Photocopier (Penyalin Cahaya)

‪(NETFLIX ขอเสนอ)

‪เฮ้ย เข้ามา อังกุนอยากพูดอะไรหน่อย

‪ให้ตาย พวกนาย ฉันอึ้งไปเลย

‪พูดไม่ออกเลยเนี่ย

‪น้ำตาไหลพรากๆ เลย

‪มาอธิษฐานให้คืนแจกรางวัลกันทีหลัง

‪ตามความศรัทธาและความเชื่อของพวกนาย

‪อาเมน เอาละ

‪กอดมาตา ฮารี

‪จะแพ้หรือชนะ คืนพรุ่งนี้ปาร์ตี้ที่บ้านรามา

‪นายน่าจะสนใจให้มันมากกว่านี้

‪พอมีใครทำผิด นายก็ไปช่วยแก้สิ

‪โทษที ทาริก ฉันกลับบ้านก่อนได้ไหม

‪- ครอบครัวฉันรออยู่ ‪- ห๊ะ

‪ครอบครัวเธอเหรอ

‪เราไม่ใช่ครอบครัวเธอรึไง

‪ฉันต้องไปช่วยแม่

‪ใจเย็น ล้อเล่นน่า ‪ไม่อยู่รอดูการแจกรางวัลเหรอ

‪อีกสองชั่วโมงเอง

‪ฉันคงรอนานขนาดนั้นไม่ได้

‪แต่หลังจบงาน ฉันจะอัปเดตเว็บไซต์ทันที

‪ก็ได้ ดูแลตัวเองนะ ทุกคน

‪คุณผู้หญิงเซอร์จะลาพวกเรากลับบ้านแล้ว

‪- บายนะทุกคน ‪- กลับบ้านดีๆ สาวเซอร์ผู้น่ารัก

‪จาการ์ต้าใต้

‪จาการ์ต้าใต้

‪คุณครับ

‪- นายผมไลน์มาสั่งแล้วใช่ไหม ‪- สั่งอะไร

‪ฉันหามือถือไม่เจอ

‪จำที่สั่งไม่ได้เหรอ

‪- สันติสุขมีแด่ท่าน ‪- แด่ท่านเช่นกัน

‪(ร้านอาหาร ‪บาโรคาห์)

‪เซอร์ ช่วยแม่หามือถือที

‪- แม่ลืมว่าเอาไปไว้ที่ไหน ‪- เดี๋ยวหนูลองโทรเข้าไปดู

‪- ไม่ช่วยอะไร แม่ปิดเสียงไว้ ‪- เดี๋ยว

‪นึกว่ามันอยู่นี่

‪ให้ตาย อะไรน่ะ

‪ของไฮเทคน่ะ

‪ดีจริงที่ลูกเรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์

‪ใครโทรมา

‪เปล่าพ่อ หนูเปิด ‪สัญญาณเตือนจากแล็ปท็อป

‪- ทำไมถึงมาช้านัก ‪- ละครเพิ่งเลิกน่ะพ่อ

‪เลิกเสียเวลาซะที

‪นั่นไม่ใช่วิชาเอกของแกในวิทยาลัยด้วยซ้ำ

‪ตอนนี้ร้านเรายุ่ง

‪เป็นไงบ้าง ชนะไหม

‪หนูลองเช็กดูดีกว่า

‪แม่

‪ดีใจด้วยลูก

‪ข้าว ตับสะเต๊ะกับผัดผักเคล

‪ใช่ นั่นละที่สั่ง

‪- เซอร์ ‪- ว่าไง

‪ลูกยุ่งกับเรื่องนั้นน่ะ ‪แล้วเรื่องเรียนเป็นยังไง

‪ก็ไปได้ดีนะแม่

‪มันดูดีตอนลงประสบการณ์ทำงาน

‪ทำให้เห็นว่าหนูทำเว็บไซต์ดีๆ ได้

‪ดูดีในรายงานทุนการศึกษาของหนูด้วย

‪รายงานต่อไปต้องส่งเมื่อไหร่

‪มะรืน

‪- เท่าไหร่ ‪- สองพันแปดร้อยรูเปียห์

‪- ขอบใจ ‪- ยินดี

‪มาตา ฮารี

‪มาตา ฮารี สู้ๆ

‪พวกเธอโดดเรียนทำไม

‪กลับไปเข้าห้องเรียนซะ

‪หลังชัยชนะของละคร ‪เมดูซาและเพอร์ซิอุส

‪ที่เทศกาลละครนักศึกษา

‪คณะเราจะยังสนับสนุน ‪กลุ่มละครมาตา ฮารีต่อไป

‪เพื่อให้เข้าร่วมเทศกาลละคร ‪นักศึกษาอาเซียนที่เกียวโตเดือนหน้า

‪หวังว่าคู่หูสุดเทพของเรา

‪รามา ผู้เขียนบท

‪และอังกุน ผู้กำกับ

‪จะนำความสำเร็จมาให้ ‪มหาวิทยาลัยของเรามากขึ้น

‪ดวงตะวันขึ้นทางตะวันออก

‪ทุกคน

‪ทุกคนต้องไปถึงบ้านรามา ‪ตอนหกโมงเย็น

‪ดวงตะวันขึ้นทางตะวันออก

‪ขึ้นมาและฉายแสง เพื่อนๆ ที่รักของฉัน

‪(มาตา ฮารี)

‪พวกเธอชนะเหรอ ฉลองกันที่ไหน

‪ฉันเป็นแค่คนออกแบบเว็บ อามิน

‪เธอทำเว็บนั่นที่นี่

‪- จ่ายค่าไฟมาสิ ‪- ให้ตาย ไอ้หน้าเลือด

‪งั้นเอางี้

‪เดี๋ยวซื้อข้าวเที่ยงให้ อยากกินอะไร

‪ซูชิไหม

‪จะไปญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ

‪ฉันไม่ได้ไปหรอก

‪ได้ไปแค่ 15 คน ฉันมันคนไม่สำคัญ

‪- พรินต์งานนะ อามิน ‪- เอาเลย หัวหน้า

‪พรินต์ร่างมาอีกชุดได้ไหมพี่

‪ใช่ ฉันต้องแปลมัน

‪ฉันยังต้องถ่ายรูปใหม่ๆ เอาไว้ประกอบฉาก

‪ว่าแต่…

‪พ่อฉันหาคนออกแบบเว็บไซต์

‪งานกาล่าการกุศล ‪ให้เพื่อนๆ ศิลปินพ่อน่ะ

‪ฉันเอาเว็บของมาตา ฮารีให้พ่อดู

‪พ่อชอบนะ

‪ถามจริง

‪ฉันแนะนำเธอให้พ่อ

‪เพราะงั้นไปที่งานนะ

‪อยากพาใครไปก็ได้

‪โอเคไหม

‪สามสิบชุด

‪- วันนี้ไม่เสร็จนะ ‪- ไม่เป็นไร

‪วันนี้อะมีเลียทำงานหนักไปแล้ว

‪อะมีเลียเหรอ

‪ทำไมถึงเรียกมันว่าอะมีเลีย

‪ไม่รู้สิ เพราะดีว่าไหม

‪ไปหาสิว่ามันแปลว่าอะไร ‪เครื่องนั่นทำงานไม่ได้หยุด

‪- ไม่ต้องทอน ‪- ขอบคุณครับพี่

‪ได้ยินไหม

‪- ฉันพาใครไปก็ได้ ไปด้วยกันไหม ‪- ไม่ละ ขอบใจ

‪เห็นกองนั่นไหม ยังกับหอไอเฟล

‪มีของกินฟรีนะ

‪เดี๋ยวจ่ายค่าน้ำมันให้เอง

‪บ้านรามาไกลไปหน่อย

‪ฉันรู้ เธอแค่อยากหาคนไปส่ง

‪ฉันอยากได้งานนี้ ‪ฉันยังไม่ได้ทุนเลย

‪สองทุ่มก็เสร็จแล้ว

‪ห้ามช้ากว่านั้นแม้แต่นาทีเดียว

‪ช่วยฉันถ่ายเอกสารพวกนี้ที

‪ธีมชุดใส่ไปงานคือชุดยุค 40 มีชุดไหม

‪ถามจริง

‪เธอเพิ่งมาทำที่มาตา ฮารีเหรอ

‪ใช่

‪อย่าไปปาร์ตี้นั่นเลย

‪เสียเวลาเปล่า

‪ทำไมล่ะ

‪เธอน่าจะสนใจ ‪รายงานเรื่องทุนของเธอดีกว่า

‪พรุ่งนี้ต้องยื่นแล้วใช่ไหม

‪เลิกเรียกร้องความสนใจ ‪พยายามเป็นเด็กป๊อปได้แล้ว

‪- หกแผ่น 60 เซนต์ใช่ไหม ‪- ใช่

‪เป็นอะไรของเธอ

‪หนูไปนะ แม่

‪ขอมือด้วย

‪- ขอพระเจ้าคุ้มครอง ขอให้ได้งาน ‪- อาเมนค่ะ แม่

‪เดี๋ยวงานเลิก หนูจะกลับบ้านเลย

‪หนูจะถึงบ้านตอนสามทุ่ม

‪- จะไปไหน ‪- ไปสัมภาษณ์งานค่ะ พ่อ

‪แล้วใครจะช่วยแม่แกล่ะ

‪ไม่เป็นไร

‪ฉันบอกให้ลูกไปเอง

‪ใครมันจะนัดสัมภาษณ์งาน

‪หลังเวลาเลิกงาน

‪เรามีปาร์ตี้เล็กๆ ‪ฉลองรางวัลที่เราชนะด้วย

‪- ตกลงว่านี่ปาร์ตี้หรือสัมภาษณ์งาน ‪- สัมภาษณ์งานค่ะ

‪ถ้าไปสัมภาษณ์งาน…

‪ก็อย่าใส่ชุดวับๆ แวมๆ นักสิ

‪แต่ทุกคนแต่งกันแบบนี้

‪ใส่อะไรไว้ข้างในซะ

‪สัญญากับพ่อนะ ห้ามดื่มเหล้า

‪ค่ะ

‪รุ่นพี่ที่อยู่หลังร้านนั่นใคร นิสัยแย่จัง

‪ฟาราห์เหรอ

‪ไม่ต้องไปสนเธอ

‪เธอเคยอยู่กับมาตา ฮารี ‪เป็นช่างภาพละมั้ง

‪แต่เธอโดนไล่ออก

‪กิ๊กกับผู้ชายหลายคนเกินไป

‪ได้ยินมาแบบนั้นนะ

‪ขอทราบชื่อครับ

‪เซอร์ยานีค่ะ ฉันพาเพื่อนมาด้วย

‪เซอร์ยานี

‪แม่เจ้าโว้ย บ้านใหญ่จริงๆ

‪จริงด้วยเนอะ

‪รูปปั้นเยอะแยะ…

‪พ่อรามาเป็นประติมากร

‪สวัสดี โอ้ ดวงตะวันแดนใต้ผู้น่ารัก

‪อามิน

‪ยัดเสื้อไว้ในกางเกง

‪- ยัดไว้ข้างในเหรอ ‪- แบบนั้นดีกว่า

‪โอ้ ดวงตะวันแดนใต้ ‪แสงอบอุ่นของเจ้าส่องสว่างมาให้

‪หัวใจอันเปลี่ยวเหงา เย็นเยียบของเรา

‪ก่อนอื่นขอประกาศเรื่องสำคัญ

‪ซึ่งก็คือ

‪เที่ยวบินไปเกียวโตของเรา

‪ได้รับการสนับสนุนโดย ‪ลุงโซมาร์โนกับป้าลิลิส

‪พ่อแม่ของรามา

‪ลุงคะ ป้าคะ

‪ขอบคุณนะคะที่คอยสนับสนุน ‪ครอบครัวมาตา ฮารีมาตลอด

‪- ลุงพร้อมช่วยเต็มที่ ‪- เราต้องบอกว่าไง ทุกคน

‪ขอบคุณลุงกับป้า

‪ฉันอยากขอบคุณทุกคนที่มีส่วนกับโชว์ของเรา

‪คนแรก ผู้จัดการฝ่ายผลิตของเรา ทาริกขั้นเทพ

‪ไม่ต้องทำดีใจไป

‪เดี๋ยวนายยังต้องจัดการเรื่องวีซ่าให้ทุกคนอีก

‪รวมทั้งขอบคุณเมดูซ่าของเรา ‪กับการแสดงสุดอลัง

‪กิรานะ

‪ขอบคุณมาก

‪ทีมงานด้านทัศนศิลป์ของเรา ซัมซูล ‪ซัมซูล ขอบใจนะ

‪และสุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด

‪เมื่อวานคนดูเต็มโรงเลย ‪เพราะเว็บไซต์สุดเจ๋งของเรา

‪ดังนั้นขอบคุณดังๆ ให้กับเซอร์ยานี

‪- พ่อ นี่เซอร์ คนออกแบบเว็บเรา ‪- หวัดดีจ้ะเซอร์

‪- หวัดดีค่ะลุง ‪- เว็บสวยนะ

‪ขอบคุณค่ะลุง

‪รามาบอกเรื่องข้อเสนอแล้วใช่ไหม

‪บอกแล้วค่ะ

‪- ลุงดีใจที่เธอจะมาช่วย ‪- ขอบคุณที่ให้โอกาสหนูนะคะ

‪โอ้ โชคชะตาอันน่าสังเวชของฉัน