Basically, Johnny Moped

Vanavond is Johnny Moped hier.

Johnny.

Waar komt de band vandaan? - Hel.

We komen uit Croydon, zo'n 15 km ten zuiden van Londen.

Wat voor optredens hebben jullie in en rond Londen gedaan?

We zijn begonnen in The Roxy.

The Roxy.

THE ROXY, LONDEN 1977

Niemand is zo authentiek als Johnny Moped.

Hij was gemaakt voor punkrock.

Hij was een legende in die tijd.

De Captain en iedereen was weg van hem en had het over hem.

Hoe slechter je was, hoe leuker de mensen je vonden in 1976.

Geweldig, toch?

Het was ontzettend leuk. Na jaren ploeteren voor één optreden...

hadden we er ineens twee, drie per week.

Het was spectaculair om te zien. Je wist nooit wat er ging gebeuren.

The Mopeds, The Damned en The Pistols en zo...

zongen over dingen waar normale mensen mee te maken hadden.

Daarom veranderde alles.

BETER FLAMBOYANT MISLUKKEN DAN EEN GOEDAARDIG SUCCES

Eén, twee, knip je haar.

Croydon is eigenlijk heel saai.

Veel winkelende mensen, veel kantoorgebouwen.

Het kwam eigenlijk niet bij me op om ergens anders heen te gaan.

Ik wist niet beter. Het was gewoon Croydon.

Maar toen we ouder werden, beseften we allemaal...

dat Croydon het mikpunt van de grap is.

We waren erg op Croydon gericht.

We waren er half trots op, maar zeikten de stad ook af.

In die geest groeide de band op.

In een vreselijke leefomgeving, zoals ik nu weet.

Ik ga nog liever dood dan dat ik ooit terugga.

In de beginjaren van de band...

zaten drie van ons in dezelfde klas op Selhurst Grammar School.

Ik zat naast Phil en voor me zat Fred.

Een klas hoger zat Xerxes.

John was gewoon John tot ik in een van onze geschiedenisboeken keek.

Er stond een verhaal in over de Perzische koning Xerxes.

Hij vond blijkbaar dat John niet rock-'n-roll genoeg was.

Volgens mij omdat het de naam was van iemand...

die nogal machtig en belangrijk was, en John vond zichzelf ook belangrijk.

Xerxes was altijd heel cynisch en dat is hij nog steeds.

Fred was altijd heel cool.

Op z'n 13de viel Fred nogal op.

Hij kon behoorlijke bakkebaarden laten groeien.

Hij was waarschijnlijk de coolste jongen van de school.

Waarom kwamen we samen? Ik weet het niet.

Volgens mij ben ik gevraagd omdat ik een drumstel had.

M'n moeder had een drumstel voor me gekocht. Ik wilde helemaal niet drummen.

Maar het was een kans om in een band te spelen, als drummer.

Captain zat op een andere school, Stanley Tech.

Ray, m'n broer, werd een goede vriend van ons allemaal.

Via de muziek, eigenlijk.

We keken altijd naar Top of the Pops.

We zagen The Sweet, Slade en The Glitter Band...

en we wilden daar ook staan en dat soort dingen doen.

Het is het eeuwenoude verhaal.

Door vrienden, school en dat soort dingen...

komt er een groep mensen samen die muziek willen maken.

Als we de helft van de tijd...

die we besteedden aan discussiëren over de bandnaam...

hadden besteed aan spelen, dan waren we misschien verder gekomen.

De band was The Black Witch Climax Blues Band...

maar toen Johnny erbij kwam, leek het ons beter de naam te veranderen.

Genetic Breakdown leek een goede naam.

Ik ben de zanger van Genetic Breakdown.

De echte zanger.

Geloof me, het is geen grap. Het is echt zo.

Ik ontmoette Johnny op een feestje in South Norwood.

Een van m'n schoolmaten gaf een feestje...

en hij woonde vier, vijf deuren verder.

Als je het over een gangmaker hebt, dan was hij dat wel.

Hij was aan het dansen en zingen en ik dacht:

Deze jongen is één bonk tomeloze energie.

Een superster in de dop.

Ik denk dat Paul ervan droomde om biker te worden.

Hij hing rond bij mensen die dachten dat ze bikers waren.

Misschien waren het ook bikers.

Een van hen haalde hem over om naar de tattooshop te gaan...

en 'Hells Angels Croydon' op z'n arm te laten tatoeëren.

Dat heeft hij gedaan.

Hij was een biker. Een Hells Angel-wannabe.

Hij wilde Johnny Harley zijn. Of Eddy Vincent, of iets in die geest.

Maar...

het werd Johnny Moped.

Misschien droomde hij ervan om James Dean te zijn...

maar uiteindelijk was hij gewoon Paul Halford.

Beter dan Moped zou het voor hem niet worden.

Hij was behoorlijk pissig.

'Jongens, lijkt jullie Johnny Moped echt een goed idee?

Klinkt het niet een beetje suf?'

'Nee, het is echt een hippe naam.

Geen zorgen, het komt goed.'

Johnny werd het herkenbare gezicht van Johnny Moped.

Johnny Moped was Johnny Moped.

Ray's vader liet ons bij hem thuis repeteren.

Meestal in Phils slaapkamer, beneden.

Het waren eigenlijk geen repetities. Het waren events.

Je wilde niet steeds dezelfde oude rommel spelen.

Je verzint het ter plekke. En dat deden we.

We verzonnen het ter plekke, totaal onbevreesd.

Hij was heel goed in improviseren. Improvisatie werd de ethos van de band.

Hij verzon teksten, Xerxes verzon teksten.

Wij verzonnen de muziek.

En elke week deden we iets anders.

We wilden gewoon graag een keer optreden.

Eén optreden voor publiek, dat was al prima.

Er is een natuurlijk amfitheater genaamd Beaulieu Heights...

in de buurt van de tv-antenne van Crystal Palace.

In dat park was een festivalletje.

En wat deden wij?

De meeste bands zouden een setlist opstellen.

Ze zouden repeteren of zo.

Welnee.

Hoe begonnen we?

We begonnen met doorborduren op het nummer dat de deejay had gedraaid.

En toen volgde de rest vanzelf.

En waar was de frontman? Waar was de zanger?

De microfoon stond daar op het gras...

voor een stel locals die vermaakt wilden worden.

Ze kwamen er al snel achter waar hij was...

want ze hoorden het geluid van z'n brommer die de heuvel af kwam razen...

dwars door het publiek.

Hij was de controle een beetje kwijt want het was best een heuvel...

dus hij denderde tussen het publiek door.

Ze moesten aan de kant springen. Kinderen werden weggetrokken.

De picknicks... Hij reed er met z'n brommer dwars doorheen.

Hij kwam tot stilstand voor de microfoon...

en iedereen stond met afgrijzen te kijken.

Wie is deze achterlijke idioot?

Hij zei: 'Hé, baby. Ik ben Johnny Moped.

Ik kom net uit LA gevlogen. Laten we beginnen. Eén, twee...'

Wat? Dat herinner ik me niet.

Dat herinner ik me helemaal niet.

Dat is...

Nee, ik was niet bij Beaulieu Heights.

Ik was op vakantie, maar dat was ik de rest van de band vergeten te vertellen.

Het grappige is, als je een band begint, heb je te maken...

met alle andere bands in je omgeving.

En...

wij werden alom veracht...

door iedereen in Croydon die een muziekinstrument speelde.

Er was een groep...

die theoretisch gezien onze rivalen in Croydon waren.

De Dominus Contraband.

Sorry, ik bedoel: Dominus Contraband, bah.

Als je je instrument niet kon bespelen, werd het niks.

Zij konden wel een instrument bespelen, want ze speelden...

'21st Century Schizoid Man' van King Crimson.

Ik weet nog dat de gitarist zei: 'Ze kunnen geen instrument bespelen.'

Dat werd voor ons een bron van trots.

We kunnen onze instrumenten niet bespelen.

Geef me een M.

Geef me een O.

Geef me een P.

Geef me een E.

Geef me een D.

Wat heb je dan?

Wat heb je dan?

Dames en heren, hier is Johnny Moped.

We mochten nergens optreden, dus we traden op in onze eigen achtertuin.

Overal in Croydon hingen we flyers op.

Broadgreen Avenue 36A, zaterdagmiddag.

MET GASTOPTREDEN UIT DE VS

We waren zo slecht.

We konden eigenlijk nergens anders spelen dan in de achtertuin.

Er liepen een paar kinderen voorbij.

We gaven ze een paar cent om te kijken, zodat het leek alsof er publiek was.

Ze bleven maar vragen of ze weg mochten.

De politie kwam langs.

'Oké, stelletje Beatles. Zet het geluid zachter.'

Johnny riep:

'We zijn de Beatles niet. We zijn veel beter.'

Ik denk dat de buren hadden geklaagd dat het zo saai was, niet luid.

Brenda stond bij de poortdeur.

Johnny had een vrouw op het oog.

Het leeftijdsverschil van 20 jaar stond hun verliefdheid niet in de weg.

Johnny zei altijd dat hij voor 82 procent gehandicapt was...

en daarom bij het revalidatiecentrum werkte.

Brenda werkte daar toen ook.

Ze werkte in de keuken.

Ik waste potten en pannen af.

In die tijd was ze een lekker ding. Ik kon m'n ogen niet van haar afhouden.

Een vrouw uit Newcastle, een banketbakker, zei:

'Die knul...

Z'n ogen volgen je de hele de keuken door.

Waarom ga je niet naar hem toe om hem gedag te zeggen?'

Die gelegenheid deed zich voor toen ik achterliep met afwassen.

Ze zei: 'Kom, laten we de boel eens afwassen.'

Brenda zei: 'Ga je mee uit vanavond?

Dan spreken we af bij The Windsor Castle in Zuid-Croydon.'

Dat spoorde me wel aan. Ja, dacht ik.

In een vloek en een zucht waren de potten en pannen afgewassen.

De baas van de keuken bij het Government Trade Centre...

snapte niet hoe ik alles zo snel had afgewassen.

Het ging als een nachtkaars uit.

Het ging nergens heen, vonden we.

We speelden steeds dezelfde oude rommel.

Phil ging studeren. Xerxes was naar het noorden verhuisd om te gaan studeren.