Rango

ที่เรามารวมตัวกันในวันนี้ เพื่อร้องเพลงสดุดีให้กับ

ชีวิตและความตายก่อนเวลาอันควร ของตำนานผู้ยิ่งใหญ่

-แรงโก้ -เชิญเอนหลังให้สบายๆ

เพลิดเพลินกับข้าวโพดคั่ว และขนมขบเคี้ยวทั้งหลาย

ระหว่างที่เราเล่าเรื่องราวอันน่าแปลกประหลาด และตื่นเต้นของพระเอก

ผู้ซึ่งยังไม่ทันได้เริ่มเรื่องของตัวเอง

ครั้นชี่ ครีมมี่ คุ๊กกี้ แคนดี้ คัพเค้ก

เอาล่ะ ทุกคนเริ่มต้นใหม่เลยนะ

เวทีพร้อม! ในค่ำคืนอันน่ากลัว...

เจ้าหญิงซึ่งอยู่คนเดียวในห้อง เตรียมพร้อมที่จะฆ่าตัวตาย

"ข้าขอลงไปนอนให้หนอนไชหน้า ดีกว่าต้องอยู่โดยไร้รัก"

นางเอื้อมไปหยิบจอกยาพิษ

ในเวลาเดียวกัน, เจ้าคนชั่วมัลโวลีโอ กำลังวางแผนโค่นราชบัลลังก์

ขณะที่พระบิดากำลังป่วยหนัก

"ใช่ ...ข้ากำลังป่วยหนัก..."

"จะไปไหนน่ะเจ้าคนชั่ว?"

ข้า! พระเอกที่ทุกคนรอคอยมาแล้ว

มาเพื่อช่วยเจ้าหญิงที่รักของข้า!

ปล่อยนางซะเจ้าคนถ่อย

มิเช่นนั้นเจ้าจะได้ลิ้มรสคมดาบ แห่งความแค้นของข้า!

ลิ้มรสคมดาบ.....

ด๊อกเตอร์มาร์กซ์?

เฮ้ ดร.มาร์กซ์ นายเงียบทำไมล่ะ?

ให้ตายสิ นึกว่าพูดกันรู้เรื่องแล้วซะอีก การแสดงคือการโต้ตอบ

วิคเตอร์ นายแสดงแข็งเป็นท่อนไม้เลยนะ! เห็นมั้ยล่ะ ว่าแล้ว

คุณทิมม์ นายทำได้ดีแล้ว

ดีเกินไปด้วยซ้ำ

ว่าไงนะ วิคเตอร์ ? นายว่าตัวละครฉัน คลุมเครือเหรอ? ไร้สาระน่า

ฉันรู้ว่าฉันเป็นใคร ฉันเป็นตัวเด่น เป็นตัวเอก เป็นพระเอก

ทุกเรื่องต้องการพระเอกนะ คือ...ฉันหมายความว่า ใครล่ะจะเหมาะไปกว่าฉัน

ผู้ที่คู่ควรกับการสรรเสริญเยินยอ จากมวลหมู่มิตรสหาย?

เวทีรอเราอยู่...

ผู้ชมกระหายในการผจญภัย

ฉันคือใคร?

ฉันคือใครก็ได้...

ฉันคือกัปตันเรือ ที่กลับมาจากการท่องทะเลอันบ้าคลั่ง

เพื่อมาทวงแขนกลของข้าคืน!

หรือฉันคือนักผจญภัยแดนเถื่อน, ที่กำลังต่อสู้กับงูหลามตัวยักษ์ในคองโก!

เข้ามาเลย! ข้าไม่ยอมถูกกินง่ายๆหรอก

หรือถ้าอยากจะหวาน...

ฉันสามารถเป็นนักรักที่ช่ำชอง ที่สุดเท่าที่โลกเคยมี!

ช่วยไม่ได้... ผมเห็นคุณ แอบมองผมมาสักพักแล้ว

ผมเข้าใจ พวกสาวๆมักจะทำตัวลำบากเวลาอยู่กับผม เพราะผมมันหล่อเกินไป

แต่คุณดูเป็นธรรมชาติมากเลย

โอ หยุดเถอะ... ไม่เอาน่า... จริงๆนะ

แต่ถ้าคุณเอาจริงล่ะก็.... หวาาาา จะทำอะไรน่ะ?

จักกะจี้น่า ? เอาจริงเหรอ?

นั่นสิ! ความขัดแย้ง.

วิคเตอร์ ถูกของนาย ตัวละครของฉันยังคลุมเครือ

ทุกท่าน ฉันเข้าใจแล้ว พระเอกของเราไม่ได้เกิดมาโดดเดี่ยว!

สิ่งที่บทละครของเราต้องการคือความขัดแย้ง, เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน

ที่ผลักดันตัวเอกของเราไปสู่ปัญหา!

คุณทิมม์ ?

ใช่แล้ว!นายนั่นแหละ!

ไม่ต้องอาย มานี่เร็ว

ไม่เป็นไรหรอก

นั่นแหละ มาใกล้กว่านี้อีกนิด.

ดีมาก...

ฉันไม่กัดนายหรอกน่า

อยากให้ช่วยอะไรหน่อย

คุณไม่เป็นไรนะ?

ฉันต้องข้ามไปฝั่งโน้น

ฝั่งโน้น? คุณหมายความว่า ข้ามถนนงั้นเหรอ?

ก็เพราะงั้นไงคุณถึงได้...

จะข้ามไปทำอะไรเล่า?

มันเป็นภาระกิจของฉัน เขารอฉันอยู่

อะไรนะ? ใครรอ?

จิตวิญญาณแห่งคาวบอยไงล่ะ เพื่อนเอ๋ย.... คนๆนั้นแหละ

ว่ากันว่าเขานั่งรถลากทำด้วยหินอ่อน โดยมีเทพพิทักษ์สีทองอร่ามคอยปกป้อง

นายพล่ามอะไรของนายเนี่ย?

การตรัสรู้ไงล่ะ. หากไร้ซึ่งสิ่งนั้นเราก็ไร้ค่า

ไร้ค่างั้นเหรอ? ชั้นว่าไอ้ภารกิจบ้าๆของนาย ต่างหากที่ทำให้ชีวิตฉันไร้ค่า!

ฉันน่ะอยู่ในสังคมที่มีความศิวิไลซ์นะ

เพื่อนๆที่มีระดับเยอะแยะ! ฉันน่ะเป็นคนดังนะจะบอกให้

เพื่อน? ไหนล่ะเพื่อนที่นายว่า...

นายตัวคนเดียวแล้วล่ะ

นี่ฟังนะ ฉันอยากดื่มน้า ฟันฉันร้าวไปหมดแล้วเนี่ย

อยากได้โลชั่นด้วย เพราะหนังฉันมันลอกจนเหลือแค่ชั้นเดียวแล้ว

อีกไม่นาน คงได้เห็นเครื่องในฉันแหงๆ

แต่คงไม่เหมือนกับนายล่ะมั้ง?

ฟังนะ ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้ เข้าใจไหม?

ฉันไม่เหมาะกับที่ทะเลทรายนี่

ก็ถูกของนาย แต่ว่านายก็มาอยู่ที่นี่แล้วนี่...

เอ้า ทีนี้ก็ช่วยดึงฉันขึ้นไปที แล้วฉันจะช่วยนายหาของที่อยากได้

-จริงเหรอ? -โธ่เอ๊ย มากกว่านั้นยังได้

เร็วๆเข้า! ฉันต้องกลับไปทำภาระกิจต่อ.

-มะ...หมายความว่านายเคยทำแบบนี้มาก่อนแล้วเหรอ? -ใช่น่ะสิ หลายครั้งแล้ว

มาสิ นั่นแหละดึงนิ้วฉันแบบนั้น

จิตวิญญาณนั่นรอฉันอยู่

ได้ๆ

พอเหอะ... ฉันว่าไม่สำเร็จหรอก

แต่ฉันต้องข้ามไปฝั่งโน้นให้ได้

ทำไมถึงไม่รอจนกว่า ถนนว่างซะก่อนล่ะ?

มันไม่ง่ายอย่างที่เห็นน่ะ

ว่าไงนะ?

มันเป็นคำเปรียบเปรยน่ะ

อีกตัวแล้ว!

ว่าแล้วเชียว!

ต้องการความช่วยเหลือมั้ยเพื่อน?

รู้สึกว่าคำอุปมาจะทำให้ม้ามฉันแตกซะแล้ว

หนทางแห่งการตรัสรู้ เต็มไปด้วยอุปสรรค

เอาล่ะ...ฉันแค่ต้องการหาทางไปสู่น้ำเข้าใจไหม?

ถ้าอยากจะหาน้ำ นายต้องหาดินให้เจอก่อน.

ดิน?

โชคชะตา ช่างปราณีนายเหลือเกิน

พรุ่งนี้วันพุธ มีน้ำมา.

ตอนบ่าย ชาวเมืองจะมารวมตัวกัน เพื่อทำพิธีกรรมบางอย่าง

เมือง? หมายถึงที่มีคนจริง แล้วก็มีทุกอย่างใช่ไหม?มันอยู่ทางไหนล่ะ?

ไปทางนี้อีกหนึ่งวัน เดินตามเงาตัวเองไปนั่นแหละ

นะ...นายจะให้ฉันเดินดุ่มๆ เข้าไปในทะเลทรายงั้นเหรอ?

ทางนั้นแหละ

โอเค.. นายพูดว่า...

มีเมือง...เมืองจริงๆ ไม่ใช่เมืองหลอกๆนะ

ไปเถอะ ฉันรับรอง

ได้...

งั้นฉัน...จะไป

ฉันจะไปจาก...ที่นี่

กำลังจะเดิน...เข้าไปในทะเลทราย

เพียงคนเดียว!

ทุกคนล้วนมีหนทางทของตนที่ต้องเผชิญ!

ฉันจะไปรอนายที่ฝั่งโน้นก็แล้วกัน....

ยินดีต้อนรับ เพื่อนเอ๋ย...

สู่ดินแดนอันเวิ้งว้าง

มีเพียงแค่ทะเลทรายและความตาย

ที่เป็นเพื่อนร่วมทาง

เราร่วมร้องเพลงสดุดีแก่เขา

บทเพลงอันยิ่งใหญ่

ช่วยฟังทางนี้กันหน่่อย

เพราะเขาคงอยู่อีกไม่นาน...

ขณะที่นกจิกตาเขา ซากเน่าเปื่อยถูกแดดเผา

ตับไตใส้พุงกระจัดกระจาย ไม่เหลือสิ่งใด

ในทะเลทรายโมฮาวีแห่งนี้

เหล่าสรรพสัตว์์ใช้เวลานับล้านๆปี เพื่อปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายของที่นี่

แต่สำหรับกิ้งก่าน่ะเหรอ?เขาคงต้องตายแน่นอน

"อยากดื่มน้ำ อยากกินน้ำแข็งใส ใครก็ได้..."

-อย่าขยับนะ -หา?

-บอกว่าอย่าขยับ! -ไม่ขยับ.

โอเค ไม่ขยับ

พรางตัวเร็วเข้า

พรางตัว? มะ...หมายความว่าไง?

พรางตัวสิวะ

นายว่าไงนะ?

-สายไปแล้ว -ไม่ ไม่ ยังงไม่สายไปซะหน่อย!

ฉันกำลังพรางตัว !ฉันเป็นนักพรางตัว!

เฮ้ย ใจเย็นสิ! ทำอะไรของแกวะ?

อย่าขยับ!

ทำตัวให้เหมือนสิ่งแวดล้อม

-เฮ้ยๆทำไรของแกวะ? -ก็ พรางตัวอยู่ไงเล่า.

-ไปพรางที่อื่นสิวะ. -อย่าทำให้เสียสมาธิสิ

-แถวนี้ไม่มีที่แล้ว -ฉันกำลังบิวด์อารมณ์อยู่นะ

-ไปหาที่ซ่อนเอาเองสิ -ไม่เอา จะอยู่ตรงนี้

หล่อนมาแล้ว! วิ่งไปซะ!

-อะไรเล่า?ก็ไหนว่าอย่าขยับไง" -นั่นมันเมื่อตะกี๊นี้ แต่ตอนนี้ นายรีบวิ่งเลยเร็ว!

ไงจ๊ะ จงอยปากสวยดีนี่

อร่อยมั้ยล่ะ?

โอ๊ย อย่าๆๆ ฉันไม่ค่อยถูกกับความสูงเท่าไหร่ ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมดแล้ว

อย่านะ

แก! ฉันจะฆ่าแก! ไอ้กิ้งก่างี่เงา!

ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ออกมาให้ฉันหักคอแกซะดีๆ!

มะ มะๆๆ มันมาแล้ว! นกยักษ์!

ไม่ รอก่อน! กลับมานี่! ฉันแค่ล้อนายเล่น!

-เฮ้, เราเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ? -ฉันไม่รู้จักนาย!

-กิ้งก่ากับกบ! -ไปหาที่ซ่อนเอาเองสิ!!

เราเป็นญาติห่างๆกันนะเพื่อน!\ไม่มีที่แล้ว!

-เถอะน่า ขอร้องล่ะ! -นายไม่ใช่เพื่อนฉัน!

ฉันยอมให้แกจูบน้องสาวฉันก็ได้ ขอร้องล่ะ!

แกไอ้ลูกหมาาาาาาา......

ไหนล่ะพวกเพื่อนของนายน่ะ?

เอามือโสโครกของนาย ออกไปจากรองเท้าฉันเดี๋ยวนี้!

ขอโทษ

ลูกปืนฉันจ่อหัวนายอยู่นะเจ้าคนแปลกหน้า เอาล่ะ ทีนี้ค่อยๆลุกขึ้น

นายคงไม่อยากจะใช้เวลาช่วงบ่ายๆ

แบบนี้มาตามเก็บชิ้นส่วนหน้าของนาย ที่มันกระจายอยู่ตามพื้นหรอกนะ!

-ไม่ คุณผู้หญิง ไม่อยาก -นายเป็นใคร?

-ผมน่ะเหรอ? -ก็ฉันถามนายอยู่นี่ไงเล่า!

เมืองเรากำลังจะตายอยู่แล้ว. แถมตอนนี้ยังแล้งอย่างหนัก

แต่อยู่ดีๆก็มีคนเอาน้ำมาทิ้ง กลางทะเลทรายอย่างนี้!

พวกนายกำลังวางแผนชั่วร้ายอะไรกันแน่?

ฉันจะต้องเปิดโปงมันให้ได้ ว่านายกำลังเล่นบทอะไรอยู่

-บทงั้นเหรอ? -นายเกี่ยวพันกับเรื่องอะไร?

ดีจังที่คุณถามเรื่องนี้

ผมมีอยู่สองบท,แนวลึกลับ แล้วก็แนวหนังเพลง กำลังคิดท่าเต้นอยู่่อ่ะนะ

ส่วนเนื้อร้องเสร็จแล้ว ตอนนี้กำลังเรียบเรียง ทำนองอยู่ ลองฟังมั้ยล่ะ

คิดว่าคงเป็นแนวคาวบอย

นายคงไม่ใช่คนแถวนี้สินะ?

เออ...เรื่องของผมเจ๋งมั้ยล่ะ

แล้วคุณชื่ออะไรเหรอ?

-ถั่วน้อย. -ชื่อตลกดี

จะให้ทำไงล่ะ? ก็พ่อฉันเขาชอบกินถั่วอบนี่นา

เอาเถอะ นี่ยังดีนะ เกิดเขาไปชอบหน่อไม้ฝรั่งเข้าล่ะแย่เลย

ว่าไงนะ?

เออ...ผมหมายความว่า... ถึงชื่อมันจะน่ารักดีก็เหอะ

แต่ใช่ว่าเด็กๆทุกคนจะชอบชื่อเล่นแบบนั้น

พ่อฉันน่ะเป็นคนดี ถึงแม้ เขาจะชอบถั่วมากไปหน่อยก็เถอะ

-รสเผ็ดดีนะ อะไรเนี่ย? -นายกำลังกินเถ้ากระดูกเขาอยู่นะ!

เธอพกศพพ่อตัวเองงั้นเหรอ?

เปล่า แค่ขี้เถ้าน่ะ พ่อชอบสูบบุหรี่มาก ไม่มีใครพบศพพ่อ

อืม ผมว่าเขาคงมีเหตุผลของเขาน่ะ

-นี่นายพยายามจะสื่ออะไรกันแน่หา? -ปะๆ เปล่าสักหน่อย

พ่อของชั้นไม่เคยเข้าไปใกล้ ไอ้เหมืองเก่านั้น