Digging Up the Marrow

Al mijn hele leven ben ik geïnteresseerd in monsters. Sinds ik oud genoeg was om tv te kijken.

Ik ben ook nooit echt bang voor hun geweest.

Ik zag ze meer als karakters.

Zij waren mijn Mickey en Goofy.

Ik hou echt van monsters.

De realiteit ontvluchten.

Ik kon mijn angsten daarin kwijt.

Ik heb een tijdje in een inrichting gezeten toen ik een jaar of 14 of 15 was.

Er was depressie en angsten vastgesteld, en ik wist niet waarom ik ziek was.

Wat mij echt hielp om de realiteit te ontvluchten waren de dingen die mij als kind beïnvloed hebben.

Horrorfilms kijken en monsters tekenen.

Ik ben een monster geweest. Ik zal altijd een monster zijn.

En als ik dood ben, ben ik een dood monster.

Ik heb 'Frankenstein' gezien. Die heb ik zo vaak gekeken.

Er zat humor in 'Frankenstein', en een zekere schoonheid.

Ik wou ook altijd dat het monster zou blijven leven.

Ik groeide op als enig kind, dus dat waren mijn vrienden.

Ik leefde met mijn denkbeeldige vrienden.

Dat heeft de basis gelegd voor de manier waarop ik acteer.

Ik denk dat het diep van binnen zit...

...dat enge dingen mijn aandacht langer vasthouden dan mooie dingen.

We houden van hun kostuums, en hoe ze eruit zien.

We houden van de underdog. De misbegrepen antihelden...

...omdat zij menselijk gedrag vertonen, die je niet vaak ziet.

Er zijn veel dingen die, als we ze niet kenden, we monsters zouden noemen.

Overal zijn er monsters.

Weet je wat de echte monsters zijn? Die vieze insecten.

Ze hebben klauwen, en grote voelsprieten.

Ze hebben meerdere ogen.

Ze hebben scharen, en lopen soms zijwaarts.

Het is een schepsel. Mensen lopen niet zijwaarts. Dat is stom.

Het klinkt raar, maar ik denk dat sommige monsters echt zouden kunnen zijn.

Overal waar wij niet kijken, bestaan monsters.

Ik denk dat achter die stoel iets zit omdat ik het niet kan zien.

Als ze zouden bestaan, dan zouden ze ergens zijn waar geen mensen leefden.

Ze kunnen niet gewoon rondlopen, want dan zouden mensen hun neerschieten.

Je vind ze diep verborgen onder de grond.

Tromaville, een klein stadje in New Jersey.

Het maakt ook niet uit. Als je bang voor ze bent, dan bestaan ze.

Wanneer we wel monsters vinden. Als ze boven komen of opstijgen naar ons...

...dan wil ik erbij zijn om 'zei ik toch' te zeggen.

Vertaling: Sheeba & Lain

Mijn naam is Adam Green.

Als filmmaker die een paar succesjes boekte in het horrorgenre.

Kunnen we het niet gewoon laten zien? - Nee, gewoon doorgaan.

Ik heb films gemaakt zoals 'Frozen',

de 'Hatchet' series, en 'Spiral'.

Ik heb ook een tv-serie genaamd 'Holliston'.

Ik heb er dan ook zeer loyale fans aan overgehouden.

Ik voel me al zo'n sulletje, en dan ga jij me ook nog eens uitlachen.

Je ontmoet zo zeer unieke mensen.

Ze zullen je dingen toesturen.

Zoals dit model van 'Victor Crowley' die iemand gemaakt heeft.

Dit is ondergoed van een fan.

Hier een potje pillen die een fan heeft opgestuurd.

Gave kunstwerken die ze voor ons maken.

Dat is geweldig.

Er is een man, ene William Dekker.

Ik wou dat ik alles gefilmd had vanaf het moment dat het bezorgd werd.

Zeg het!

Oké, goed. William Dekker claimt, in alle ernst...

...dat hij monsters heeft gevonden.

En hij wil dat ik zijn verhaal aan de wereld vertel.

Zo goed genoeg?

Ik denk dat we een acteur moeten inhuren om jou te spelen.

Eikel!

Opgericht in 1988 door filmmakers Adam Green en Will Barrat,

is ArieScope Pictures een film en televisie productiemaatschappij gespecialiseerd in genre-vermaak.

Ik ben zo opgewonden, zij kan exploderen.

Ik kan exploderen. Heb ik eerder gedaan!

ArieScope heeft negen speelfilms gemaakt, en twee seizoenen van een televisie-serie.

Ik hou van 'Holliston'.

Ik heb een tatoeage van 'Holliston'.

Wat is dat op je arm?

Ik hou van 'Frankenstein'.

'Spiral', 'Frozen'.

Ik beschouw mezelf als een Adam Green fan.

Ik heb een fantastische band met mijn fans.

Die krijg je wanneer je net begint, en een onafhankelijke film maakt.

Dan heb je geen marketing of reclame. Dus moet je alles zelf doen.

Jezelf verkopen zodat mensen je kennen en weten van je film.

En na een tijdje als je meer films hebt gemaakt, zullen er steeds meer mensen iets van je willen.

Dat eist wel z'n tol denk ik.

Post wat ik wel lees zijn van mensen die ook daadwerkelijk de tijd nemen om te schrijven.

Zoals een echte brief naar mijn postadres.

En het is heel wat als iemand de tijd neemt...

...om je een brief te sturen of een tekening, kunst, fanfictie.

Soms hele persoonlijke dingen. Dat is fantastisch.

Wacht even. Dat is mijn vrouw.

Hoe gaat het met je?

Goed! Waar ben je?

Ik ben met Will.

Hoi Will. - Hoi Rileah.

Weet je hoe laat je thuis bent?

Geen idee. Uurtje of vijf, zes.

We wilden die gozer nu gaan interviewen.

Meen je dat? Jullie zijn idioten.

Jullie zijn idioten!

We zijn nu hier bij de woning van Mr William Dekker.

Ik bedoel, detective William Dekker, de monsterjager.

Ik heb hem al twee keer geïnterviewd.

De laatste keer heb ik hem gevraagd of hij het goed vond dat we hem gingen filmen.

Hij zei geen nee.

Jullie weten dat jullie er met niemand over mogen praten.

Dat is standaard hier.

Ik wist niet dat er zoveel mensen zouden zijn - Je wilt toch dat alles er goed uitziet?

We zijn wel professioneel.

Hé, jongens. Kun je hier, mijn...

Hier, mijn... Oké.

Is deze oog goed?

Ja, is goed.

Weet je het zeker?

Ja. Prima. Er zit genoeg op.

We gaan zo beginnen!

Oké, klaar. - Take 1.

Mijn naam is William Dekker.

Ik ben een gepensioneerde detective.

Ik ben 61 jaar en woon in Zuid-Californië. In Chatsworth.

Ik woon hier sinds vier jaar.

Je hebt me dit al een keer verteld, maar nu nog even voor de camera's.

Wat je eigenlijk zegt, is dat je een wereld hebt ontdekt...

...onder de onze waar monsters leven.

Iedere generatie worden er kinderen geboren die anders zijn.

En deze kinderen die 'anders' zijn worden uitgemaakt voor...

...monsters, griezels, zonderling.

Die kinderen bereiken een bepaalde leeftijd en dan verdwijnen ze zomaar.

Niemand weet waar ze zijn.

En nog erger is dat het niemand interesseert dat ze verdwijnen.

Maar mij wel.

Mij wel.

Die kinderen zijn niet dood.

Ze zijn niet eens ver bij ons vandaan.

Ze zijn vlakbij.

Maar ze leven in hun eigen wereld.

Ik noem het...

...'De Kern'.

Ruim 90 meter onder het oppervlak van de aarde...

...bestaat een grote stad...

...die veel lijkt op de onze.

Het leven gaat zijn gangetje daar. Je hebt huwelijken, geboortes, scheidingen en sterfgevallen.

Vriendschappen en creativiteit.

Daar kunnen ze vrij zijn.

Oké, laten we bij het begin beginnen. Laten we het over je jeugd hebben.

Vertel me hoe het was toen je opgroeide.

Ik kom uit...

...een modaal gezin...

...in Nashua, New Hampshire.

Ik was een eenzaam kind.

Ik had geen broers of zussen en ik had geen echte vrienden om mee te praten.

Ik moest mezelf dus bezighouden.

Er was een speciaal plekje waar ik altijd heen ging.

Daar was een oud houtbedrijf dat grote platen hout verkocht.

Het was gesloten en helemaal vergrendeld.

Die gebouwen waren mijn fort. Mijn kasteel, begrijp je?

En ik verdedigde mijn fort tegen barbaren.

Ik had een hele grote fantasie.

Dat wil ik wel geloven.

Geloof het maar.

Het was al laat in de avond.

Ik was te laat voor het avondeten. Mijn moeder zou me wat aandoen.

Ik kwam rennend uit het hoofdgebouw waar ik meestal speelde.

En op het moment dat ik naar buiten kwam op het plein...

...zag ik man bij een stapel hout staan.

Toen ik dichterbij kwam...

Waar ben ik?

Ik keek recht in zijn gezicht.

Het zag er niet menselijk uit.

Het had een soort slangenmond.

Hij was puntig, en het had hele dunne lippen.

En hangend over zijn onderlip zag ik een gespleten tong.

En toen hij knipperde sloten zijn oogleden van links naar rechts.

Niet op en neer zoals bij ons.

Ik had nog nooit zoiets gezien in mijn leven.

Het beangstigde mij. - Zei hij iets tegen jou?

Hij zei geen woord. Hij bleef me maar aankijken.

Doordringend, en daarna sprong hij achter een stapel hout.

Ik rende naar de houtstapel.

Hij was weg.

Gewoon weg? Spoorloos verdwenen?

Hij was verdwenen. - Van het een op het andere moment.

Spoorloos verdwenen.

Heb je het ooit iemand verteld?

Aan je moeder of vader. - Nee.

Ze zouden me toch niet geloven.

Ze zouden me voor gek verklaren. Het levendige fantasie van hun jongen.

Ze zullen wel gedacht hebben dat ik schizofreen was.

Soms voelde ik me ook zo.

Praten tegen mijn denkbeeldige vriendjes in het bos.

Ik heb hem nooit meer gezien. Anderen heb ik wel gezien.

Andere 'slangenmonstermensen'?

Geen slangenmensen. Ik zag andere soorten.

Er is dus diversiteit?

Ik ben nooit meer zo dichtbij ze gekomen als die eerste keer.

Als ik me verstopte in zo'n gebouw, tot het donker werd...

...en dan het bos in keek...

...zag ik hun silhouetten door het bos bewegen.

Er waren groten. Traag.

En er waren kleintjes, die snel eruit en erin schoten.

Ik zag hun silhouetten. Ik zag ze.

Na drie maanden, heb ik wat opnames gemaakt.