Mississippi Burning

มันอะไรกันวะ?

- พวกมันต้องการอะไร? - ฉันก็ไม่รู้

แซงไปสิ

แซงไป

- ตำรวจไม่ใช่เหรอนั่น? - ฉันมองไม่เห็น

แม่งคิดว่าสนุกรึไงวะที่เล่นแบบนั้น?

พวกมันไม่ได้กำลังเล่น นายเชื่อฉันดีกว่า

- แล้วเราจะทำยังไงกันดี? - ฉันก็ไม่รู้

โอเค, เย็นไว้พวกเรา

มีรถบรรทุกมาด้วย

ห่ะเอ้ย, นั่นตำรวจจริงๆ

นายจอดดีกว่า

โอเค, นั่งเฉยๆนะพวกนายน่ะ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น, ให้ฉันพูดเอง

ตามนั้น, เราไม่เป็นอะไรหรอก

แค่เย็นไว้

พวกแกนึกว่าจะขับรถเร็วได้ ตามใจพวกแกแถวๆนี้รึไง?

นายทำให้เรากลัวแทบตาย, พรรคพวก

อย่าเรียกกูว่า "พรรคพวก," ไอ้เด็กยิว

ก็ได้ครับท่าน แล้วให้ผมเรียกว่าอะไรดี?

มึงไม่ต้องเรียกกูว่าอะไรทั้งนั้น, ไอ้เด็กยิวที่รักนิโกร, แค่ฟังอย่างเดียว

ครับผม

ไอ้เหี้ย, มึงนี่กลิ่นมันคล้ายพวก นิโกรเข้าไปทุกที, ไอ้เด็กยิว

ใจเย็นๆเอาไว้ พวกเราจะไม่เป็นไร

แน่อยู่แล้วไม่เป็นไรหรอก, ไอ้คนรักนิโกร

มันเห็นหน้านายว่ะ, นั่นไม่ดีเลย นายคงไม่อยากให้พวกมันเห็นหน้านาย

เหรอ, มันไม่ได้สร้างความแตกต่างเลยว่ะ

ชิปหาย! งานเข้าแล้ว, เพื่อน!

มิสซิสซิปปี ค.ศ.1964

นายทิ้งไอ้นิโกรนั่นให้ฉัน

อย่างน้อยฉันก็จะได้ฆ่ามัน

ได้เลยเพื่อน

ทำให้ดูกันฟรีๆใน Dedbit บทบรรยายไทยโดย Komkean

เจ้าพวกคูคลักซ์ใช้ศาลเตี้ย เก่งกว่าแต่งเพลงอีกนะ

แค่อ่านจากแฟ้มไป, แอนเดอร์สัน ไม่ต้องมีลีลาร้องประกอบหรอก

คุณไม่ค่อยชอบผม, ใช่มั้ยล่ะ, เจ้านาย?

แน่นอนผมชอบคุณ

ผมแค่ไม่ชอบอารมณ์ขันของคุณ

แต่บางครั้งคุณก็ต้องหัวเราะ

คุณเข้ามาทำงานกี่ปีแล้วล่ะ?

สามปี

ทันทีที่เรียนจบเรอะ?

เปล่า, ย้ายมาจากกระทรวงยุติธรรม

เด็กของเคเนดี้ อ้อ, เข้าใจแล้ว

เปล่าเลย, ผมไม่คิดว่าคุณเข้าใจ

เรามาพูดกันตรงๆนะ

สิวหนุ่มผมไม่ขึ้นมาหลายปีแล้ว ผมโกนหนวดให้ตัวเองทุกๆเช้า

เข้าส้วมผมก็ยังล้างตูดตัวเองได้

คุณช่วยเลิกเรียกผมว่าเจ้านายสักที

พวกเขาแต่งตั้งผมเพราะว่า ผมเคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อน

- เบอร์มิงแฮมหรือมอนท์โกโมรี่? - อ๊อกซ์ฟอร์ด

ผมทำคดีเมอเรดิทท์นักศึกษาผิวดำ

คุณเคยถูกก้อนอิฐทุบหัว, พวกนั้นเลยเลื่อนขั้นให้, ใช่มั้ย?

เปล่า, ถูกยิงที่หัวไหล่

อย่างน้อยคุณก็รอดตาย นี่สิสำคัญ

เปล่า, เมอเรดิทท์รอด นี่สำคัญกว่า

อะไรกันล่ะที่สี่ตาก็ยังมองไม่เห็น?

- อะไรล่ะ? - มิสซิสซิปปี

Never, never Never I say

'Cause the Ku Klux Klan Is here to...

เมืองเล็กนิดเดียวแต่ตึกเบ้อเริ่ม

สวัสดี

อรุณสวัสดิ์

ผมชื่ออลัน วอร์ด เป็นเจ้าหน้าที่ FBI.

สำนักงานแทรกแซงกลางอย่างงั้นเหรอ?

แต่งไอ้ชุดนี่, คุณคงไม่ได้มานอกเครื่องแบบมั้ง?

ผมมาหานายอำเภอสตัคกี้

ตอนนี้นายอำเภอไม่ว่าง

คุณคงต้องรอก่อน ไม่งั้นก็กลับมาใหม่

เราจะรอ

นายฟังฉันให้ดีนะ, ไอ้ตัวขี้เกียจสันหลังยาว

นายมีเวลาตามนายอำเภอสองวิ..

ก่อนที่ฉันจะถีบประตูเข้าไปเอง, โอเค?

ดูสิดู, เหมือนเราจะมีเพื่อนมาหา

เด็กของฮูเวอร์แวะมาเยี่ยมเรา

- สบายดีเรอะ? - ก็ดี

ผมนายอำเภอสตัคกี้

รูเพิร์ท แอนเดอร์สัน

รูเพิร์ท ? เรากำลังรอคุณอยู่พอดี

เดาว่าคุณคงเจอผู้ช่วยผมแล้ว, มิสเตอร์เพล?

รู้จักกันแล้ว

คุณลงมาช่วยเราแก้ ปัญหาไอ้มืดอย่างงั้นเรอะ?

เปล่านะ, แค่มาทำคดีคนหาย

อืม..เชิญเลย

แล้วจะให้ลูกน้องเข้ามาด้วยมั้ย?

นายอำเภอ, ผมคือเจ้าหน้าที่พิเศษ วอร์ด

ผมเป็นเจ้าของคดีนี้

เราคิดว่ามันเลวร้ายยิ่งกว่าคดีคนหายนะ

ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ, พ่อหนุ่ม

ความจริง, ผมคิดว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะ, การโฆษณาชวนเชื่อ

ของเจ้ามาร์ติน ลูเธอร์ คิง

เข้ามาสิ

ตอนนั้นราวๆตีสาม, ผู้ช่วยเพลบอกว่า เขาได้จับกุมเด็กสามคนข้อหาขับรถซิ่ง

เขาคุมขังพวกนั้นไว้จนสิบโมงเช้า., แล้วก็ปล่อยตัวไป

พวกนั้นขับรถออกไป

ผู้ช่วยบอกว่าเขาขับรถตามไป จนถึงเขตแดนของเคาท์ตี้

แล้วไม่เห็นพวกนั้นอีกเลย

ทำไมพวกนั้นไม่ขอโทรศัพท์?

ทำไมต้องโทร?

คุณแอนเดอร์สัน, เด็กพวกนี้ ฝึกมาเป็นนักเคลื่อนไหว

ถูกสอนให้ติดต่อกลับทุกชั่วโมง

และหากพวกเขาถูกจับ, ในทันทีที่พวกเขาถูกปล่อยตัว

มีโรงแรมห่างไปสองนาทีจากโรงพัก พวกเขาโทรจากล๊อบบี้ก็ได้นี่นา

มันไม่เข้าเค้าเลย

พวกเขาอาจไปดื่มเบียร์

ต้องไม่ใช่เด็กพวกนี้แน่

สำนักงานสิทธิพลเมืองในRossville โทรมาทันทีเมื่อพวกเขาไม่โทรกลับไป

สำนักงานนายอำเภอที่นี่ตอบ กลับไปว่าไม่รู้พวกเขาอยู่ที่ไหน

ครั้งแรกก็โกหกแล้ว

ใครโกหกล่ะ? สำนักงานนายอำเภอหรือสำนักงานสิทธิ?

คุณจะเชื่อใคร?

คุณวอร์ด, ผมไม่รู้ว่าคุณรู้หรือเปล่านะ

แต่ผมเคยเป็นนายอำเภอ ในเมืองเล็กๆแบบนี้มาก่อน

ใช่, ผมทราบดีเรื่องนั้น คุณแอนเดอร์สัน

คนบ้านนอกโกหกไม่เป็นหรอก

พวกเราอยู่ที่ชายแดน, ห่าง10 ไมล์จากเม็มฟิส,

และห่างจากโลกที่เหลือเป็นล้านๆไมล์

หากนายอำเภอเมืองเล็กๆแบบนี้ พูดว่าอะไรเกิด

งั้นมันก็เกิดตามนั้น

หาอะไรกินดีกว่า

โต๊ะเต็มแล้ว, จะรอสักครู่ไหมคะ

คุ้มค่าที่รอมั้ยล่ะ?

อาหารเราชั้นยอดทั้งนั้นค่ะ คุณอยากดูเมนูในขณะที่รอมั้ย?

- เอาสิ - ขอบคุณ

คุณจะเอายังไงดีคะ, รอหรือว่าไป?

เรารอก่อนก็ได้เพราะว่า เราอยากอยู่ใกล้ๆคุณ

ตรงโน้นมีเก้าอี้ว่างน่ะ

เอ่อ, คุณวอร์ด

ตรงนั้นเป็นที่นั่งคนผิวสี อย่าได้คิดไปนั่งเชียวนะ

คนที่ตรงนั้นน่ะกำลังจะอิ่มกันแล้ว

คุณไม่หิวรึไง, คุณแอนเดร์สัน?

สวัสดียามบ่าย ดูน่ากินนะ

รังเกียจมั้ยถ้าผมจะขอถามคุณหน่อย?

ผมต้องการทราบข้อมูลบางอย่าง

ผมไม่มีอะไรจะพูดครับ

ถามแค่สองสามข้อ

ผมไม่มีอะไรจะพูด, ครับท่าน

นักสิทธิมนุษยชนสามคนมาที่นี่

เพื่อการรณรงค์ตั้งหน่วยลงทะเบียน ผู้มีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้ง

ก่อนที่ชาวบ้านจะมีโอกาสเซย์เยส, พวกแคลนก็บุกมาเผา

ให้สิทธิให้เสียง แต่ห้ามพวกเขาใช้

มันก็เป็นอย่างนี้แหล่ะ

สำนักงานที่โรสวิลว่ายังไงบ้าง?

พวกเขายืนยันว่าเด็กๆกลับมา ที่นี่เพื่อขอโทษในที่ชุมนุม

ขอโทษที่ชาวบ้านไม่ได้ออกเสียง

ผมคิดว่าพวกคุณส่วนใหญ่ไม่เคยรู้ ว่าพวกคุณมีเสียงนึง

ตอนนี้คุณไม่มีที่ไปในวันอาทิตย์แล้ว

เท่าที่ทราบ, หลังจากที่พวกเขากลับมา, พวกเขาคุยกับชาวบ้านตรงถนนนั่น

ผมคิดว่าเราควรเริ่มต้นที่นั่น

คุณไปคุยกับพวกเขาได้, แต่พวกเขาจะไม่ยอมพูดกับคุณ

คนพวกนี้ต้องอยู่ที่นี่จนตาย หลังจากที่พวกเรากลับไปแล้ว

พวกเขายอมกัดลิ้นตัวเอง ดีกว่าที่จะยอมพูดกับเรา

เป็นขั้นตอนที่ดีมากเลย, คุณแอนเดอร์สัน

โบสถ์ถูกวางเพลิง, ส่วนคุณ วิ่งหนีกลับบ้าน, ถูกต้องไหม?

ค่ะคุณ

แล้วเจอชายผิวขาวสี่คนเข้ามาขวางเหรอ?

ค่ะคุณ

แล้วชายผิวขาวทั้งสี่ ก็ลงมือซ้อมสามีคุณ?

ใช่ค่ะ, คุณ

แต่คุณจำหน้าไม่ได้เลยเหรอ

ไม่ค่ะ, คุณ

คุณได้ไปแจ้งความรึเปล่าครับ?

เปล่าค่ะ

แต่คุณได้เล่าให้เด็กๆ นักสิทธิฯฟังใช่ไหมครับ

ใช่ค่ะ, คุณ

คุณผู้หญิง, พวกเขาบอกคุณไหมว่า พวกเขาอยู่ที่ไหนหลังจากนั้น

เปล่าค่ะ

ไม่เลยรึ?

ไม่เลยค่ะคุณ

เอาล่ะ, ขอบคุณครับ คุณผู้หญิง

ด้วยความยินดีค่ะ

เร็วเข้า, ไอ้หนู

เปิดประตู

พี่ชายแก ฮอลลิส มันอยู่รึเปล่า?

อยู่ครับ

ไปปลุกมันมาซิ เราอยากเจอมันหน่อย

- ทำไม? - ไปปลุกมันเหอะน่า, ไอ้หนู

ทำไม? มีเรื่องอะไรเหรอ?

นี่ไงล่ะ!

อย่าหนีนะโว้ย!

ฮอลลิส!

ย้ายตูดมึงกลับเข้าไปข้างใน, ไอ้นิโกรบัดซบ!

ฮอลลิส!ฮอลลิส!

จะดีกว่านี้ถ้าไม่จับได้ว่า มึงดอดไปคุยกับเอฟบีไอ

มึงตายแน่ ไอ้ตูดหมึก

คุณชื่นชมเด็กพวกนี้, ใช่มั้ย

คุณไม่หรือ?

ผมคิดว่าพวกเขาถูกหลอกใช้

ผมคิดว่าพวกเขาถูกส่งมาที่นี่ ในรถโฟล์คสวาเก้นและรองเท้าผ้าใบ

แค่เพียงเพื่อให้พวกเขาถูกฟันหัวแบะ

มันอาจเกิดขึ้นแบบที่คุณว่า, แต่ พวกเขาเชื่อในสิ่งที่พวกเขาทำมั้ย?

พวกเขาเคยคิดบ้างไหมว่า มันจะจบลงด้วยความตาย?

ก็อาจจะ

ในวอชิงตัน, แน่ใจว่าพวกเขารู้ ใช่มั้ยล่ะ?

บางสิ่งก็คุ้มค่าที่จะตายเพื่อมัน

คนใต้น่ะ,ที่พวกเขาเห็นที่นี่ คือสิ่งที่แตกต่างกันเล็กน้อย

คนใต้พวกนี้, เขามองว่า บางสิ่งมันคุ้มที่จะเข่นฆ่ากัน

มันมาจากไหนกัน, ความเคียดแค้นทั้งหมดนี่?

คุณรู้มั้ย, ตอนที่ผมยังเป็นเด็กน้อย

มีเฒ่านิโกรคนนึงอาศัยอยู่ที่ สุดถนน, มีชื่อว่ามอนโร

แล้วเขาก็, เอ่อ...