Ghosts of War

สงครามครั้งนี้ยังไม่จบ. ทุกๆไมล์ที่ผ่าน ร่างกายและจิตวิญญาณของผมแตกสลาย

ทุกๆการกระทบกระเทือน ทำให้จิตใจของผมเปราะบาง

แต่ละย่างก้าวยิ่งพาให้ผม ห่างไกลจากบ้านยิ่งกว่าเดิม

ผมเหลือแต่เพียงคราบร่างที่ว่างเปล่าของ ชายคนที่เคยจูบลาแม่ ตลอดเวลาที่ผ่านมา

และผมก็เครียดอย่างหาที่จบไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าอะไรจะมาถึงผมก่อน,

กระสุนที่จะมาพรากชีวิตผม หรือโอกาศสุดท้ายที่จะไถ่บาป

ดี. เวอร์เนอร์ อายุสิบแปดปี สงครามโลกครั้งที่2 พลทหารชั้นหนึ่ง

นาซี-ช่วงยึดครอง ประเทศฝรั่งเศส ค.ศ.1944

หมอบ!

ถอย! ถอย!

มันไม่ได้ผล!

หมอ! หมอ!

นายชื่ออะไร?

แกต้องการอะไร?

บทบรรยายไทยโดย Komkean

แจกให้ดูกันฟรีๆใน Dedbit ห้ามเอาไปใช้หาเงิน

เฮ้, บุชชี่

พอจะมีถุงเท้าแจ่มๆเหลือซักคู่มั้ย?

รองเท้าห่านี่มันกัดฉันหยั่งกับหมาบ้า

นายควรมีอยู่สองคู่นะ

ก็ใช่

คู่แรกมีรูเบ้อเริ่มหลังจากใส่ได้สามวัน

ห่าเอ้ย

ฉันน่าจะเกิดมามีตีนที่แบนกว่านี้

น้องชายของญาติฉันคนนึง

พอรู้ว่าจะไม่ได้เข้าร่วมกองทัพ

เขาแขวนคอตัวเองในโรงนาลุงของฉัน

นายนี่มันงี่เง่าสมบูรณ์แบบว่ะ, เคิร์ก

ไอ้น้องชายของญาตินาย ก็เป็นญาติของนายอยู่ดี, ถูกมั้ย?

ทำไมนายต้องเรียกเขา ให้มันเหินห่างแบบนั้นวะ

ไม่ได้โม้, เขาเป็นญาติฉันจริงๆ

ใครจะไปโกหกเรื่องแบบนั้นล่ะ?

รู้ตัวรึเปล่าว่านายทำไมชอบโกหก?

ใครจะโคตรฉลาดเหมือนมึงล่ะ?

ด่านหน้าห่างไป30 ไมล์ เหนือเนินเขาพวกนั้น

ออกเดินทางกันได้

มีรถจี๊ปคันนึงกำลังวิ่งมา

เราเหลือทุ่นระเบิดM7อยู่กี่ลูก?

บางทีเราน่าจะเก็บรถจี๊ปนั่นเอาไว้

เพราะยังต้องเดินย่ำต๊อกไปอีกไกล

เออว่ะ, ออกกำลังซักหน่อย มันก็คงดีต่อพวกเขา

ไอ้นาซีห่านี่เก๊กไม่ออกแล้วสิ

มึงคงไม่ต้องใช้ไอ้นี่แล้วนะ

เฮ้, บุชชี่, มองหาพวกแผนที่ทุกชนิด, ข้อความที่เข้ารหัส,

รึอะไรก็ตามที่เราอาจใช้ จัดการไอ้พวกนี้ได้

คิดว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่เหรอ?

โว้ย, บุชชี่, เราได้ตัวเป็นๆคนนึงว่ะ

นายอยากให้ลากมันเข้ามา?

หรือโยนมันกลับออกไป?

ผู้พันเลยนะนั่น ใช้ได้เลย

เอาเลย, เจอร์รี่, เริ่มดวลดิบกับมันได้

หุบปากเลย, ยูจีน

มึงคงเข้าใจนะว่า กูกำลังพูดเรื่องอะไร,หา?

มาเลย

- ไงล่ะ? - ได้สิ

เฮ้, ดูร๊อคกี้ กราเซียโน่

พระแม่มารี, ไอ้หมอนี่ใช้ได้เลยว่ะ

ทางข้ามที่ใกล้ที่สุดตอนนี้ อยู่เหนือเนินเขาที่ห่างไปสองไมล์

คว่ำมันให้ได้, บุชชี่

มึงต่อยยังกับไอ้งั่ง

โทษที, พรรคพวก, เรายังต้องไปอีกไกล. คิดซะว่าฉันทำพลาด

เก็บของได้

ผมไม่ได้อยากทำร้ายคุณ

ไม่เป็นไรแล้ว

เอานี่ไป

รู้สึกเหมือนเท้าของฉันกำลังจะหลุด

เมื่อเราไปถึงที่นั่น, มันก็จะง่ายแล้ว

พวกนายนอนทอดหุ่ยได้ทั้งวัน

ใครกันล่ะที่เราต้องมาดูแลคราวนี้?

ไม่ใช่ "ใคร"

คฤหาสน์หรือปราสาท อะไรซักหลังนึง

คาดว่าคงจัดกันชุดใหญ่

ตอนที่หน่วยทหารพลร่มที่82มาถึง และขับไล่กองบัญชาการของนาซีออกไป

เราต้องครอบครองมันไว้จนกว่า ความช่วยเหลือของเราจะมาถึง

- นานแค่ไหนวะนั่น? - ก็นานเท่าที่นานได้

ที่หลับที่นอนสะอาดเอี่ยม พร้อมทั้งมีกระดาษเช็ดตูด

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทำไมนาซีถึงยึดมัน

ช่าย, ใครล่ะที่จะไม่ชอบ?

บางทีเขาแค่เผลอหลับ

เออว่ะ, ห้องคงไม่พอ

ไอ้น้อง, ความช่วยเหลือ ของเอ็งยืนอยู่นี่แล้ว

นายผล็อยหลับไปตอนนอนดูดาวหรือยังไงวะ?

เก็บของได้แล้วโว้ย. หน่วยทดแทนของเรามาแล้ว

กูนึกว่าตายแล้วได้มาขึ้นสวรรค์ เพื่อน

ล้อเล่นรึไง

ดูนี่สิ

สถานที่นี้ใหญ่พอๆกับโรสแลนด์

ใหญ่กว่าบ้านทุกหลังของ เพื่อนบ้านฉันในย่านควีนส์

โอเค, เก็บของกันให้เรียบร้อย เราจะออกไปภายในสองนาที

- ว้าว - ทำไมรีบร้อนกันนัก?

ไม่ได้รีบร้อน

ทำไมพวกนายถึงไม่ยอมนอนบนเตียง?

- คงไม่มีตัวเรือดหรืออะไรทำนองนั้นนะ? - ใช่, ตัวเรือด

เราเอาที่นอนส่วนใหญ่ ยัดไว้ในห้องใต้ดิน

มีข่าวอะไรให้ มอร์นิ่ง กอร์รี่ ล่ะ?

มีอะไรจากนั่นบ้างมั้ย?

ไม่มี

มันไม่ค่อยได้เอาออกมาใช้ที่นี่

น่าจะเสียแล้ว

เสียเหรอ? บางทีนายน่าจะทิ้งมันไว้ให้เรานะ

ยูจีนเป็นช่างวิทยุเจ้าประจำ เขามาพร้อมกับไขควงเสมอ

ได้

- ผมไปได้รึยัง - ยังก่อน

หาของกินได้ที่ไหน?

สถานที่แห่งนี้เป็นฐานปฏิบัติการของมวลชน

พวกเขากองสุมตู้กับข้าว ที่เต็มไปด้วยไส้กรอก, ชีส

ไวน์แล้วก็บรั่นดี เท่าที่คุณมีปัญญาดื่ม

รถบรรทุกเสบียงผ่านมา เติมใหม่ในหนึ่งสัปดาห์

พวกเขาจะมีขนมปังสด อาหารปันผลประจำวัน

งั้นที่นี่มันมีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ?

ผมหมายถึง, หากที่นี่มัน เปรียบเสมือนเกาะโคนีย์

จะรีบร้อนไปไหนกันนักหนา?

พวกคุณมาช้า

ทำให้เราล่าช้ากว่ากำหนด และเราบางคนก็ต้องการ

ที่จะใช้วันลาพัก, โอเคมั้ย, ไอ้ซื่อบื้อ?

ไปกันเถอะ

พวกนั้นคนนึงลืมกระทั่งเป้สะพายหลัง

หมายความว่ายังไงที่ว่า นายไม่เคยลิ้มรสฟองดูว์?

นายถูกเลี้ยงให้โตขึ้นมาในซ่องรึไงวะ?

หาหม้อกับกะทะ แล้วก็นิยายเรื่อง Little Lord Fauntleroy ให้มันสิ

เฮ้, ซ่องที่ใกล้ที่สุดแถวนี้ พอจะมีบ้างมั้ย?

ได้ยินมาว่าสาวๆฝรั่งเศส มีร่องจิ๋มยาวมั่กๆ

สาวญี่ปุ่นต่างหากที่มีร่องจิ๋มยาว, ไอ้งั่ง

ไม่เห็นว่าทำไมเราต้อง ถูกล๊อคดาวน์

เราอาจอยู่ที่นี่ทั้งสัปดาห์

ฉันจะไปเดินดูรอบๆบ้านสักหน่อย

ฟองดูว์เป็นไงบ้าง?

ยูจีน!

ชีส!

นี่แหละชีวิต, สหาย

อะไรวะ?

มันสนุกตรงไหนวะนั่น?

เออ, ก็ดี, เรื่องเกี่ยวกับเครื่องมือที่

สามารถเปิดประตูเข้าไปสู่จิต

ระหว่างมิติ, แต่ดันกลับออกมาไม่ได้

นอกจากนี้ยังเป็นประตูระหว่างช่วงเวลา

บอกได้เลยว่าไม่มีทาง

หมดเวลาพัก

มันเสียงอะไรวะนั่น?

แม่งเอ้ย?

สาม, สอง, หนึ่ง

นี่มันเรื่องห่าอะไรวะ?

นายก็เห็น, ใช่มั้ย?

ไม่มั่นใจว่าฉันเห็นอะไร

รับชา เอิร์ลเกรย์มั้ย?

เรื่องจริงนะ

จดหมายของญาติฉันเล่าว่า "พวกเขากำลังรักษาSPOWเหมือนกัน"

"อาหารก็ไม่เลวนะ"

"และเราจะเล่นเบสบอลทั้งวัน"

"ฉันรักนาย"

“และฉันแทบรอไม่ไหวที่จะพบนาย หลังจากสงครามสงบ"

จากนั้นที่ด้านท้ายของ จดหมายเขายังเขียนว่า

"ป.ล, เก็บแสตมป์นี้ไว้ให้ลุงแฮโรลด์”

แต่เรื่องจริงคือไม่มีลุงแฮโรลด์ อยู่ในครอบครัว

เราก็เลยใช้ไอน้ำลอกสแตมป์ออกมา

ทุกคนอยากรู้อยากเห็น

และก็ข้างใต้นั่น,

เขียนด้วยตัวอักษรขนาดเล็ก ห้าคำ...

"พวกเขาตัดลิ้นของฉันออก"

พระเจ้า

อะไรน่ะ?

ฉันเจอมันที่ชั้นใต้ดิน

น่าจะเป็นหนึ่งในพวกนาซี ที่บุกเข้ามายึดบ้านนี้เอาไว้

ดีเตอร์ เวอร์เนอร์ อายุสิบแปดปี

ไอ้นาซีชาติชั่ว

พวกนายยังจำหลุยส์ จากกองพันบราโว่ได้นะ,

ไอ้ห้าวเป้งจากฟาร์มหมู

ไม่รู้ว่าอีกะหรี่แก่ขโมยเงินเขาไปได้ยังไง, แล้วขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ

แล้วเกิดอะไรขึ้นกับหล่อน?

เขาได้ยินเสียงกระจกแตก, หล่อนเริ่มแหกปากร้อง ว่ามีไอ้บ้าจะฆ่าหล่อน

เขาเริ่มลงมือพังประตูเพื่อเข้าไป ประตูแม่งก็อย่างหนา

ผ่านไปราวๆสักสองสามนาที, เขาก็พังเข้าไปได้

เห็นกระจกหน้าต่างที่แตก, ตุ้มหูของผู้หญิงในอ่างล้างหน้า

กับลายมือที่เขียนไว้บน โต๊ะเครื่องแป้งด้วยลิปสติค,

"ขอต้อนรับสู่โลกมหัศจรรย์แห่งโรคหนองใน"

นายแม่งโม้ทั้งเรื่อง, บุชชี่

ได้ยินเสียงนั่นมั้ย?

หวังว่ามันคงไม่ดังตลอดทั้งคืนนะ

ถ้างั้นฉันหนีไปนอนนอกบ้านแน่

ก็สมควรอยู่ ถ้านายอยากอ่านเรื่องไร้สาระนี่

ฉันรู้แล้วว่าทำไมพวกเขา ถึงทิ้งมันเอาไว้

มันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับ ครอบครัวที่อาศัยอยู่ที่นี่

และสิ่งที่เขาทำกับคนพวกนั้น

พวกเรา, ฉันคิดว่าฉันกำลังเพี้ยนว่ะ

ใช่รหัสมอสมั้ยนั่น?

I...

H...

A...

V...

E...

N...

O...

ไร้สาระ

L...

E...

G...

S.

“ ฉันไม่มีขา”?

ทิ้งมันไปซะ, แม่งเต็มไปด้วยเชื้อโรค

นายเป็นใครกันแน่วะ, แม่ฉันรึไง?