Paper Lives (Kağıttan Hayatlar)

NETFLIX PRESENTEERT

In een wereld waarin kinderen huilen, is lachen alleen maar wreed.

Voor alle zwerfkinderen die alleen op straat opgroeien…

Welkom. -Dank je.

Merci. -Veel plezier.

Mr Yasin, hebt u heel even? -Een foto met uw vrouw, graag.

Alstublieft. -Hebt u even?

Dank u wel. Mogen we er nog eentje maken?

Welkom, Miss Asli. Wilt u even poseren?

Meiden, stukje rijden?

Sodemieter op. -Ga weg.

Ga eens opzij.

Kom op, man.

Wat een mafkees. Ga opzij.

Kijk niet zo naar me.

Broer.

Broer?

Mehmet?

Heb je weer papier verzameld?

Goeie training, en in de frisse lucht.

Anders word ik stram.

Training waarvoor? Wij verzamelen ook papier. Doe rustig aan.

Het wordt je dood. -Ik was duizelig.

Nogal logisch.

Zo pleeg je zelfmoord. -Het gaat wel.

Je medicijnen zijn op. Ga rechtop zitten. Kom.

Hallo? Oom Tahsin?

Help ons. Opzij.

Ga opzij, man. Help ons.

Is er een verpleegster? -Nummertje trekken.

Waar? -Bij die automaat naast de deur.

Ik vraag om hulp en dan moet ik een nummertje trekken.

Ben je niet bang voor God? Hou even vol.

Lukt dat?

Blijf rechtop zitten.

Oké…

Help ons.

Alsjeblieft, help mijn zoon. Help.

Hij krijgt geen lucht. -Haal een brancard.

Voorzichtig. -Hoe is het met hem?

Ik voel z'n pols. -Luchtweg is vrij.

Een trage hartslag en anisocorie.

Zijn pols wordt zwakker. -Naar de rode zone.

Ik beloof het je. Je wordt beter. -Infuus.

Test zijn bloed op allergieën. -Doe ik.

Mijn jongen…

Mijn jongen…

Je wordt beter, dat beloof ik je.

Het komt allemaal goed.

Adem in.

En uit.

Adem in.

En uit.

Kleed je maar aan.

Je wacht op een niertransplantatie.

Je moet volhouden tot we een donor hebben.

Je moet echt aan de dialyse.

Maak snel een afspraak. En ga ook naar de nefroloog.

Ik kan niet meer, dokter.

Oom Tahsin.

Stap in.

Vanavond wordt Istanbul overvallen door noodweer.

Code geel is nu van kracht.

Er zijn beelden te zien van de stortbui. De weercentrale…

Zag je dat jochie, Gonzi?

Wat zou er gebeurd zijn? -Ik heb geen idee, broer.

Nou, wat zei de dokter?

Hetzelfde als altijd. Ik wacht nog steeds op een donornier.

En het geld? -Ik heb flink gespaard.

Ik heb 't bijna.

Als ze een nier voor je hebben, wordt alles anders.

Precies.

Blijf liggen, broer.

Jij zei dat ik niet stonk, toch? -Is ook zo.

Rot op. De dokter z'n neus viel er bijna af.

Nou, ik ruik het niet.

Je voelt je al beter.

Hij heeft morfine gehad. Straks is ie high.

Hij is toch altijd high?

We moeten op zoek naar een nachtapotheek.

Geen probleem. -Dank je.

Wanneer ga je naar de hamam? -Overmorgen. Hoezo?

Jullie stinken de tent uit.

Ja, we stinken echt heel erg.

De straten zijn…

Oom, laat de radio maar aan, als je 't niet erg vindt.

Ja…

God…

ik heb een hekel aan mijn wrede lotsbestemming

ik heb een hekel aan die eindeloze kwelling

die onbestendige vinger van het lot de klappen van het leven

al die problemen

ik heb een hekel aan

liefdes die nooit wat werden

mijn gemaakte glimlach

doodgaan voordat je echt hebt geleefd

ik heb er zo'n hekel aan

Hé, stuk. Zin in wat leuks?

Alles goed?

Goal.

Wat is er?

Gaat goed, Gonzi.

Ik kom vandaag niet.

Grapje.

Ik ben er over vijf minuten, even mijn ontbijt opeten.

Zie je zo.

Goedemorgen, zuster Hacer.

Breien maar, de winter komt.

Eet smakelijk, jongens. -Dank je.

Een fijne dag. -Dank je.

Fijne dag, broer Hasan. -Dank je.

Broer Mehmet. -Wat?

Heb je vijf lira?

Stelletje bedelaars. Jullie hebben op me gewacht, hè?

Nee, broer.

Om lijm te kopen, hè? Bijdehand.

Helemaal niet. Het is voor brood.

Gelul. Ik ken jullie toch. -Ik zweer 't bij God.

Dat moet je nooit doen.

Hij heeft jullie al genoeg gestraft. Kijk maar.

Jongens…

Jullie worden mijn ondergang. Pak aan.

Als ik je lijm zie snuiven, krijg je klappen.

Wegwezen.

Dit is zo mooi. Ik zei tegen ze…

Alles goed, Mehmet? -Prima. Met jullie?

Net terug uit de scharrelbuurt. We hebben koekjes, wil je ook wat?

Ik geef ze wel aan die kids. -Oké.

Heb je een sigaret voor me? -Zeker.

Mag 't? -Wacht.

Hier. Neem er een paar.

Ik probeer te stoppen. Ik heb zelf niks.

Goed dan. -Wacht.

Dank je, schat.

Het beste.

Çağla, bedankt voor de koekjes.

Geef acht.

Wat doen jullie? -Waar was je?

We dachten dat je niet zou komen.

Ik ben er. -Geen zorgen.

Kom.

Hier.

Hoe gaat ie, Vlo? -Goed.

Neem een koekje. -Dank je.

Pas op voor de smerissen, laat je niet pakken.

Je ziet er beter uit, baas. -Ik dacht dat ik doodging.

Bedankt, Gonzi. -Geen dank.

Maar je moet op tijd naar de dokter gaan.

Koekje? -Wil ik wel.

Altijd eerst eten. -Hier.

Pak maar. -Dank je wel, broer.

Neem zo veel als je wilt. -Rustig, je stikt er bijna in.

Fijne dag. -Dank je.

Ga nou geen papier verzamelen omdat het lekker weer is.

Denk aan oom Tahsin. Hij maakt zich zorgen om je.

Hou op, Gonzi. Ik ben hier, ik ga nergens heen.

Ik zeg het alleen maar. Je was gisteravond bijna dood.

Klopt.

Doodgaan is niet zo moeilijk.

Maar hoe zit het met onze dromen?

Die kun je nooit allemaal waarmaken.

Weet je het niet meer? -Wat niet?

Jezus…

Hier.

Alleen jij kan dit lezen.

Dat is onze bucketlist. Van onze laatste verjaardag, weet je nog?

Heb je die nog steeds? -Natuurlijk.

Waarom kom je daar nu mee?

Is dit niet het juiste moment?

Zonder nier zeg ik straks: 'Ik was ooit ook gezond.'

'Eens ga jij ook dood.'

Precies. -Dat moet je niet zeggen.

Laten we het gewoon doen.

Oké.

Wat staat hier? -Hier, kijk.

Eén.

'Je moeder vinden.'

Twee.

Wat… -Je kan 't ook niet lezen.

Er staat: 'In een cabrio rijden.'

Ja, spring er nou toch eens in.

Lazer op.

Geef m'n peuk terug. En blijf in je wijk.

Anders krijg je op je reet. -Mijn reet is uniek.

Ik waarschuw je maar. Eikel.

MOEDER VINDEN, CABRIO RIJDEN, LUXE HOTEL, VLIEGREIS MAKEN

200, 300, 400, 500, 550, 600, 650…

Duizend.

83 kilo karton.

Oké.

45 kilo.

Hé. -Moet je, eikel?

Blijf van die flessen af.

Lazer toch op.

Jongen…

Ga terug naar je wijk. -Wat zeg je?

Jongen… -Kom hier.

Kom hier. -Wat zeg je?

Kom maar. -Wat?

Wat?