Carolina Caroline

Hej.

8,99 dollarë.

Më vjen keq, a mund të të ndërroj një pesëshe me pesë njëshe?

për atë dhjetë mbrapa?

Jo. Jo, duhet të ketë dhjetë të tilla aty brenda.

Jo, po të them, kam nëntë njësha dhe një dhjetë.

Po sikur të të jap edhe një dhe do ta quajmë 20?

Po sikur të të jap një dollar më shumë për një 20?

Oh, gabimi im.

Do t'ju jap vetëm një tjetër dhe do ta quajmë 20.

Nëntë, dhjetë, bëjnë nëntë, dhjetë plus një më shumë, dhe kjo është njëzet.

Tani po hipim në makinë për në Charleston, Karolina e Jugut.

Tani duke hipur në bord.

Tungjatjeta, partner. - Si je?

Më lejo... Më lejo të marr një qese me arra.

Një qese me arra, po, zotëri.

Po mbushet?

Jo.

Nuk ka stacion tjetër për 50 milje, zotëri.

S'ka problem, do të rri në qytet.

Oh. Ke familje këtu? - Jo.

Ti punon për kompaninë e naftës, apo jo?

Jo, zotëri. - Nuk kam familje këtu.

dhe nuk je me kompaninë e naftës, por do të qëndrosh në qytet.

Oh, në rregull. Epo, 69 dollarë atëherë.

Në rregull. Unë kam një dhjetëshe...

Në rregull, gjashtë.

Dhe pastaj 31, ja ku jeni.

Shkëlqyeshëm. - Në rregull.

Në fakt, e di çfarë? Më duhet një faturë më e madhe.

Dhjetë. Më duhen dhjetë. - Më fal?

Ajo dhjetë. A do të ishte në rregull nëse do të të ndërroja të gjitha këto mbrapsht?

plus një shtesë për ato dhjetë?

Epo... Në rregull, pra...

Në rregull, ja ku jeni. - Shkëlqyeshëm. Faleminderit.

Kjo është e jotja. - Në rregull.

Uau. Prit, prit pak, hoss.

Më dhe dhjetë dollarët mbrapsht.

Jo, jo, jo. Jo, të dhashë... të dhashë një.

Jo, jo, më dhe shumë. Mora 19 këtu.

Faleminderit. - Po.

Faleminderit që më tregove. E vlerësoj këtë.

Dëgjo, si thua ta bëjmë këtë?

Pse të mos të jap edhe një

dhe pastaj e bëjmë këtë 20?

Edhe një? - Edhe një.

Nëntë, dhjetë, 19, po të jap edhe një, 20.

Mm, në rregull.

Shkëlqyeshëm. - Në rregull.

Mirë? - Po. Në rregull.

Dhe 20.

Faleminderit shumë. - Po, në çdo kohë.

Shihemi kur të jem gati të mbushem, ë?

Po, do të të pres.

A është e vërtetë kjo?

Mallkoftë, Çarli.

Më falni, zotëri?

Po, e pashë çfarë bëre atje brenda.

Ti merr një 20 për një dhjetë dhe dhjetë njësha,

por gjysma e atyre parave i përkisnin dyqanit.

Kështu është.

Epo, dole nga ky dyqan me para që nuk janë të tuat.

Si quhesh?

Më falni?

Emri juaj?

Karolina.

Karolina.

A është Caroline Daniels?

Je e zgjuar, Caroline Daniels.

Hej, si e dije emrin tim?

Pse të mos të jap edhe një dollar tjetër

dhe ne e quajmë 20?

Çfarë thua ti?

Sigurisht. Në rregull.

Hej, Karolina.

Uiski. - Dyfish?

Po.

Si e mësove emrin tim sot?

Pranë arkës në stacionin e karburantit...

Ekziston një listë e detyrave të punonjësve.

Lani dyshemetë, pastroni banjën.

Mbush raftet. - Mbush raftet.

Shoh që Daniels është shkruar pranë të gjithëve.

Ty... Të pëlqen ajo lloj pune? A të pëlqen?

Larja e dyshemeve, pastrimi i banjove?

Po kjo? Nëse do të mund të bëje diçka, çfarë do të bëje?

Çfarë, si ëndrra ime?

Sigurisht.

Nuk e di, udhëtim, mendoj.

Në rregull, udhëto. Ku të udhëtosh?

Karolina e Jugut.

Karolina e Jugut. Kjo është një ëndërr?

Mos u tall. - Po të tallem.

Po pyes veten se çfarë po bën ende këtu.

Epo, çfarë ndodh me ty?

Po unë? - Ke emër?

Oliveri.

Oliveri.

Dhe çfarë po bën këtu?

Duke kaluar. - Duke kaluar?

Të kalosh andej po mbushesh dhe blen drekë.

Kjo nuk është kalimtare. - Më pëlqejnë qytetet e vogla.

Ty të pëlqejnë qytetet e vogla.

Çfarë ju pëlqen te qytetet e vogla?

Njerëzit që takoni.

U rrita në Kaliforni.

Në Qarkun Orange, njerëzit atje janë bërë nga gips i mallkuar.

Pra, u largove? Dhe çfarë bën tani?

Udhëtim.

Do të shkosh diku me mua tani?

Këtu lart.

Këtu? - Po.

Mut!

Më ke tmerruar pa masë.

Hyr këtu.

Mendova se vdiqe. - Nuk vdiqa. Hyr brenda.

Më trego diçka për ty.

Diçka për mua? - Po.

Çfarë doni të dini?

Çfarë bën ti?

Çfarë bëj? - Po.

Epo, unë...

Ti e di çfarë bëj unë.

Çfarë bën nëse të kapin?

Nuk më kapin. - Të kapa unë.

Ndoshta doja që të më kapje.

Pse?

Diçka rreth teje.

Sapo kalova andej. Hë?

E di, nuk më je përgjigjur kurrë pyetjes sime.

Çfarë po bën ende këtu?

Pse nuk ke shkuar në Karolinën e Jugut?

Për të njëjtën arsye askush nuk e lë atë që nuk është e mirë për të.

Është ajo që ata dinë.

E pata këtë punë dikur në një servis riparimi makinash.

Lloji i vendit ku kalojnë makinat e humbura.

Ato çmontohen për pjesë. E di?

E urreja.

E urreja shefin tim. I urreja djemtë me të cilët punoja.

E urreja sa i bllokuar më bënte të ndihesha.

Dhe pastaj një ditë isha ulur jashtë

gjatë pushimit tim në rrugicë...

dhe unë shikoj lart.

Dhe i shoh këta zogj të ulur në telin e telefonit.

Mendoj me vete,

"Këta zogj mund të fluturojnë kudo në botë."

"Pra, pse duket se qëndrojnë gjithmonë në të njëjtin vend?"

Dhe pastaj ia bëra vetes të njëjtën pyetje.

Vërtet ndodh kjo?

Jo.

E lexova një herë në një kartolinë urimi.

Por mendova shumë për të.

Mund të dalësh në rreth 500 takime me mua.

Ëhëë.

Karolina?

Mirëmëngjes, babi. - Përshëndetje.

Televizori po luante futboll të mallkuar gjithë natën.

Shkova të të zgjoja për të të pyetur në çfarë vendi po jetojmë.

Por ti nuk ishe në shtëpi.

Po, isha jashtë.

Po? Me kë?

Një mik. - Oh, po? Kjo është diçka.

A ka emër shoku/shoqja?

Oliveri.

Oliver. Mirë që je kthyer në shtëpi.

Mendova se do të ikje për në Ekuador.

Hmm? - Hajde. E mban mend Ekuadorin.

Hajde. Kur ishe i vogël.

Të kujtohet? Unë zbrita në Beaumont.

Treni. Pajisjet e barkave.

Ti po qëndroje te Walt dhe Jennie's, apo jo?

Dakord. - Dhe ti kishe frikë

Nuk do të kthehesha.

Më bëre të telefonoja tre herë në ditë, është e vërtetë.

Dhe kur e humba atë herë, ti më bërtite.

Po, e mbaj mend këtë.

Po. E mban mend këtë. - Po.

Dhe unë thashë, "Zemër, ditën kur të ndaloj së telefonuari

është dita kur u zhvendosa në Ekuador."

Dhe pastaj kjo u bë loja jonë.

Një gjë e vogël çdo herë që sillesh keq,

Do të thoja, "Në rregull, kaq ishte. Po shpërngulem në Ekuador."