Sense and Sensibility

‫نیتت نسبت به ماریان دشوود چیه؟

‫و به چه حقی اینو ازم می‌پرسید؟

‫همه چیز در رفتار اونا نشون می‌ده که ‫به صورت خصوصی نامزد کردن،

‫پس چرا علنیش نمی‌کنن؟

‫عمه‌ام از امتیاز ثروتش استفاده کرده

‫و منو به لندن فرستاده.

‫کی برمی‌گردی؟ ‫ماریان می‌خواد بدونه.

‫ویلوبی!

‫نمی‌تونستم از فکرم بیرون کنم که ‫ چرا ادوارد نیومده ما رو ببینه،

‫پس تصمیم گرفتم بهش نامه بنویسم ‫و مستقیم دعوتش کنم.

‫لطفاً بذار خودش هر وقت که خواست بیاد.

برای چی ‫اومده اینجا اگه نمی‌خواد بهت پیشنهاد ازدواج بده؟

‫نمی‌دونم.

‫ با آقای رابرت فرس آشنایید؟

‫نه، با برادر بزرگترش.

‫آقای... ادوارد فرس؟

‫ما نامزدیم.

‫ما به یک مهمانی شبانه دعوت شدیم.

‫نگاه کن، اون اینجاست.

‫به خاطر خدا بگو چی شده؟

‫منو ببخشید.

‫اجازه بدید.

‫ترجمه و زیرنویس: ‫آپامه زمانی

‫«عقل و احساس» اثر جین آستین ‫(حس و حساسیت)

‫قسمت سوم

‫برید سر علامت‌هاتون وایسید.

‫ماریان، خیلی زوده. ‫برگرد به تخت. سرما می‌خوری.

‫ زود تموم می‌شه.

‫- ماریان، می‌تونم بپرسم...؟ ‫- نه، الینور! هیچی نپرس!

‫به زودی همه چیز رو می‌فهمی.

‫اوه، دیشب چقدر شلوغ بود.

‫تعجبی نداره که زود رفتی، ‫من خودم نزدیک بود غش کنم!

‫شارلوت عزیز نباید اونجا میومد، ‫اونم اینقدر نزدیک به زایمانش،

‫ولی اصرار داشت بره.

‫اون عاشق مهمونی‌های شبانه‌ست.

‫آقای پالمر گفت ترجیح می‌ده ‫توی سیاه‌چال کلکته باشه!

‫حالا، از آقای «و» چه خبر؟

‫درباره‌ت چی فکر می‌کنه؟ ‫یه هفته صبر می‌کنی تا ببینیش

‫و بعد هم قبل از اینکه دو کلمه ‫ باهاش حرف بزنی، می‌ری خونه؟

‫بیا، یکی از این شاه‌ماهی‌های ترش رو امتحان کن.

‫نه، ممنون خانم.

‫خب، بگم آشپز برات ‫ یه تیکه گوشت کباب کنه؟

‫دختر خوب و بزرگی مثل تو ‫هیچی نمی‌خوره؟

‫- آها، پست اومد. ‫- دو تا نامه برای شما، خانم،

‫و... یکی هم برای خانم ماریان دشوود.

‫امیدوارم مورد مقبولتون باشه، خانم!

‫اوه، عزیزم. امیدوارم ‫بیش از این منتظرش نذاره،

‫چون خیلی ناراحت‌کننده‌ست که می‌بینم ‫اونقدر رنگ‌پریده و ضعیف به نظر میاد.

‫امیدوارم بین اون و آقای «و» مشکلی نباشه؟

‫فقط یه دعوای عاشقانه کوچیک؟

‫ماریان و آقای ویلوبی عاشق هم نیستن، خانم.

‫پس ماه هم از پنیر تازه ساخته شده. ‫(تو گفتی و من باور کردم)

‫بیخیال، خانم الینور، ‫موهام رو تو آسیاب سفید نکردم...

‫صادقانه می‌گم خانم، اشتباه می‌کنید.

‫اگه اجازه بدید، می‌رم پیشش.

‫اوه، الینور، از همه چیز بدتره...

‫بدتر از چیزی که تصور می‌کردم. ‫انگار اصلاً نمی‌شناختمش.

‫«خانم محترم، ‫بنده خیلی نگران این هستم

‫که رفتار دیشب من به گونه‌ای بوده است

‫که مورد پسند شما واقع نشده باشد.

‫متأسفم اگر باعث ایجاد حسی شدم

‫که بیش از آنچه که حس می‌کردم بوده، ‫از شما پوزش می‌طلبم.

‫احساسات و علاقه من مدت‌هاست که ‫جای دیگه‌ای درگیراند.

‫بنا به درخواست‌، نامه‌های‌تان ‫ رو به شما برمی‌گردانم،

‫به همراه آن تکه مویی که لطف کردید ‫ و به من بخشیدید.

‫- خانم محترم، من...» ‫- نمی‌فهمم، الینور!

‫ما مثل یه روح تو یه بدن بودیم.

‫این تحقیرآمیزه.

‫ماریان،

‫اگه واقعاً اون اینطوریه، ‫خوب شد که از شرش خلاص شدی.

‫فکر کن اگه نامزدی‌تون ماه‌ها ‫ ادامه پیدا می‌کرد،

‫قبل از اینکه تصمیم بگیره تمومش کنه.

‫هیچ نامزدی در کار نبود.

‫چی؟!

‫اون به اون بدی که فکر می‌کنی نیست.

‫- ولی بهت گفت که دوستت داره؟ ‫- بله...

‫نه.

‫هیچ وقت نه با این کلمات، ‫ولی هر چیزی که گفت...

‫و انجام داد.

‫می‌دونست من دوستش دارم ‫و منو به این باور رسوند که اونم منو دوست داره.

‫- باورم می‌کنی، الینور؟ ‫- البته که باور می‌کنم.

‫شما رو با هم دیدم. هیچ‌کس نمی‌تونست ‫شک کنه که شما عاشق هم هستید.

‫اوه، الینور، باید برگردم خونه. ‫می‌تونیم فردا بریم؟

‫- فردا؟ ‫- بله.

‫فقط به خاطر ویلوبی اومدم اینجا، ‫و حالا کی به من اهمیت می‌ده؟

‫همه دوستات بهت اهمیت می‌دن، و

‫فردا رفتن غیرممکنه، ‫ما به خانم جنینگز بیشتر از این‌ها مدیونیم.

‫چند روز دیگه، ولی نمی‌تونم بیشتر ‫از این تحمل کنم تو لندن بمونم.

‫حالت چطوره، عزیزم؟

‫بیچاره،

‫خیلی حالش بده.

‫شارلوت طبقه پایینه، ‫همه جا پخش شده.

‫قراره با یه خانم گری ‫که ۵۰ هزار پوند داره ازدواج کنه.

‫خب، با تمام وجودم آرزو می‌کنم ‫که اون زن قلبش رو به درد بیاره.

‫ماریان عزیز، خودت رو جمع و جور کن.

‫خوشحالی الینور، نمی‌دونی من چی می‌کشم!

‫اوه، خانم دشوود، چه فاجعه‌ای! ‫خیلی ناراحته؟

‫خواهرم حالش خوب نیست، دوشیزه استیل، ‫و توی اتاقش مونده.

‫ولی دوستای قدیمی‌ای ‫ مثل من و لوسی رو می‌بینه.

‫ما هیچ حرفی درباره... ‫(آقای ویلوبی) نمی‌زنیم.

‫ولی این مردا چه موجودات کثیفی هستن!

‫یه دکتر دیویس بود که توی ‫ کالسکه بهم زیادی توجه می‌کرد،

‫هرچند من بهش محل نمی‌ذاشتم. ‫حالا هم بدون حرفی کذاشت و رفت،

‫پس خواهرتون تنها کسی نیست ‫که مثل یه کفش کهنه کنار گذاشته شده.

‫آن! دهنتو ببند.

‫به خواهرتون بگید توی ناراحتی‌شون ‫ باهاشون همدردی می‌کنم.

‫بعد از اینکه بی قید و شرط بهش عشق ورزیده، ‫اینطوری طرد بشه و کنار گذاشته بشه.

‫خوشبختانه،

‫ما یه مردی رو می‌شناسیم که خیلی ‫باشرف‌تر از اینه که به چنین رفتاری تن بده، مگه نه؟

‫- رفتن؟ ‫- آره.

‫ممنون.

‫به مامان نامه می‌نویسی؟

‫بله...

‫اگه بخوای، فوراً می‌فرستم.

‫اوه، سرهنگ برندون اومده.

‫نمی‌تونم ببینمش، الینور. ‫بهش بگو نمی‌تونم ببینمش.

‫خانم دشوود، ‫یه چیزی هست که باید بهتون بگم

‫که فکر می‌کنم خواهرتون باید بدونه.

‫یادتون میاد یه بار باهاتون صحبت کردم،

‫وقتی گفتم خواهرتون ماریان من رو یاد ‫ کسی می‌اندازه که قبلاً می‌شناختم؟

‫یادم میاد.

‫اون از اقوام من بود.

‫ما از بچگی با هم بزرگ شدیم.

‫بیان منظورم به شما سخته...

‫از نظر من، ما همه چیز همدیگه بودیم.

‫به اصرار پدرم، اون با برادر بزرگترم ‫ ازدواج کرد. ولی...

‫برادرم هیچ علاقه‌ای بهش نداشت...

‫و خوش‌گذرونی‌اش اون گونه که باید، نبودن.

‫ هند شرقی بودم، ‫وقتی شنیدم که طلاق گرفتن.

‫وقتی برگشتم انگلستان، ‫همه جا دنبالش گشتم.

‫بالاخره پیداش کردم ‫توی یه بیمارستان فقرا...

‫در حال مرگ.

‫و یه بچه داشت...

‫یه دختر کوچولو، سه ساله،

‫که تحت سرپرستی من قرار گرفت.

‫الان چند سالشه؟

‫فقط ۱۵ سالشه.

‫دست بر قضا، از روی بی احتیاطی

‫بهش اجازه دادم به بث بره تا ‫پیش خانواده یکی از دوستام بمونه.

‫فوریه گذشته،

‫به طور ناگهان ناپدید شد.

‫اولین خبری که ازش بهم رسید

‫توی نامه‌ای بود که صبح روز

‫- مهمونی‌مون به دلافورد گرفتم. ‫- پس برای همین ناغافل از اونجا رفتید.

‫اون توسط اغواگرش رها شده بود...

‫و حالا بچه‌شو به دنیا آورده.

‫شاید ربطش رو حدس زده باشید.

‫ویلوبی.

‫شما بهتر می‌دونید چطور به ماریان بگید...

‫و چقدرش رو باید بدونه.

‫خیلی متاسفم، ماریان.

‫ویلیام فاتح، ویلیام روفوس،

‫هنری اول، استفان.

‫هنری دوم، ریچارد اول، ‫و شاه جان بد.

‫چی می‌نویسی؟ ‫داری بهشون می‌گی برگردن خونه؟

‫نه، فکر می‌کنم بهتره ماریان ‫یه مدت خونه نیاد.

‫چون اگه برگرده خونه، ‫همه چی اون رو به یاد ویلوبی می‌اندازه.

‫دقیقاً. پادشاهان و ملکه‌ها.

‫ریچارد دوم...

‫ویلوبی یه آدم پسته، مگه نه، مامان؟

‫پادشاهان و ملکه‌ها، مگ.

‫اگه به جای خواهر، یه برادر بودم،

‫با ویلوبی می‌جنگیدم ‫و با شمشیرم می‌کشتمش.

‫خب، پس خوبه که نیستی،

‫چون دوست ندارم ببینم ‫به خاطر قتل اعدامت کنن.

‫کاش مرد بودم. ‫دخترها هیچ‌وقت نمی‌تونن کاری بکنن.

‫مردها می‌تونن اطراف شهر با اسب بچرخن ‫و هر کاری انجام بدن

‫و دخترها فقط می‌شینن و منتظر می‌مونن ‫تا اتفاقی بیفته.

‫آدم نگران آینده ماریان می‌شه.

‫فکر می‌کنم

‫اونقدر شیفتگی‌اش به این مرد، ‫ ویلوبی، رو علنی کرد

‫که فقط ازدواج می‌تونست محترم جلوه‌ش بده‌.

‫بیچاره ماریان.

‫خب، البته که انتظارش می‌رفت.

‫بدون شک مخارج ویلوبی بیشتر از درآمدش بود،

‫و فقط یه احمق شانس ۵۰ هزار پوند رو رد می‌کنه.

‫قبول دارم.

‫حالا ماریان به عنوان یه آدم ‫ بی‌ارزش در نظر گرفته می‌شه.

‫شاید هم همینطوره.

‫داشتم فکر می‌کردم، عزیزم،

‫شاید باید دخترای دشوود رو دعوت کنیم ‫ که یه مدت پیش ما بمونن...

‫برای یه مدت.

‫اوه. نه. جان.

‫فکر نمی‌کنم مادر توی این شرایط موافقت کنه.

‫ولی واقعاً فکر می‌کنم باید کاری بکنیم، ‫فنی...

‫حداقل برای الینور.

‫ممنون.

‫حالت خوبه؟

‫و بچه چطوره؟

‫خیلی خوب. ممنون.

‫ولی چی به سرمون میاد؟

‫خیالت راحت،

‫ازتون مراقبت می‌شه.

‫مطمئن می‌شم که هیچ‌کدوم‌تون ‫ چیزی کم نداشته باشید.

‫داشتم فکر می‌کردم...

‫چی؟

‫بگو.

‫اگه می‌تونستم یه بار دیگه ببینمش،

‫فکر کردم اگه بچه‌شو ببینه،

‫- شاید... ‫- اصلاً حرفشم هم نزن.