Chicken for Linda! (Linda veut du poulet !)

Во длабочината на нашето сеќавање се наоѓа црна темница.

Како гавран на римско небо.

Црно како одење во кревет без приказна за добра ноќ.

Како врелото кафе што сакав да го пијам.

Црна е ноќта каде што сеќавањето бледнее.

Длабоко внатре, сеќавањето е скриено.

Тоа е заборавен свет. Вистинско царство.

Чекаат трпеливо во тишината

да ги уловат, да ги вратат во живот.

Прв е палецот што го ставате во уста.

Втор е показалецот со кој го притискате ѕвончето на вратата.

Трет е средниот прст, најголем, најимпозантен.

А четврти е прстот што го носи прстенот.

Прстен.

Да!

Тоа е мојот прстен.

Не го ставај во уста.

Дојдете да јадете!

Гладни сме!

Убаво мириса.

Со сос.

Пилешко со пиперка.

Отвори ја устата, душо.

Жешко е. Ќе дувам.

Погледни ме.

Линда. -Погледни го тато.

Тато.

Линда.

Што се случи, Џулио?

Џулио, погледни ме. Што се случи?

Што се случи?

Тивко, Гаѕа!

Копаш по моите работи?

За деца е. -Не, знаеш дека е мој.

Време е за јадење. Пастирска пита или лазањи?

Зошто ми прилега?

Затоа што порасна. Имаш дебелки прсти.

Врати го назад.

Пастирска пита или лазањи?

Иста работа.

Може ли да го добијам на кратко? Ќе го вратам утре.

Не. -Те молам!

Мамо, те молам, те молам.

Те молам. Ајде, мамо, те молам.

Доста плачење! -Те молам.

Во ред, но само вечерва.

ПИЛЕШКО ЗА ЛИНДА!

Синдикатите продолжуваат со повикот на општ штрајк утре.

Протестите се планирани во Париз и во сите поголеми градови во форма...

Целодневен штрајк на возовите. Пречките ќе започнат

вечерва на полноќ. Според зборовите на повисокото раководство...

Уште колку ќе се задржиш? -Доаѓам!

40 насто од возовите ќе возат со намален автобуски превоз.

Оние кои повикуваат на штрајк... -Подготвена!

Зошто ти се рацете во џебови?

Ми студи. -Покажи ми ги рацете. -Имаш кармин?

Рацете.

Другата.

Знаев.

Може ли да го задржам уште малку? -Не може, врати го.

Ајде, ќе задоцниме.

Парижаните не се задоволни кога го слушаат тоа.

Велат: "Кралот не ни дозволува да се состанеме и да најдеме решение?

Не може така."

Одлучија да го одведат кралот пред суд.

Кралот е осуден на смрт.

Му ја отсекуваат главата и ја носат на долг стап.

Да, се сеќавам.

Се гледаме утре, госпоѓице.

Запомнете, утре има штрајк. -Да!

Анет, почекај ме.

Убава беретка.

Ти се допаѓа? Мајка ми ми ја купи.

Сакам жолта боја. Најомилена ми е. Супер е.

Мајка ми никогаш не би ми ја купила мене. -Навистина?

Каде ја купи?

ЗАБРАНЕТО ЗА КУЧИЊА

Сакам надвор.

Полека, Зоро.

Пелени, гел за туширање, леплива хартија, краставици,

кромид и пиперки.

Ти најди ги првите три работи, а јас другото. -Доаѓам.

Анет! -Да?

Може ли да ја пробам твојата беретка?

Оди ли брзо? -Да, добив многу џамлии.

Пабло? -Да, Пабло?

Каде е тој?

Извинете, госпоѓо, дали сте го виделе брат ми?

Пабло? Денес не го видов.

Пабло? Пабло?

Каде си?

Паштета.

Се повторно преместиле. Изгубена сум. -Паштета.

Тука е паштетата. Фала.

Кулата на Пабло!

Тука си!

Урната е!

Дојди дома! Веднаш дојди дома!

Веднаш!

Во ред, морам да одам. Повели.

Не, задржи ја до утре.

Доаѓаш да преспиеш вечерва? -Да.

Пријатно.

Линда?

Дојди ваму!

Чистиш ли? -Не, некаде тече.

Каде е мојот прстен?

Тече? -Одговори ми на прашањето.

Кое прашање? -Прстенот.

Беше на масата.

Повеќе не е.

Каде е тогаш? -И јас сакам да го знам тоа.

Дали го носеше во школо?

Имаш нешто во џебот. -Не.

Што е тоа? -Беретката што ми ја позајми Анет.

Дали ја замени за прстенот? -Анет ми ја позајми.

Не сум глупава. Се враќаш со нова беретка, а мојот прстен го нема.

Кажа лош збор. -А ти лажеш.

Но вистина е. -Го однесе во школо, нели?

Ќе ми ја вратиш беретката ако ти кажам да? -Ја сакам вистината, Линда.

Го однесе прстенот во школо и го замени за беретката, нели?

Врати ми ја. -Како што и си мислев.

Зошто не? -Ја запленувам!

Рече дека ќе ми ја вратиш. -Ти си крадливка и лажливка, Линда.

Не е фер! -Ќе ти кажам што не е фер.

Тој прстен многу ми значи. Добро знаеш зошто.

Знаеш зошто.

Тато ти го даде. -Се сеќаваш. Сакав да го носам надвор вечерва.

Но не можам зашто ти си и го позајмила на пријателка. Тоа не е фер.

Дојди. -Каде ќе одиме? Мамо!

Одиме кај тетка Астрид. -Не!

Одам кај Кармен! -Под казна си. Не одиш кај Кармен!

Мамо, мамо... -Тишина!

Немам чевли!

Никогаш нема да дојдам дома! Ќе побегнам и нема да се вратам!

А ти ќе останеш сама, глупачке!

Ја мразам куќата. Стара е и грда

Капе и се е расипано.

Не можеш да ги поправиш куќите.

Не можеш ништо да сториш.

Ја гледаш ли Линда?

Доби голем шамар. -Огромен.

Мајка и ја плесна.

Што сторила?

Не знам.

Да? -Паулет е!

Што се случи, драга? -Не сум ти јас драга.

Под казна е. Ќе спие овде.

Тоа е казна? -Да. Ма, не... Но можеш ли да ми помогнеш?

Не. -Слушај... -Не можам. Имам многу работа.

Штотуку и удрив шамар.

Не можам да ја одведам дома сега.

А вечерва одам надвор.

Те молам, те молам, те молам.

Доста плачење. -Те молам, те молам.

Па, немам избор.

Фала ти. Морам да одам.

Морам да се пресоблечам. Се гледаме утре.

Пред десет часот. Има предавање.

Влези во затворот.

Соблечи ги чевлите. -Да, да.

Гледаш? Не е тешко.

Твој ред.

Тоа е вечера? -Делумно.

Немаме ништо друго? -Замрзната храна како кај мама?

Имам моркови. -О, не!

Не допирај!

Сакаш ли спанаќ?

Браво.

Концентрирај се.

Одвратно! Не, не!

Невозможна си, Паулет!

Јас сум Линда. Паулет е мајка ми.

Каква мајка, таква ќерка. Врати ми ги.

И ти сакаш да се галиш?

О, не! Не ми се верува!

По ѓаволите!

Гаѕа, види што направи.

Оди си! Ајде!

Ќе ја убијам!

Во ред, доаѓам!

Направив грешка. -Каква?

По ѓаволите! -Мамо? -Да, јас сум.

Дали те разбудив? -Не, не спиев. Премногу темно е.

Гледај.

Прстенот! Гаѕа го изела. -Смрди.

Знаеш каде го најдов? Во нејзината повраќаница.

Го изела.

Гледаш, бев во право. -Да.

Не сум лажливка. -Извини, Линда.

Не бев фер. Жал ми е. Прости ми.

Што правите вие две?

Сакам да спијам. -Ја водам дома.

Каде ти се чевлите? -Во ходникот.

Што можам да направам да се извинам?

Кажи ми. Побарај ми што било.

Сериозна.

Знаеш што би сакала? -Не знам.

Сакам пилешко. -Нема да го јаде.

Нема ни да го проба. -Пилешко?