Wish (望み)

ŻYCZENIE

Dawno, dawno temu był sobie młody człowiek,

który wierzył, że najważniejsze na świecie są życzenia.

Oczywiście nie byle jakie życzenia.

Tylko takie, które wypływają z serca.

Które sprawiają, że jesteś tym, kim jesteś.

Ale rozumiał też, jak trudne może być

spełnienie takiego życzenia.

Jak łatwo można zniszczyć marzenie.

Postanowił więc coś z tym zrobić.

Niestrudzenie studiował magię z wszystkich zakątków świata

i został potężnym czarodziejem,

potrafiącym chronić wszystkie powierzone mu życzenia.

A jeśli ktoś zasłużył, to czasem nawet te życzenia spełniał.

Czarodziej nie był pewien, czy świat zaakceptuje jego dar.

Ale on i jego wierna żona odkryli najwspanialszą wyspę,

daleko na Morzu Śródziemnym.

Tam zbudowali królestwo jak żadne inne,

gdzie każdy człowiek i każda rodzina, skąd by nie przybyli, byli mile widziani.

Nie da się szybciej?

Ku ich radości ludzie przybywali

z najodleglejszych zakamarków świata.

Przekazywali swoje życzenia i byli wdzięczni za ich ochronę.

Każdy żył nadzieją, że pewnego dnia to jego życzenie zostanie spełnione.

Wszyscy są zgodni,

że nikt nie zasłużył na spełnienie życzenia bardziej

niż mój dziadek.

Najbardziej kochający,

najprzystojniejszy facet,

który dziś kończy 100 lat.

I już?

Skończyłeś gadać?

Valentino nigdy nie milknie.

Szkoda, że nie rozumiemy, co mówisz.

Król zwołał na dziś ceremonię życzeń!

To jest to!

To nie może być przypadek, że król zwołuje ceremonię życzeń

w twoje urodziny.

Puk, puk, odpukać w niemalowane.

Ten wieczór będzie należał do ciebie, dziadku.

Czuję to.

Asha, upieczmy tort.

Nie.

Ale ja uwielbiam tort.

Nie dam rady.

Oprowadzam wycieczkę po okolicy, a potem...

Pomagam. Pomagam Dahlii.

Właśnie. Tak że...

- Czemu tak dziwnie mówisz? - Dziwnie?

Co ty knujesz?

Skąd myśl, że coś knuję?

Poznaję ten ton.

Dojrzewam.

Głos mi się zmienia.

Asha!

Wybaczcie, spóźnię się.

Widzimy się na ceremonii.

Nie przegapiłbym tego.

Mam dobre przeczucia!

Jestem!

Jestem już. Jestem.

Sekundeczkę.

Niech oddech złapię.

Hola, szalom, salam.

Wszyscy gotowi?

Oto jest Rosas, królestwo bez wad

Większych cudów niż tutaj Nie widział ten świat

Bo to najszczęśliwszy Pod słońcem jest ląd

To, co chcesz, możesz mieć Tu, gdzie sny jawą są

Zatańczyć chcesz? To tańcz!

Jeśli chcesz, zaplątaną się stań

Chcesz na srebrny glob?

Wyłącznie tutaj masz to w lot O tak!

Właśnie takie jest Rosas

Tutaj swoje marzenia

Zmienicie w życzenia do spełnienia

O tak! Właśnie takie jest Rosas

Tu się szczęście uśmiecha

Nie czeka nieszczęście na człowieka

Tu dom mam ja i wy

I każde z nas

To właśnie jest Rosas

Więc tak, to Magnifico, wielki nasz król

On stworzył Rosas przed wiekiem czy pół

I z rąk ciska grom A oczy mu lśnią

Nie, żartuję sobie tylko.

Ale on ma tę moc!

To pośród nas

Lepszy sort

Całuśnie słodki z niego czort

Ojej!

Magiczne show

Do życzeń tutaj, puf! Ktoś się wziął

No i kto osiemnaście ukończy tu lat

Ten w ręce króla swoje życzenie ma dać

On cały ich zbiór W pieczy ma dzień za dniem

I raz na miesiąc Król spełnia czyjś skryty sen

Czy spełni też i wasz? I mój?

I dziadka niech też spełniłby

Piękna rzecz

Jak to jest?

Och, nie znam lepszego tu nic Aż nie wiem, jak to rzec

O tak! Właśnie takie jest Rosas

Wszystkie swoje marzenia

Zmienicie w życzenia do spełnienia

O tak! Właśnie takie jest Rosas

Tu się szczęście uśmiecha Nie czeka nieszczęście na człowieka

Tu dom mam ja i wy

I każde z nas

Bo to właśnie Rosas

To ja oddam życzenie.

Naprawdę tak jest, że oddane życzenie się zapomina?

Z głowy i jak nowy.

Chcę poznać króla.

Macie szczęście. Dziś wieczorem odbędzie się ceremonia życzeń.

Weźcie w niej udział.

- Uwielbiam jeść! - Miłej zabawy.

Tu jest niesamowicie!

- Chcę tu zamieszkać. - Ja też.

- Nigdy stąd nie wyjadę. - Pycha!

Pomóż mi!

Najlepsza przyjaciółko, krynico rozsądku.

Zaraz mam rozmowę kwalifikacyjną.

Co za stres. Zaraz wybuchnę.

Jaką rozmowę?

Dahlia.

Masz na myśli rozmowę kwalifikacyjną z naszym aksamitnie słodkim królem.

Proszę cię, nie mów tak.

Moja najlepsza przyjaciółka praktykantką króla.

Będę sławna.

Język mi się zaplątał.

Brak mi słów.

Buzia mi jakoś dziwnie zwisa? Chyba tak.

Zadaj mi pytanie, które może tam paść.

Dobrze. Asha, twoja słaba strona.

Słaba strona?

Kiedy się denerwuję, tracę rozsądek.

Nie.

Nadmierna troska.

Tak? Czekaj. To słaba strona?

Dlatego to idealna odpowiedź.

Nie ma za co.

Wyluzuj.

Otaczają cię przyjaciele.

Ciasteczka?

- Ciasteczka. - Lubię ciasteczka.

- Ja pierwszy. - Ejże!

- Z drogi! - Tak, tak.

Ciasteczka.

Chcę ciasteczko.

- Puszczaj! - Powoli.

- Przesuń się. - Kocham ciasteczka.

- Safi, to cytrynowe. - O nie.

Tak.

Życie jest niesprawiedliwe.

Weź moje.

Bazeema, skąd się tu wzięłaś?

No hej.

Weź też moje. Nie mam apetytu.

No tak. Rozmowa kwalifikacyjna z królem.

Spójrz mi w oczy.

Bez obaw. Wesprzemy cię po porażce.

Gabo.

Są i ciasteczka.

Safi na nie nakichał.

Super, dzięki.

Fuj.

No nic.

Nie winię cię, że chcesz oszukać system.

Co? Nie chcę niczego oszukać.

Daruj.

Każdy wie, co jest grane.

Król spełnia życzenia praktykantów.

No i zwykle ich krewnych.

Nie zawsze.

A może zawsze.

Twój dziadek nie kończy dziś 100 lat, wciąż z niespełnionym życzeniem?

Zignoruj go.

Nie wspominając o tym, że i ty kończysz 18 lat.

Wszystkiego najlepszego.

Za kilka miesięcy.

Nie dzisiaj.

A gdy przekażesz życzenie królowi,

nie chcesz skończyć jak nasz Simon, prawda?

A co ze mną nie tak?

Nie wiem.

Stałeś się jakby nudny.

Bez urazy.

Nudny?

Wszyscy tak myślicie?

- Apsik. - Gdzie tam, nie nudny. Tylko...

Spokojny.

Nie martw się, Simon. Wciąż jesteś sobą.

Założę się, że twoje życzenie wkrótce się spełni.

A twój biedny dziadek wciąż czeka...

Królowa.

- Wasza Wysokość. - Królowa.

O rety.

Asha, król jest gotów cię przyjąć.

Już? Spóźniłam się? Myślałam, że...