The Welcome Table

Θέλω να δω αυτή την όμορφη πόλη

Ναι, θέλω να δω αυτή την όμορφη πόλη

Λοιπόν, θέλω,

Θέλω να δω αυτή την όμορφη πόλη

Θέλω να δω αυτή την όμορφη πόλη Μια από αυτές τις μέρες

Μια από αυτές τις μέρες και

Θέλω να κάτσω στο τραπέζι του καλωσορίσματος

Ναι, θέλω να κάτσω στο τραπέζι καλωσορίσματος

Θέλω να κάτσω στο τραπέζι καλωσορίσματος

Θέλω να κάτσω στο τραπέζι καλωσορίσματος

Να δω αυτή την όμορφη πόλη

Μια από αυτές τις μέρες

Μια από αυτές τις μέρες και

Θέλω να τραγουδάω και να μην κουράζομαι

Θέλω να τραγουδάω και να μην κουράζομαι ποτέ

Ναι, θέλω να τραγουδάω και να μην κουράζομαι

Θέλω να τραγουδάω και να μην κουράζομαι

Να κάτσω στο τραπέζι του καλωσορίσματος

Να δω αυτή την όμορφη πόλη Μια από αυτές τις μέρες

Μια από αυτές τις μέρες

Πάντα μετανάστευαν οι άνθρωποι.

Πάντα έψαχναν αυτή τη φευγαλέα πατρίδα στον ορίζοντα.

Τι μας λέει ότι είμαστε ευπρόσδεκτοι;

Τι μας λέει ότι είμαστε στην πατρίδα μας;

Πού είναι η πατρίδα μας;

Η πατρίδα μάς λέει ποιοι είμαστε.

Η πατρίδα μάς λέει τι μας αρέσει.

Μας λέει ποιους αγαπάμε.

Τι τρώμε.

Τι λέμε.

Σε ποια γλώσσα.

Η πατρίδα είναι ο τρόπος που ο ήλιος χαϊδεύει το δέρμα μας.

Είναι το σχήμα του φεγγαριού στον ουρανό.

Ο τρόπος που την κυκλώνουν τα αστέρια.

Κανείς δεν θέλει να φύγει μακριά από τις ρίζες του.

Οι μυρωδιές, οι ήχοι.

Τα χαμόγελα, η οικειότητα.

Η άνεση όσων γνωρίζουμε.

Όλων όσων μας γέννησαν και μας έκαναν ό,τι είμαστε.

Αλλά, κάποιες φορές,

δεν έχουμε άλλη επιλογή,

παρά μόνο να φύγουμε.

Αυτό είναι το δύσκολο:

Φύγαμε όλοι από την πατρίδα μας.

Έχουμε όλοι μεταναστεύσει χωρίς να το γνωρίζουμε.

Έχουμε μεταναστεύσει σε άλλο πλανήτη.

Έναν πλανήτη με αλλαγμένο κλίμα.

Έναν πλανήτη πολύ διαφορετικό από αυτόν που κατοικούσαν οι άνθρωποι από πάντα.

Και μεταναστεύουμε όλοι προς τα εκεί, αυτή τη στιγμή.

Είτε μας αρέσει, είτε όχι.

Κι αυτό σημαίνει ότι θα αλλάξουν τα πάντα.

Κι ίσως δεν γυρίσουμε ποτέ στην πατρίδα.

Ό,τι έμεινε από τη σταθερότητα του κόσμου

πρόκειται να εξαϋλωθεί.

Το κλίμα αλλάζει πέρα από κάθε διαχειρίσιμο όριο.

Ένας στους τρεις ανθρώπους στον πλανήτη

προβλέπεται να χάσει το σπίτι του από την κλιματική αλλαγή.

Δισεκατομμύρια άνθρωποι θα χάσουν τα σπίτια τους.

Πρόκειται να λάβουμε μέρος στη μεγαλύτερη μαζική μετανάστευση της ιστορίας.

Οι κυβερνήσεις ξέρουν ότι θα συμβεί,

αλλά δεν κατασκευάζουν σταθμούς υποστήριξης και κέντρα μετανάστευσης.

Κατασκευάζουν τείχη και κέντρα κράτησης.

Καθώς τα πράγματα χειροτερεύουν και ο κόσμος μετακινείται περισσότερο,

οι κραυγές υπέρ των τειχών γίνονται όλο και πιο δυνατές.

Εδώ πέρα. Ο Θεός να φυλά τις ΗΠΑ.

Ελπίζω να χτίσει το τείχος, να βρει τα λεφτά.

Το χρειαζόμαστε.

Δεν είναι παιχνίδι. Είναι οι ΗΠΑ.

Όταν έρχονται 15.000 άνθρωποι,

-πώς τους σταματάς; -Τους πυροβολάς!

Δεν γίνεται.

Κυβερνήσεις παγκοσμίως επενδύουν σε φύλαξη συνόρων

και φυλάκιση.

Και τα τείχη δείχνουν τον ρατσισμό.

Τη στρατιωτικοποίηση.

Τον εθνικισμό.

Τον φασισμό.

Αυτή η μεριά είναι δικιά μας. Αυτή είναι δικιά σας.

ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

Οπότε, όταν όλοι πρέπει να μεταναστεύσουμε, πού θα πάμε;

Πώς θα είναι όταν θα φτάσουμε εκεί;

Θα είμαστε ευπρόσδεκτοι;

Θα υποδεχτούμε αυτούς που θα έρθουν στην πόρτα μας;

Ο τείχος συμβολίζει όλο αυτό το μίσος.

Ποιο, όμως, είναι το αντίθετο ενός τείχους;

Σας καλωσορίζουμε στο τραπέζι μας στο ανάχωμα.

Δεν έχουμε τραπεζομάντηλο,

αλλά κάθε νήμα των ιστοριών μας υφαίνει έναν τάπητα.

Ο κόσμος σε αυτό το τραπέζι πέρασε πολλές δυσκολίες για να φτάσει εδώ.

Άνθρωποι κάθε ηπείρου που μετακινήθηκαν λόγω της κλιματικής αλλαγής.

Έφτασαν εδώ για πρώτη φορά

για να αναρωτηθούν

πού είναι η πατρίδα τώρα;

Καθίστε μαζί μας και ακούστε τις ιστορίες μας.

Ξεκινήσαμε με μια οικογένεια που είδε τον Παράδεισό της να καίγεται.

Γεια σας, είμαι η Άλι.

Η ζωή μου ήταν όμορφη και ευλογημένη.

Το σπίτι μας ήταν τόσο ξεχωριστό.

Στην πυρκαγιά, λόγω του μποτιλιαρίσματος, είχαμε κολλήσει.

Οι πυροσβέστες το ίδιο.

Και τότε έπαιξε ένα τραγούδι,

νομίζω των Bee Gees, στο ραδιόφωνο.

Με φιάλες προπανίου να σκάνε.

Και λέει "Μένοντας ζωντανός".

Οι πυροσβέστες μας είπαν

να αφήσουμε τα οχήματα και να τρέξουμε σε ένα πάρκινγκ

γιατί η φωτιά ερχόταν σε εμάς.

ΠΑΡΑΝΤΑΪΣ, ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

Αυτό ήταν.

Αυτό ήταν το επαγγελματικό μου ηχείο JBL PRX.

Κάνω ενίσχυση ήχου.

Για DJ και τα λοιπά.

Δεν είχαμε επίσημη προειδοποίηση.

-Δεν υπήρξε προειδοποίηση; -Όχι.

Δεν υπήρξε δημόσια προειδοποίηση ή κάτι τέτοιο.

Ακούσαμε απλά εκρήξεις.

Συνεχόμενες εκρήξεις.

Άκουγες τις φιάλες προπανίου να σκάνε.

Και τότε ήξερα ότι η φωτιά μάς έχει πλησιάσει στο ενάμιση χιλιόμετρο.

Εντάξει.

Θα καλέσω.

Εκεί μπορούσες να δεις τη φωτιά.

Ήταν πορτοκαλί.

Ποιο ήταν το νούμερο που είπαν, 800 γήπεδα;

Ογδόντα ανά λεπτό.

Είναι μεγάλη. Είναι γρήγορη.

ΠΑΡΑΝΤΑΪΣ - ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ

Εδώ ακριβώς ήταν το υπνοδωμάτιό μας.

Γεννήθηκε ακριβώς εκεί.

Το σπίτι ήταν το πρώτο πράγμα που γνώρισε.

Και απλώς κοίταξα γύρω μου και είπα "Τι να πάρω μαζί μου;"

Και είχα το μωρό

να κλαίει επειδή πεινούσε.

Αλλά ταυτόχρονα προσπαθούσα να μαζέψω τα πράγματα για όλους.

Ο δρόμος στον οποίο εγκλωβιστήκαμε είναι ανάμεσα στα δέντρα εδώ.

Βγήκαμε στον δρόμο και πέσαμε απευθείας σε μποτιλιάρισμα.

Δεν πρέπει να απομακρυνθήκαμε πάνω από τρία χιλιόμετρα.

Καθόμουν στο αμάξι.

Σκεφτόμουν πως δεν θα πεθάνω έτσι.

Δεν θα πεθάνω έτσι.

Μόλις γέννησα μωρό.

Έχω και τόσα άλλα παιδιά μαζί μου.

Δεν θα πεθάνουμε έτσι.

Η Άλι, ο Τζέισον κι η οικογένειά τους ήταν οι τυχεροί.

Ογδόντα πέντε άνθρωποι πέθαναν

και τα πάντα στο Πάρανταϊς κάηκαν.

Λόγω της κλιματικής αλλαγής, κάνει πιο πολλή ζέστη και ξηρασία από ποτέ.

Μια απλή πυρκαγιά έχει πλέον μετατραπεί σε κλιματική κόλαση.

Μια ματιά στην αποκάλυψη.

Καμένα και υγροποιημένα μπιμπερό.

-Λάστιχα. -Ταμπλό.

Πάγκοι, φούρνοι μικροκυμάτων.

Τηλεοράσεις υγρών κρυστάλλων.

-Δορυφορικά πιάτα. -Παπούτσια.

Πλαστικά δοχεία για οργανική μπέιμπι ρόκα.

Κάμερα, ρούχα.

Το μόνο μέρος που δεν κάηκε ήταν τα πάρκινγκ.

Μπορείς να επιστρέψεις το καροτσάκι στη θέση του,

αλλά το σουπερμάρκετ δεν υπάρχει πια.

Τελικά, ένας αστυνομικός μας είπε να βγούμε από τα αμάξια

και πως θα συνεχίσουμε με τα πόδια.

Έτσι, όλοι όσοι ήταν στο δρόμο άρχισαν να τρέχουν.

Μας είπαν να πάμε σε ένα πάρκινγκ.

Ολόκληρο το πάρκινγκ ήταν γεμάτο κόσμο.

Στην αρχή ήταν πολύ τρομακτικό.

Με τη φωτιά παντού, δεν είχαμε πού να πάμε.

Έβρεχε απλώς στάχτη.

Μετά, μας είπαν "Καθαρίσαμε μια δίοδο."

"Αν έχετε ακόμα αμάξι, μπείτε μέσα."

"Προχωρήστε, μη στρίβετε."

"Θα κινδυνέψουν κι όλοι οι άλλοι. Απλώς προχωρήστε."

Έχεις εισπνεύσει πολύ καπνό;

Ναι, δεν είχαν μάσκες.

Τα αγόρια μου είχαν από ένα κομμάτι ύφασμα

που χρησιμοποιούσαν και όταν τα έπλυνα μετά

ήταν φοβερά βρώμικα.

Σκέτο μαύρο.

Έβλεπες τροχόσπιτα παντού

ή στις αυλές των ανθρώπων και ήταν εμφανές

ότι ήταν για να ζουν εκεί.

Ο αριθμός που κυκλοφορεί

όσον αφορά τους εκτοπισμένους είναι 22.000 άνθρωποι.

Αυτοί είναι σύγχρονοι πρόσφυγες.

Κλιματικοί πρόσφυγες

που ζουν μόλις πενήντα χιλιόμετρα παρακάτω σε ένα βαν στο Τσίκο.

Είναι μέλλον αυτό;

Το αμερικανικό όνειρο καταρρέει τριγύρω μας.

Από τον Ατλαντικό ως τον Ειρηνικό, δεν υπάρχει ασφαλές μέρος.

Πού θα είμαστε ασφαλείς;

Η γεωγραφία δεν έχει απάντηση.

Σε όλη τη χώρα,

πυρκαγιές, πλημμύρες, ακραίες καιρικές συνθήκες κάθε είδους.

Το ύφασμα της αμερικανικής σταθερότητας έχει ξεφτίσει,

τα νήματα διαλύονται.

Οι αμερικανικές πόλεις καταστρέφονται πιο γρήγορα από ό,τι ξαναχτίζονται.

Μια καρδιά

Γεμάτη σαν χωματερή

Μια δουλειά που σε σκοτώνει αργά

Πληγές που δεν επουλώνονται

ΜΠΟΛΝΤΕΡ, ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ