได้ชื่อพิน็อคคิโอ

ช่างเหมาะสมกับเด็กที่หัวเป็นไม้

- ผมเป็นเด็กเหรอ - เด็กที่ทำจากไม้น่ะ

เจปเปทโตที่นอนกรนอยู่ตรงนั้น เป็นช่างแกะสลักไม้สินะ

ใช่ครับ น่าจะเรียกได้ว่า เขาเป็นพ่อพิน็อคคิโอ

- "พ่อ" เหรอ - พ่อ ป๊ะป๋า คุณพ่อ

คือถ้าพิน็อคคิโอเป็นเด็กจริงๆ น่ะ

ถ้าเจปเปทโตอยากได้เด็กจริงๆ แล้วเขาแกะสลักหุ่นทำไม

มีวิธีสร้างเด็กผู้ชายวิธีอื่นก็จริง

แต่เจปเปทโตไม่ค่อยได้ออกไปไหน

และเขาคงใช้เครื่องมือเท่าที่มี ทำได้ดีที่สุดแค่นี้แหละ

แต่ผมก็เป็นแค่จิ้งหรีดพูดได้

ดังนั้นผมคงไม่มีสิทธิ์ ตัดสินว่าอะไรจริงไม่จริง

- คุณนางฟ้าฮะ ผมมีตัวตนจริงเหรอ - เธอมีตัวตนจริงแน่นอน

เป็นหุ่นที่มีชีวิตจริงๆ ที่ทาสีให้เหมือนเด็กจริงๆ

เกือบจะเป็นไปตามพรที่พ่อเธอขอ

เมื่อไรผมจะได้กลายเป็นเด็กผู้ชาย ที่มีชีวิตจริงๆ ล่ะ

เพราะฟังดูแล้ว น่าจะทำให้พ่อผมมีความสุขน่ะฮะ

"เจ้าหุ่นเชิดน้อยจากไม้ไพน์ เจปเปทโตได้ขอพรตามฝัน

"แต่ใจเขาพัวพัน มัดเป็นปมมั่นไม่ปล่อย

"พลันแสงดารามอบชีวาของเล่นน้อย หุ่นตัวจ้อยเปี่ยมรอยยิ้มดั่งมนตร์

"หากอยากเป็นเด็กจริง เขามีสิ่งต้องพิสูจน์ตน"

เจปเปทโตทำหน้าที่ของเขาแล้ว ฉันก็ทำหน้าที่ฉันแล้ว

การจะเป็นจริงได้ขึ้นอยู่กับเธอ

เธอต้องพิสูจน์ว่ามีความกล้าหาญ จริงใจ และไม่เห็นแก่ตัว

ผมต้องทำไงฮะ

ด้วยการเรียนรู้ที่จะเลือก ระหว่างสิ่งที่ถูกและผิด

- โอเค แล้วมันต้องทำยังไงฮะ - จิตสำนึกจะบอกเธอเอง

"เจ้าสำนึก" คือใครฮะ

ไม่ใช่ "จิตสำนึก" นามธรรม คำนามเอกพจน์

จิตสำนึกก็คือเสียงเล็กๆ ที่คนส่วนใหญ่ไม่ยอมรับฟัง

นั่นแหละคือปัญหาที่เกิดขึ้น กับโลกเราทุกวันนี้

นายคือจิตสำนึกฉันเหรอ

ฉันเหรอ ฉันไม่ใช่จิตสำนึก

ฉันเป็นจิ้งหรีด เป็นแมลง ไม่ใช่มโนธรรม

ช่วยเป็นจิตสำนึกให้เขาได้ไหม

ไม่ละ ผมมีงานต้องทำล้นมือแล้ว

จริงเหรอ แต่ฉันเห็นวิญญาณหลงทาง แมลงไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง

นักพเนจรไร้จุดหมาย เตร่จากที่หนึ่งไปอีกที่

ไร้ทิศทาง ไร้งาน ไร้โอกาสและไร้เป้าหมายในชีวิต

เดี๋ยวก่อนนะ

แค่เพราะคนเราแอบเข้าบ้านคนอื่น เพื่อให้บั้นท้ายได้อุ่น

แล้วก็อาจจะเคย โดนไล่ออกมาบ้างก็จริง แต่...

- ก็ได้ คุณพูดถูก - คืออย่างนี้นะ

คุณรู้ความแตกต่าง ระหว่างสิ่งที่ถูกและผิดไหม

รู้แน่ๆ แหงแซะ

ผมเป็นแมลงที่มีมาตรฐานจริยธรรมสูงนะ

ไม่ว่าคนอื่นจะว่ายังไงก็เหอะ

ถ้าอย่างนั้นก็ลงตัว คุกเข่าลง คุณคริกเก็ต