Mammals

اقیانوس عمیق

برای پستانداران،

یکی از نامساعدترین جاهای روی زمینه.

می‌تونیم یه دوربین دیگه رو بذاریم رو کانال سه؟ باشه.

هرچی که داریم. آره.

بقا توی این دنیای بیگانه،

نیازمند سازگاری‌های شدیدیه.

ما تازه شروع کردیم به کاوش این اعماق.

پس اگه از کانال یک دارید تماشا می‌کنید، سوپرسَمپلر... آره.

این دیگه چیه؟!

وای خدای من! وای خدایا، این چیه؟

با این حال، بعضی از پستانداران...

...برای میلیون‌ها سال به اینجا میان.

یه نهنگ عنبره.

وای خدایا. به شکلش نگاه کن.

یا خدا!

وای! باورنکردنیه.

نهنگ‌های عنبر هم مثل همه پستانداران، هوا تنفس می‌کنن.

اما تقریباً یک مایل زیر آب،

توی تاریکی یخبندان،

انگار کاملاً تو خونه خودشونن.

اونا هم مثل خیلی از پستانداران،

چالش‌های زندگی توی آب رو پشت سر گذاشتن.

به شگفت‌انگیزترین شکل‌های ممکن.

خیلی از پستانداران، وقتی با آب روبرو میشن،

ترجیح میدن فقط نوک پاشون رو توش بزنن.

شمال سری‌لانکا، اواخر فصل خشک.

یه گروه ماکاک،

دنبال اون مقدار میوه کمی هستن که توی جنگل مونده.

جستجوشون اونا رو به یه برکه جنگلی رسونده.

اما اینجا چیزی بیشتر از...

...فقط یه نوشیدنی گوارا برای اونا هست.

نیلوفرهای آبی.

به اندازه‌ای که شکم خالی کل گروه رو پر کنه.

اما گل‌ها درست خارج از دسترسه.

گرفتمش!

اما یه گل تنها فقط اشتها رو باز می‌کنه.

برای جایزه اصلی،

باید دل به آب بزنن.

برای حیوانی که تقریباً تمام وقتش رو روی خشکی می‌گذرونه،

ماکاک‌ها به طرز شگفت‌انگیزی توی آب ماهرن.

اونا دنبال غلاف‌های بذری آبدار نیلوفرها هستن.

که پر از مواد مغذیه.

یه راه‌حل عالی برای بحران غذایی فصلی ماکاک‌ها.

به لطف کنجکاوی طبیعیشون،

و تمایلشون به کشف فرصت‌های جدید،

این ماکاک‌ها فهمیدن که پریدن تو آب می‌تونه به صرفه باشه.

برکه‌های آب شیرین توی جنگل ممکنه کم و نایاب باشن.

اما در مرکز کانادا،

آب همه جا هست.

خاک مرطوب راحت کنده میشه،

و درست زیر زمین،

یه شبکه از تونل‌ها هست.

کار یه پستاندار کوچولوی فوق‌العاده کوشا.

یه موش کور ستاره‌بینی.

عملاً نابینا،

اون به بینی فوق‌حساسش تکیه می‌کنه.

فقط برای بو کردن نیست.

همچنین،

برای حس کردن هم هست.

و صد برابر حساس‌تره...

...از نوک انگشتان ما.

برای تامین انرژی شیوه زندگی فعالش،

باید هر روز تا دو برابر وزن بدنش غذا بخوره.

و کرم‌ها، همینطور که تونل می‌زنن،

به طور خود به خودی وارد تونل‌های اون میشن.

زندگی زیر زمین می‌تونه خیلی خوب باشه.

اما هر بهار،

بارون سیل‌آسا خاک رو اشباع می‌کنه.

و خیلی زود تونل‌های موش کور پر از آب میشن.

اون بیشتر از سی ثانیه نمی‌تونه نفسش رو حبس کنه.

باید بیرون بیاد وگرنه غرق میشه.

رسید!

اما بعد از یه نفس تازه،

دوباره مستقیم شیرجه میزنه تو آب.

پاهای بزرگ، عالی برای کندن،

همچنین پاروهای خیلی موثری میسازن.

و پوشش ضد آبش،

اونو گرم نگه میداره.

پس برای شنا کردن کاملاً مجهز شده.

اما، با این وجود، یه مشکلی وجود داره.

چطوری طعمه رو زیر آب بو می‌کنی؟

اول، حباب‌ها رو توی برگ‌های غرق شده فوت می‌کنه.

بوها وارد اونا میشن.

و با بو کردن اون‌ها با بینیش،

اون رو قادر می‌کنه تا چیزی خوردنی رو تشخیص بده.

پس حتی زیر آب هم می‌تونه طعمه‌های احتمالی رو پیدا کنه.

موش‌های کور ستاره‌بینی از معدود پستاندارانی هستن...

...که هم توی آب و هم توی خاک به همون اندازه احساس راحتی می‌کنن.

فراتر از خشکی،

اقیانوس‌هایی که دو سوم سیاره ما رو پوشوندن،

پر از غذاهای ممکنه.

برای بیشتر پستانداران، این غذاها دور از دسترسه.

اما این باعث نمیشه بعضی‌ها از تلاش برای به دست آوردنش دست بکشن.

یه کایوت ماده،

داره در سواحل اقیانوس آرام مکزیک گشت‌زنی می‌کنه.

زندگی در لبه یک صحرا،

به این معنیه که اغلب برای غذا باید به اقیانوس تکیه کرد.

این کایوت ماده یه پرنده دریایی رو به عنوان غذا انتخاب می‌کرد،

اگه فقط می‌تونست یکیشو بگیره.

دیگه نمی‌تونه شکست بخوره.

گرسنگی مجبورش می‌کنه که به راهش ادامه بده.

این صحرا ۲۰۰۰ مایل امتداد داره

در امتداد ساحل باخا در مکزیک.

کایوت‌های این منطقه مجبورند

باتلاق‌های حرا و نهرهای عمیق رو جستجو کنن.

بعد از یه روز طولانی زیر آفتاب سوزان صحرا،

پشتکار نتیجه‌اش رو میده.

یه جسد مرده که موج‌ها به ساحل آوردن.

لاشه یک وال خاکستریه

که زیر آفتاب داره فاسد میشه.

این لاشه برای ماه‌ها تغذیه او کافیه.

اما بقیه لاشه‌خواران گرسنه هم پیداش کردن.

اون‌ها سر بهترین قسمت‌ها با هم دعوا می‌کنن.

اما یک وال ۴۰ تنی غذا بیش از حد کافی برای همه‌شون هست.

مد و جزر روزانه اینقدر غذا فراهم می‌کنه

که خط ساحلی اقیانوس آرام باخا

تا ۱۴ برابر بیشتر از کایوت‌ها رو پشتیبانی می‌کنه

نسبت به کایوت‌های مناطق داخلی.

اما گسترش لاشه‌خواری در خشکی

به شکار در دریا،

نیاز به مهارت‌های خیلی متفاوتی داره.

با این حال، ۵۰ میلیون سال پیش

اجداد پستانداران دریایی

دقیقاً همین کار رو شروع کردن.

یک دلفین پوزه‌بطری و دو بچه‌اش

در آب‌های کم‌عمق خلیج فلوریدا گشت می‌زنند.

آب‌های ساحلی اینجا پر از ماهیه.

اما بیشتر خلیج کمتر از یک متر عمق داره.

برای یک پستاندار بزرگ با دمی که بالا و پایین میره،

همین جابجا شدن هم یه چالشه.

اما اون یه راه حل ساده داره.

به پهلو شنا می‌کنه.

اما هنوز هم دنبال کردن یه ماهی سخته،

چه برسه به اینکه بخواد بگیرتش.

و یک ماهی به تنهایی نمی‌تونه یه خانواده رو سیر کنه.

اما این مادر باهوش، یک راه حل دیگه داره،

حتی هوشمندانه‌تر.

با تکان دادن دمش،

آب رو به هم میزنه

و یک دیوار گلی درست می‌کنه

دور یه دسته ماهی.

ماهی‌ها برای فرار

مجبور میشن

به بیرون بپرن.

اون تنها کسی نیست که غذا گیرش میاد.

خانواده جوونش هم می‌تونن غذا بخورن.

اما حلقه‌های آب گل‌آلود

تنها روش شکار دلفین‌ها در فلوریدا نیست.

این خانواده از یک مانع S شکل استفاده می‌کنه

تا ماهی‌ها رو بترسونه.

چرا دلفین‌های فلوریدا از اشکال مختلفی استفاده می‌کنن،

یک راز باقی مونده.

اما این هوش و نبوغ

پستانداران دریایی رو قادر می‌سازه

تا خیلی فراتر از آب‌های کم‌عمق حرکت کنن.

شیرهای دریایی کالیفرنیایی.

اونها ممکنه بیش از ۷۰ درصد از عمرشون رو توی دریا بگذرونن.

اونها می‌دونن فرصت‌هایی که اقیانوس باز فراهم می‌کنه

بی‌پایانه.

فوت و فنش اینه که چطور ازشون نهایت استفاده رو ببرن.

شیرهای دریایی برای رسیدن به اینجا انرژی زیادی صرف کردن.

و ساردین‌هایی که دنبالش هستن، در زیر اون‌ها پراکنده‌اند.

شکارچی‌ها باید اون‌ها رو جمع کنن.

مرلین‌های راه‌راه از راه میرسن.

تا چهار متر طول دارن

و یک نیزه کشنده روی پوزه‌شون.

اون‌ها هم در حال شکارن.

شیرهای دریایی اون‌ها رو تماشا می‌کنن.

مرلین‌ها دست به کار میشن.

اون‌ها ساردین‌ها رو به شکل یه توپ در میارن

و بعد به سمت سطح آب هدایتشون می‌کنن.

این همون چیزیه که شیرهای دریایی منتظرش بودن.

سریع و چابک،

شیرهای دریایی از تلاش مرلین‌ها استفاده می‌کنن

و یک وعده غذای آسون به دست میارن.

این شیرهای دریایی باهوش

یاد گرفتن که چطور اجازه بدن مرلین‌ها کار سخت رو انجام بدن.

اما شیرهای دریایی برای همیشه توی آب نمی‌مونن.

جزایر گالاپاگوس.

لکه کوچکی از خشکی در پهناورای اقیانوس آرام.

اینجا، شیرهای دریایی باردار گالاپاگوس

به ساحل میان تا زایمان کنن.

وقتی تازه به دنیا میاد، نمی‌تونه شنا کنه.

یک توله کاملاً به مادرش وابسته است

برای مراقبت و شیرش.

ظرف دو هفته، به لطف غنای این شیر،

به اندازه کافی قوی میشه که به آب بزنه.

اما یک توله تازه متولد شده

برای برادر بزرگترش کمی شوک‌آوره.

برای دو سال گذشته،

اون مادرش رو فقط برای خودش داشته.

توله جدید نشانه قطعی اینه

که حالا باید روی پای خودش بایسته.

یک خلیج کوچک و پناهگاه‌دار، مکانی امن برای توله‌ها و دیگر جوان‌هاست

تا اعتماد به نفسشون رو بسازن.

حالا، زیر نگاه تیزبین یک گاو نر غالب،

شیرهای دریایی جوان مهارت‌هایی رو که لازم دارن یاد می‌گیرن

برای زندگی در دریا.

اما این زمانی از ساله