About Fate

Hari inilah harinya.

7.30 - KHAMIS, 30 DISEMBER PENGGERA - TIDUR SEKEJAP - BERHENTI

Hari inilah harinya.

Apa? Jangan pandang saya begitu.

Ia boleh berlaku.

AWAK BOLEH.

Ya.

Ya!

Saya akan fikirkan.

Itu muka yang layak terima lamaran, bukan?

Saya akan mengahwini awak.

Hei. Teddy? Marilah.

Apa? Awak jilat punggung sendiri.

Saya dah rasa lebih baik, terima kasih bertanya.

TEMPAHAN @ 7.30. JUMPA MALAM INI.

YA! SAYA TAK SABAR!

HELO

-Bila ambil cincin? -Selamat pagi, mak.

Saya dah beritahu mak saya ambil cincin tengah hari.

-Saya tak perlukan bantuan. -Ya, mak tahu.

-Terima kasih. -Awak tahu awak pelupa.

Ubat selesema buat awak jadi pelik.

Ya, entahlah,

saya takkan lupa cincin pertunangan, walaupun selesema.

Namun, saya hargainya.

Jangan berhenti makan ubat itu.

Tiada wanita akan cakap ya jika hidung berkerak.

Ingat, awak hanya ada sehari setahun untuk melamar, iaitu 30 Disember.

Tiga generasi keluarga Reed tak mungkin salah.

Ya, saya tahu. Saya pergi dulu. Berbual lagi nanti.

Siapa sangka, anak mak, dua kali Pelajar Terbaik Bulanan,

bertunang dengan seorang gadis dengan kerusi taman sendiri?

Saya tahu. Baiklah, sayang mak. Saya pergi dulu. Selamat tinggal.

-Satu perkara lagi... -Alamak!

Ayah melamar mak selepas seminggu.

Zaman dah berubah. Ayah awak pula nak berasmara.

Sebenarnya, ayah dalam perjalanan pulang.

-Kami dalam bilik hotel, jadi... -Terlalu banyak maklumat.

Apa pun, dia dah buat tempahan makan malam dan dia cakap nak berbincang.

Mak harap bukan kanser.

Mungkin kali pertama mak jumpa kekasih saya,

sebenarnya mak berjumpa tunang saya?

Kita dah pernah laluinya, tapi penamatnya tak bagus.

Awak cuma ada janji temu, jangan berharap sangat.

Dah lambatkah kalau nak sembur perang?

Kakak awak mesti marah sebab perang pada musim sejuk.

Mungkin saya nak nampak perang untuk lamaran musim sejuk saya.

Jumpa di kedai baju pengantin tengah hari nanti. Jangan lambat.

HH HARTANAH

Selamat pagi, Doris. Latte gelas besar.

Awak peguam paling baik dalam bangunan ini.

Sudahlah.

Tak seperti yang awak fikirkan.

Nampak macam kopi.

Awak memang betul, Doris.

-Itu dia. Hei, kawan. -Hei!

Hari yang penting malam ini.

-Awak agak gementar? -Jelas sekali. Tak guna.

Saya faham. Bukan setiap hari awak melamar awek paling cantik.

Jangan panggil bakal isteri saya awek.

Maaf. Maharani.

-Duchess. Cik Puan. -Tidak.

-Dia bukan begitu. -Awak guna Sonicare dia lagi?

Memang salah saya. Saya patutnya tanya.

Ada terlalu banyak barang yang kekasih boleh berkongsi.

Okey? Awak ada porno, pisau cukur, berus gigi.

Porno penting.

Jangan risau tentang kekasih saya dan cuba cari kekasih sendiri.

Saya sedang usahakannya.

"Saya Sam" ada dalam Hinge dan Tinder.

Itu filem tentang lelaki yang ada masalah mental.

-Tak guna. -Beritahu saja.

Ingatkan tak ramai sepadan.

Aduhai, awak terlepas parti terbaik. Awak sepatutnya datang.

Saya nak, tapi awak hantar gambar sisi bangunan bernama "Paco."

Paco! Oh, Tuhanku. Sangat comel.

-Kita boleh makan tengah hari bersama. -Tak boleh, perlu ukur baju.

Kakak saya risau saya naik lima kilogram dan rosakkan nilai estetiknya.

Selepas kerja?

Berhenti pura-pura awak tak tahu apa mungkin berlaku malam ini.

Kenapa nak bertunang dengan lelaki yang sembunyi daripada kawan awak?

Dia tak bersembunyi. Dia dapatkan tali pinggang hitam darjah ketiga.

Ia memakan masa.

Dia ada selesema yang teruk juga.

Selama tiga bulan?

Boleh awak sokong saya?

Saya rasa akhirnya saya dah jumpa lelaki idaman.

Saya memang sokong awak.

Saya cuma rasa lelaki idaman bukan lelaki yang telefon sambil duduk atas muka awak.

Muka saya ada di kerusi taman. Duduk dan telefon saya.

Jika mereka nak beli rumah, bukan vagina.

Dia kata itu takdir.

Tak! Itu pengiklanan.

Takdir itu ajaib.

Takdir itu kuasa ghaib.

Takdir adalah berjumpa Calvin Harris di Coachella,

kehilangannya, kemudian terbangun di Pokok Joshua

dan nampak dia buat s'mores di tepi unggun api.

Tanpa memakai baju.

Hujung minggu yang seronok.

-Saya perlu kerja. Tolonglah. -Oh, Tuhanku.

-Oh, Tuhanku. -Awak sangat membosankan.

Selamat tinggal.

-Awak yakin dia akan datang? -Ya, dia akan datang.

Kenapa asyik tanya saya?

Sebab tiada sesiapa pernah jumpa dia dan awak ada sejarah kekasih palsu.

Okey, sekali saja berlaku.

Kip memang wujud. Dia kekasih saya. Awak akan suka dia.

-Empat puluh dolar satu pinggan. -Jadi?

-Sepinggan 40 dolar. -Jadi?

Kita tiada latihan makan malam, tapi ada resepsi yang bagus.

Kalau tak datang, jemput Mak Cik V Brian.

Biarkan Mak Cik V. Dia akan datang. Kalau tak datang, saya akan bayar.

Bayar kepada mak. Awak fikir siapa bayar semua ini?

Bukankah pengantin lelaki yang patut bayar?

Awak tuduh keluarga Brian kedekut?

Mereka akan bawa kita ke sarapan makan tengah hari selepas majlis.

Dah siap? Saya tak nak lewat pergi sembur perang.

Mak, saya dah cakap, dia akan rosakkan majlis saya.

Kenapa saya sembur perang boleh rosakkan majlis kakak?

Entahlah. Awak akan jadi oren atau keracunan UV dan mati.

Awak akan jumpa cara untuk jadikan majlis kakak tentang awak saja.

-Majlis tari? -Masih tak lupakannya?

-Ya. -Dylan Kidd suka saya bukan salah saya.

Awak puaskan nafsunya di tandas. Salah awak.

Sebab kakak lambat sangat bersiap.

-Mak! -Mak!

Awak memang lambat.

Saya dah agak saya patut minta Gloria Hefner jadi pengapit.

Dia ada satu kening.

Berapa cepat boleh buat gaun baru?

Tidak. Dia terkeluar daripada majlis!

-Keluar. Ya! -Janji? Sumpah?

-Baiklah! -Keluar!

-Bagus. -Cukuplah anak mak.

Awak adik-beradik, maksudnya

awak memang perlu pura-pura saling menyayangi

dan datang ke majlis perkahwinan.

Memang begitulah caranya, faham?

Apa kata awak cakap perkara baik kepada satu sama lain?

Tak terfikir apa-apa, jadi...

Dah diberi saiz dan dikilatkan.

Oh, Tuhanku.

Sayang, jangan.

Apa mak buat di sini? Saya dah cakap tak perlu bantuan.

-Mengikut kotak ini, awak perlu. -Kenapa dengan kotak ini?

Tak menarik dan tak menyanyi kepada mak.

Awak ada kotak warna lain macam emas, bersinar atau bulu palsu?

Sebenarnya kami mencari kotak cincin Beyoncé.

Kami ada ini saja.

Satu-satunya anak saya akan bertunang kali pertama.

Saya nak lamaran ini sempurna.

Memang akan sempurna. Mak tak perlu risau.

Mungkin mak boleh dengar dulu.

-Dengar apa? -Ucapan lamaran awak.

-Sudah tentu tidak. -Cuba saja untuk keselamatan.

Saya tak nak melamar ibu saya. Gila.

Okey. Ikut awaklah.

Maaf, ini...

-Kotak ini cantik. -Memang cantik.

Ini perkara paling penting awak akan cakap kepada wanita, tapi...

tak apa kalau awak terus buat saja.

Okey. Sekali saja, tapi mak jangan cakap apa-apa.

Baiklah.

Sayang,

sejak saya nampak muka awak, merenung saya dari kerusi taman itu,

saya tahu awaklah jodoh saya.

Kecantikan, semangat dan tenaga awak...

Saya tak pernah sangka lelaki macam saya

akan bersama wanita hebat macam awak.

Awak memberi inspirasi.

Awak cabar saya.

Awak keluarkan saya dari zon selesa sebab awak nak saya jadi lebih baik.

Disebabkan awak juga, saya jadi lebih baik.

Clementine,

sudikah awak menjadi isteri saya?

Sayang, sudah tentulah.

Baiklah.

Itu saja. Baiklah.

-Oh, Tuhanku! -Jangan, tak menarik.

Saya akan ambil ini.

Awak sangat cantik.

Awak juga kacak. Saya gembira awak dah sihat.

Saya masih ambil ubat selesema, supaya lebih selamat.

Saya tahu tempat ini satu kejutan, tapi ada nilai sentimental bagi saya.

Keluarga saya makan di sini setiap Tahun Baru.

Bennigan's memang menyeronokkan. Koktelnya kreatif.

Ya, nak pesan minuman?

-Peach on the Beach nampak enak. -Memang terbaik.

Saya teruja untuk esok. Tak sabar nak awak jumpa keluarga saya.

Majlis mula pukul 7.00.

Saya akan pergi ke bandar dan berjumpa mereka,

saya akan ada banyak masa untuk balik, mandi

dan datang tempat awak pukul 9.00?

Saya dah ambil tuksedo awak. Boleh bersiap di rumah saya.

Sempurna.

Kelakar, walaupun kita belum bersama lama...

Saya tak percaya baru tiga bulan.

Rasa macam dah lama.

Kelakar, orang tua saya ada pepatah,