MEBIUS DUST (メビウス・ダスト)

ชินโคอิวะใหม่

ชินโคอิวะ

ไปเลย ยูอิจิ

ฝากนายด้วยนะ

เต็มที่เลย ขอลูกเตะสวยๆ แบบของนายน่ะ

อารากิ ใจร่มๆ เข้าไว้

ส่งมาให้ฉันเลย

ฉันจัดการเอง

อ้าว…

-โธ่ ฮารูโตะ กลับไปเลย -ฉันเอง

ออกจากเกม

บ้าเอ๊ย ไม่ได้ผลเหรอ

เกือบแล้วนะ

เปลี่ยนฝ่ายบุกฝ่ายรับ

วันนี้นายดูสนุกดีนะ อารากิ

ใช่ ยิ้มเยอะกว่าปกตินะ

วันก่อนที่งานเทศกาล นายก็กระตือรือร้นมากเหมือนกัน

น่ากลัวมากเลย อารากิในวันนั้นน่ะ…

สาวกมาริโมะนี่ช่าง…

พลังของนายตื่นขึ้นมาหรือยังไง

เอ๊ะ คงงั้นมั้ง

สเตลล่า

สเตลล่า เป็นอะไรไป ไม่สบายเหรอ

เปล่า ไม่เป็นไร

ขอโทษนะ ฉันจะตั้งใจกว่านี้

ฉันก็ตัดสินใจจะออกไปข้างนอกเหมือนกัน

อือ

แพ้แล้ว

ช่วงนี้พวกโปลิสแกร่งเกินไปแล้ว

ทั้งที่เคยอ่อนที่สุดแท้ๆ

ขอโทษด้วยนะ ยึดถิ่นพวกนายไปซะเยอะเลย

ถ้าเราแสดงพลังกันเต็มที่ เราก็เปลี่ยนเมืองให้เขียวขจีได้

เนอะ อารากิ

อือ

ฝั่งฉันก็ต้องเร่งเกียร์เหมือนกัน

ใครอยากปลุกพลังให้ตื่น ไม่ต้องกั๊กเลยนะ

ไม่เอาด้วยหรอก

ไปโรงอาบน้ำกันเถอะ

เขาทำแบบนั้นอีกแล้ว

สงสัยจังว่ามันคืออะไร

ไหวไหม

อะไรกันน่ะ

ฉันเห็นภาพอะไรกัน…

มือถือเครื่องนั้น…

นานๆ ทีเธอถึงจะเป็นหวัด แน่ใจนะว่าอยู่คนเดียวได้

ไม่เป็นไรหรอก

ถ้าอาการแย่ลงก็โทรมานะ

-รู้แล้ว -ไปก่อนนะ

เดินทางดีๆ

-หามือถือนั่นไม่เจอเลย -ทางนี้ก็เหมือนกัน

หาตรงไหนต่อล่ะ

เหลือแค่ห้องของอารากิแล้ว

ฉัน… จำไอ้นี่ได้

ตอนที่บ้านนี้รับเลี้ยงฉัน

อารากิถือไอ้นี่ไว้

มีกุญแจล็อกอยู่

ทำยังไงดี

ถ้าเปิดมัน ฉันอาจย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว

กลับไปไหนเหรอ

กลับไปเป็นฉันในตอนนี้

เสียงดังระงมอยู่ในหัวฉัน

ใจหนึ่งก็ตะโกนว่า "อย่าเปิดนะ"

แต่อีกใจก็เรียกร้องให้เปิดเดี๋ยวนี้

ฉันจะเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดเอง

แต่ก็เป็นอยู่แล้วนี่

ช่วยเปิดที

ม่านตาตรงกัน ปลดล็อกอุปกรณ์

ยินดีต้อนรับ

คุณอิจิกายะ สเตลล่า

(โทโมริ สเตลล่า ส่วนของแรมส์: ร่างกายท่อนล่าง)

(ชิราโทริ โอลก้า ส่วนของแรมส์: ผิวหน้าและหนังศีรษะ)

(อิโซระ โชเซ ส่วนของแรมส์: นิ้วกลางและนิ้วชี้ขวา)

(ทำอะไรให้กินไหม ข้าวมันไก่)

เดี๋ยวต้องไปซื้อของสินะ

คุณป้าเหรอ

ใช่ บอกว่าอยากกินข้าวมันไก่

คงเห็นในทีวีเข้า

ทำอาหารบ่อยจริงๆ เก่งเกินไปแล้ว

ก็ฉันเลือกเป็นคนทำอาหารเองนี่

ทำความสะอาดด้วยใช่ไหม

ฮารูโตะก็ต้องทำแบบนั้นไม่ใช่เหรอ

เฮ่ย

ก่อนหน้านี้ที่โชเซทะเลาะกับคุณป้า ตลกดีนะ

ตอนที่โชเซออกจากโรงเรียน แล้วตัดสินใจไปทำงาน

ใช่แล้ว เสียงคุณป้าดังก้องไปทั่วทั้งตึกเลย

ตะโกนว่า "ไอ้ลูกโง่" แล้วก็ "เจ้าทึ่ม"

ถึงโชเซจะทำไปเพื่อคุณป้าก็เถอะ

แต่ฉันเข้าใจทุกอย่างที่แม่คิดในตอนนั้นนะ

ฉันดีใจที่แม่ให้ฉันกลับไปเรียนซ้ำชั้นปีนั้น

คงดีนะที่เข้ากับพ่อแม่ได้ดี

ส่วนที่บ้านฉัน แม่ไม่ยอมหุบปาก

พี่สาวคนโตกับพี่สาวคนรองก็ไม่ยอมหุบปาก

น้องสาวคนเล็กก็ไม่ยอมหุบปาก แม้แต่ฮารูมิก็ไม่ยอมหุบปาก

(ฮารูมิ ฮารูนะ ฮารูโกะ ฮารูฮิโกะ)

ตื่นได้แล้ว ตื่นสิ ฮารูโตะ ตื่นสิ

แล้วคุณยายล่ะ

แข็งแกร่งที่สุดเลย

อารากิโชคดีนะที่สนิทกับสเตลล่า

เป็นเพราะอายุเท่ากันหรือเปล่า

เอ่อ…

ฉันว่าเป็นเพราะสเตลล่าปรับตัวเข้าหาฉัน

จริงเหรอ ตอบได้แบบพี่ชายคนโตมากเลย

อารากิก็อาศัยอยู่กับญาติที่บ้าน

แต่ดีที่อย่างน้อยก็มีสเตลล่าอยู่ด้วย

อือ

คุณพ่อคุณแม่เป็นคนยังไงเหรอ

ฉันจำไม่ได้ ทั้งหน้าตา ทั้งนิสัย

-แล้วรูปล่ะ -ไม่มี

อย่างงั้นเหรอ

อ้าว การแข่งระหว่าง แลมปส์กับหมาป่าสีชาดจะเริ่มแล้ว

มาดูกันๆ

คนโกหก

นี่

นั่นอะไรน่ะ

หมายถึงอะไรเหรอ

ทำอะไรสักอย่างอยู่ใช่ไหม

เปล่าเลย

ทำไมถึงได้มีดัสต์เยอะขนาดนี้

ที่จริงนายก็มีดัสต์เท่าพวกฉันใช่ไหม

รู้ไหม อารากิ…

พวกฉัน… ฉัน สเตลล่า แล้วก็ไค

เห็นทุกอย่างที่อารากิทำทุกคืน

บอกพวกฉันมาเถอะ

นายทำอะไรทุกคืน

จนต้องแกล้งทำเป็นว่าดัสต์เหลือน้อย

ช่วงนี้ฉันเห็นภาพแปลกๆ ตลอดเลย

ภาพตอนสมัยเด็ก

เอ๊ะ ได้ยังไงกัน

-ทั้งที่ฉันทำทุกคืนแล้ว… -ทำอะไร

ไค

ดูเหมือนว่ายิ่งสเตลล่าเลี่ยงแรมส์ของนายเท่าไร

ก็ยิ่งเห็นความทรงจำแปลกๆ มากขึ้นเท่านั้น

มันเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า

นี่พวกนายพูดเรื่องอะไรกัน…

พูดถึงเรื่องฉันอยู่น่ะ โชเซ

ช่วงนี้แปลกมากเลย

ฉันเอาแต่เห็นความทรงจำวัยเด็กนอกชินคัตสึชิกะ

มีผู้ชายกับผู้หญิงที่ฉันไม่รู้จักอยู่ข้างๆ

แถมไม่มีอารากิอยู่ด้วย

นี่ อารากิ นายใช้แรมส์ทำอะไรฉันหรือเปล่า

นายทำอะไรกันแน่

แต่ละวันฉันยิ่งนึกออกได้มากขึ้น

ยิ่งเป็นแบบนี้

ความทรงจำวัยเด็กที่มีร่วมกับอารากิ ก็ยิ่งเลือนรางลงเท่านั้น

ฉันจำอะไรไม่ได้แล้ว

ความทรงจำที่เรามีร่วมกันก่อนอายุห้าขวบ…

มันกลายเป็นอย่างอื่นไปหมดแล้ว

และฉันไม่มีทางรู้ได้เลย ว่าอันไหนคือความทรงจำที่แท้จริง…

แต่ฉันเจอสิ่งนี้